Categorieën
Geen categorie

En de taper kan beginnen…

IMG 9496 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...

Mijn laatste ultratraining heb ik gisteren gedaan en nu zit ik met de beentjes hoog. Ik ben er aan toe en er klaar mee. Mentaal klaar met de lange trainingen en voorbereidingen. Fysiek pruttel ik lichtjes tegen, mijn lichaam is er klaar mee. Het juiste moment om eraan toe te geven en rust te pakken.

De laatste weken heb ik veel gedaan – veel getraind en hard gewerkt aan de voorbereidingen. En er zaten weer pareltjes van avonturen tussen, daar doe ik het voor. Mijn weg naar mijn doel zo leuk mogelijk maken.

IMG 9202 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
Half april werd ik wakker geschud bij trainingsweekend in Frankrijk (Freaking Out weekend). Zwemmend in het koude zeewater realiseerde ik me dat ik nog zoveel “moest” doen. Ik maakte een lijstje wat ik nog wilde testen qua lichaam, mentaal en materialen. Dat lijstje zag er grofweg zo uit:

– een A2A-format duurtraining

– een 10uursloop

– een 10uurszwem

7c5a9ea9 7813 4b51 ad25 5e706f0cb38b - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
In het weekend na Frankrijk organiseerde ik samen met mijn team de A2A-invitational. Een training van 18uur waarin ik meteen mijn 10uursloop-wens meenam, 2 uur zwemmen en 6 uur fietsen. ’s Nachts om 0:00 startte ik vanaf mijn Base Camp, Austerlitz om ronden van ongeveer 1 uur te rennen. Dan kon ik op B.C. (Base Camp) weer eten/drinken. Zwemmen in het Henschotermeer met “zwevende” voedingspost (eten/drinken al watertrappelend), gevolgd door 6uur fietsen over de Heuvelrug (zigzaggend om de E-fietsers want het was een mooie zondag). Perfecte omstandigheden qua weer, voeding getest (te veel snelle suikers), materialen getest (schuurplekken), mentaal dingen tegengekomen, powernap gedaan, team op scherp (wat deden ze het goed!) en afgesloten met de allerheerlijkste pizza vers uit de houtoven.

b0efbe1f fb04 43ee a620 1e5474ed407a%2B%2528Edited%2529 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
Een paar weken later stond de 10uurs zwem in de agenda met de wensen: voeding in het water, open water en geen land meer in zicht. Oversteek Ijsselmeer stond bovenaan het lijstje. In de week voor de zwemdag bleek uit de weersvoorspellingen dat we alternatieve plannen moesten hebben want er zou een stevige wind zijn uit minder gunstige richting. Plan B gemaakt, nog steeds superplan en gaaf als dat ging lukken. En Plan C in het achterhoofd. Het werd Plan C en zelfs dat hebben we niet afgemaakt. Rondje Gooimeer moest stopgezet worden na 6,5uur omdat mijn begeleidende boot niet meer veilig bij mij kon komen voor voeding en eventuele calamiteiten. Na 7,5uur zwemmen was ik aan de kant – zeer voldaan want het was pittig water om in te zwemmen. Terug op de boot naar het startpunt bleek dat het aan boord nog veel onaangenamer was dan in het water..hulde voor mijn begeleidingsteam! Dit was wat je een Jaco-avontuur kunt noemen (knipoog). Weer veel geleerd!


ad48657f 4870 432c b824 acc4bf753559 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
De week erna was ik op trainingsweekend in de UK bij de organisatie van mijn challenge – Enduroman. Hier maakte ik kennis met de andere challengers en toekomstige challengers – prachtig gezelschap en in drie dagen een hechte band opgebouwd. De laatste dingen werden doorgesproken, ik bleek behoorlijk goed voorbereid te zijn op alle vlakken – goede boost voor het zelfvertrouwen.




Deze week met mijn team mijn stedentrip van A2Z doorgenomen. Geweldig gevoel geeft het – dit team is speciaal: heerlijke humor, juiste insteek en ik heb een enorm vertrouwen in ze. Wat een voorrecht om met Annique, Emma, Bas en Ron mijn uitdaging aan te gaan.

8b7cf1c0 6248 479d 9a0f 4cd4c45c0dfe - geen-categorie - En de taper kan beginnen...

Categorieën
Geen categorie

Freaking out!

D0400BC4 0B32 4256 9621 78CBF29A6A87 300x300 - geen-categorie - Freaking out!Mijn gedachten schieten heen en weer: Ik kan het niet-jawel ik kan het. Anderen doen zoveel-ik doe het goed. Al die KM’s die ze draaien-ik haal het maximale uit mezelf.
Ik vraag me af: Waarom wil ik dit? Maar ik weet het antwoord al; dáárom wil ik dit! Iets doen wat eigenlijk niet te bevatten is – hoe kun je je in vredesnaam indenken hoe het is om het Kanaal over te zwemmen nadat je 141KM hebt gerend en je weet dat je daarna nog op de fiets moet stappen. Ik zat op de bank, las over de Enduroman en ik wist dat ik dit wilde – een Enduroman worden. En nu, nu zijn er twijfels…

Ik ben op zwemkamp in Frankrijk. Soms begrijp maar een kwart van het Frans, vaak snap ik er niets van. Constant ben ik alert voor dingen die ik eventueel zou kunnen begrijpen en ondertussen ben ik goed aan het opletten wat anderen doen. Ik krijg veel prikkels binnen, het is vermoeiend en het maakt me onzeker.


IMG 9146 300x175 - geen-categorie - Freaking out!
Het trainingskamp wordt georganiseerd door Jacques Tuset (www.xtremswimmer.com) – een enorme bak aan ervaring, kennis en ook gezelligheid. Het trainingskamp is door hem tot in de puntjes verzorgd – we zijn met een groep van ruim 20 zwemmers die allemaal iets groots gaan doen deze zomer. Ondanks het grote snelheidsverschil trainen we in één groep. Iedereen heeft een boei bij zich, 3 reddingsboten cirkelen om ons heen en er zijn constant lifeguards op een plank voor en achter de groep.


Bij de groep zijn grote namen, zo is er Philippe Forte (https://www.philolibre.com/double-way.htmlretour kanaal in 2020) en ook Cyril Blanchard (http://www.cyril-blanchard.com/en/) is er bij, de snelste Enduroman ter wereld! Prachtig gezelschap om vragen te stellen, maar voor mij is het overleven van de zwemsessies in zee het belangrijkste.


IMG 9161 300x171 - geen-categorie - Freaking out!
Vol goede moed ging ik op kamp, lekker een beetje zwemmen in zee, de verplichte zesuurs test laten aftekenen en vooral genieten. Oeps, inschattingsfout dat het water van 11-13 graden toch echt wel fris is.. en dat die Franse trainingsgenoten toch wel erg goed kunnen zwemmen en dat ook nog eens bijna allemaal zonder wetsuit doen!

Ik schiet in de stress – I’m freaking out! Het plezier is minder, overleven is de modus…maar dat is niet wat ik wil.. 




Zaterdagmiddag – verplichte rustmiddag voor de zesuurs zwemmers. Ik zit op de bank en heb moeite me te ontspannen – gedachten schieten door mijn hoofd. Wat moet ik allemaal nog doen voor mijn stedentrip, wat moet er nog geregeld worden, wat moet er nog getraind worden.. “moet nog”-“moet nog”-“moet nog”. En morgen dus zesuur zwemmen terwijl ik tot nu toe nog niet eens twee uur aan een heb gezwommen en telkens bibberend als een rietje onder de douche stond bij te komen.

Okay, dat moet ik dus anders aanpakken…makkelijker gezegd dan gedaan – maar wel noodzakelijk! Focus bij mezelf leggen, focus naar binnen brengen; rust in het hoofd creëren. Fysiek kan ik nog zoveel willen maar het mentale deel wordt nu steeds belangrijker, daar valt winst op te pakken. En te beginnen met morgen! Ik zit op de bank en bedenk mijn aanpak: 
– het zijn rondjes van 600m dus stoppen is erg gemakkelijk – mijn thema wordt: encore une fois, Sash opgezocht en volume op 10 (meteen een goede deun in mijn hoofd)

– ik zwem net zolang door tot de zes uur om zijn of tot Jacques me uit het water haalt (omdat hij constateert dat het gevaarlijk wordt)
7B111D78 7887 494C 9533 BAEE6AB8EB4F 300x300 - geen-categorie - Freaking out!– de meesten zwemmen zonder wetsuit dus die hebben het veel kouder (lees: ik mag niet zeuren)
– mijn voeding wordt ook deel van de aanpak; bidons vullen en strepen zetten hoeveel ik telkens mag drinken, gelletjes erbij, reepjes voor het geval ik wil en alles voorzien van de tekst: Jacomina #encoreunefois 
Ondertussen staat Sash op repeat… Een uur verder en ik ben Sash zat, maar ik heb ondertussen wel zin in morgen gekregen, zin om die zes uur aan te vallen!









In het achterhoofd weet ik dat het niet alleen om morgen gaat, maar het is wel een belangrijk moment. Als ik dit kan fixen dan ben ik een grote stap dichterbij mijn doel: Enduroman worden.
Komende weken valt er nog steeds heel veel te doen, niet alleen fysiek maar juist mentaal mag ik nu keihard aan de slag. Dus de volgende keer dat je me ziet of spreekt, vraag dan hoe het er mentaal voor staat…

IMG 9162 225x300 - geen-categorie - Freaking out!
Onder een lading dekens, dichtbij de kachel zat ik met een grote grijns bij te komen van de zesuurs.
Categorieën
Geen categorie

Whatsaaa – drie keer 6uurs afgetikt

Waarom zou je 6uur willen zwemmen in een 25m zwembad? Of 6uur rondjes willen rennen in een Frans park? En dan weer een paar dagen later 6uur lang blokjes in de polder fietsen? Mentale en fysieke voorbereiding: je niet gek laten maken door de saaiheid en doorgaan als het oncomfortabel is.


Zwemmen – om pit in de training te houden had ik om 1KM-schema’s gevraagd. Na een valse start waarbij mijn horloge niet deed wat ik wilde, kon ik na 250m toch beginnen aan mijn taak: schema’s afwerken. Met de schema’s speelde ik een klein beetje vals; ik ging alleen BC zwemmen, af en toe met pull buoy en een heel enkele keer met paddles. De schema’s waren genummerd en mijn horloge zorgde ervoor dat ik ook daadwerkelijk de afstanden zwom die ik moest zwemmen (ik kan in het water niet zo goed tellen). Eten deed ik op exact dezelfde tijden en exact dezelfde hoeveelheden ter voorbereiding op het Kanaal. Dan kan ik niet onderweg even stil gaan liggen en roepen om een slokje water. Het eten/drinken zal op gezette tijden zijn en in van tevoren bepaalde hoeveelheden. En nog belangrijker, eten en wegwezen, niet blijven dralen voor kletspraatje.

8A744ECE FF76 41F7 8FBD 2241587E5884 300x300 - geen-categorie - Whatsaaa - drie keer 6uurs afgetikt

Na zo’n 7 à 8 KM begonnen de schouders te trekken, mijn nek werd stijver..oeps, dat is veel te vroeg want ik ben niet eens op de helft. Mentaal ingrijpen, focus op de taak om schema’s één voor één af te werken en dan komt er vanzelf een einde hieraan. En ergens was er een omslag en zwom ik (een soort van) soepel en kon ik het weer aan, zelfs de tempo’s waren prima. De variatie en de gedachte aan iedereen die mijn zwemtraining gemaakt hadden, zorgden ervoor dat het allemaal best snel ging. En omdat Koen (“ach ja, ik zwem wel even mee”) zijn 19KM nog niet had aangetikt zwom ik langer dan gepland en kwam op de 21+KM uit. Prima voorbereidingstraining in het 25m bad voor nu; volgende keer in zee!

943BC2C7 A958 4589 B8D0 5083842ABF09 300x300 - geen-categorie - Whatsaaa - drie keer 6uurs afgetikt
Lopen – begin van de maand naar Stein afgereisd voor een 6uurs ultraloop op een rondje van 2,5KM. Helaas werd deze stilgezet na 3 uur door toenemende wind en omwaaiende bomen. Heel erg rouwig was ik er op dat moment niet om, ik liep namelijk veel te hard en wist dat ik enorm in zou storten in de tweede helft. Maar ik was er ook achter dat ik graag een vervangende 6uurs wilde hebben. Niet omdat ik het leuk zou vinden, nee ik zou het drama vinden..extra goede mentale training dus.

In het weekend na de 21+KM zwem, was er in Frankrijk bij Lille een kleine 6uurs, dat deze na een bruiloftsfeest zou zijn was een extra dimensie. Dus ’s avonds los op de dansvloer, een kort nachtje slapen en drie uur in de auto om aan te komen bij een Frans stadspark. Spullen klaarzetten en voor ik het wist mocht ik 6uur rechtsom op een 1,5KM parkoers rennen. Zelfde regime als bij het zwemmen; elk half uur 1 flesje sportdrank+1 flesje water met reepje of gel. Prachtig loopweer, korte broek en korte mouw; perfect rondje met veel beschutting en prima ondergrond. Ook nu startte ik weer te hard (dat is echt raar voor mij, maar wat ik ermee moet weet ik nog niet..) – ik had bedacht dat ik 6 rondjes per uur zou lopen, 10min per ronde, gemiddeld 9KM per uur. Dat leek mij een mooi en haalbaar doel. Maar ik liep het eerste uur net boven de 8min de ronde – ieks. Tweede uur in 9min, derde uur exact op de 10min. Het vierde uur werd hangen en wurgen om tempo te blijven lopen. Daarna zette het verval groots in..het mentale gevecht was allang bezig maar nam nu grote vormen aan. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd – ik heb zware benen van gisteravond, het zwemmen van afgelopen week zit nog in mijn systeem, mijn maag protesteert en ik heb geen energie meer, iedereen om mij heen loopt zo hard dus het heeft geen zin, etc. Een ding stond vast, ik wilde die zesuur kostte wat het kost aantikken. Desnoods wandelend, maar eigenlijk is dat geen optie – ik kan namelijk niet zo goed wandelen. Dus bleef ik doorgaan op de rondjes, ik voelde meer wind op het parkoers, de kleine hobbeltjes in het pad werden ineens grote bulten waar ik met moeite mezelf overheen kon slepen..maar ik ging door. De ronde tijden liepen op, 11-12 minuut. Help, focus houden op de ronde en niet denken aan de snelheid. Na 6uur klonk de finishhoorn, ik plof in de graskant want niet handig is want opstaan is zo meteen hels. 
IMG 9016 2B 2528Edited 2529 225x300 - geen-categorie - Whatsaaa - drie keer 6uurs afgetikt

Amai, wat was dit hels en wat zit ik er doorheen. Opstaan ging inderdaad bijna niet meer, strompelen naar de finish waarbij ik meewarig werd aangekeken door de Franse buurtbewoners die inmiddels in grote getale in het park aan het recreëren waren. Gedachten schieten door mijn hoofd, negatieve gedachten want ik vond dat ik niet goed gepresteerd had. Ik was teveel ingekakt en dat doe ik normaal nooit en bovendien was ik lichamelijk nu helemaal naar de filistijnen wat ook niet goed is. Het kost me behoorlijke mentale veerkracht om deze zesuur in een ander perspectief te zetten. Want hé, ik heb m uitgelopen en weinig gewandeld en alles gegeven (anders zou ik me niet zo brak voelen). Opdracht voldaan en terugkijken op een voor dit moment geslaagde zesuurs!

IMG 9014 225x300 - geen-categorie - Whatsaaa - drie keer 6uurs afgetikt
Om de maand in stijl af te maken een rondje in de polder opgezocht waarbij ik gemakkelijk mijn bidons kan bijvullen op mijn 6uurs fietsen. Niemand om mij af te leiden, niemand om mij aan op te trekken – van tevoren bedenk ik dat dit misschien wel de grootste mentale opdracht van deze maand is. Fysiek klinkt 6uur fietsen gemakkelijker dan zwemmen of lopen maar als je voor de 3e keer dit jaar op je race-fiets zit, kijk je daar toch anders tegenaan… Dus mijn achterzakken gevuld en op de fiets gesprongen. Het is niet dat ik totaal niet gefietst heb dit jaar maar als ik fiets dan is dat op mijn MTB, alias mijn tank. Een genot om op een lichte fiets te stappen en rond te trappen – zou het dan mentaal meevallen? Mijn opdracht is door blijven trappen en niet treuzelen; onderweg let ik alleen op tijd om mijn vaste eet/drinkritme vast te houden. Het is grijs weer en weinig wind, beetje aan de frisse kant maar prima omstandigheden. In mijn rondje zitten ook hoogtemeters, normaliter vind ik dat heel vervelend maar nu dans ik naar boven. Rustig aan tikken de rondjes zich af, onderweg gaat er van alles door mijn hoofd – nieuwe plannen, dingen die ik nog wil regelen, etc. Echt moeilijk krijg ik het niet, okay in het zadel zitten vind ik na vier uur niet meer fijn en ik moet goed opletten dat ik mijn schouders/nek ontspannen houd maar verder eigenlijk prima. Na zes uur ben ik wel blij dat ik thuis ben, grote glimlach op het gezicht want hoppa mijn derde zesuurs van de maand heb ik afgetikt. 

Nu herstellen, benen laten masseren en op naar april – dan plak ik drie van deze sessies achterelkaar!

Categorieën
Geen categorie

Stappen maken!

In een split-second wist ik dat ik de Arch-2-Arc wilde starten maar wat ik me toen nog niet realiseerde was dat ik dat echt niet in mijn eentje kan doen… los van de support onderweg om bidons aan te geven en hup te roepen valt er namelijk nog veel meer te regelen/doen/aan te pakken.

IMG 8841 300x300 - geen-categorie - Stappen maken!Deze stedentrip is dusdanig overweldigend dat ik het zelf niet kan verzinnen. Ik heb een idee van wat ik wil trainen – ik heb een idee wat ik van support verwacht, maar eigenlijk weet ik het niet.. 
Maar bij een ontbijt met mijn team borrelen de ideeën van aanpak op, de zogenaamde “slechte plannen” waar ik blij van word. 












plannen 300x300 - geen-categorie - Stappen maken!
Twee weken geleden hebben we bij zo’n ontbijt globaal de trainingsplanning aangepakt met speciale trainingsmomenten en, omdat het leuk is, thema’s per maand.


Afgelopen zondag was de logistieke kant aan de beurt; wie kan er wanneer, welke rollen zijn er en waar doe je mij een plezier mee? Lastige vragen omdat ik er nooit over nadenk waar ik behoefte aan heb; gelukkig is daar ook de komende tijd voor om aan te werken..







Dankbaar ben ik voor de support van dit fijne team om mij te helpen bij het maken van de goede stappen!

IMG 8235 300x225 - geen-categorie - Stappen maken!
Categorieën
Geen categorie

Challenger 2019

challenger 300x128 - geen-categorie - Challenger 2019Ik sta op de lijst! Op de lijst van durfals die denken dat ze triatlonnend van Londen naar Parijs kunnen…








enduroman arch to arch 300x188 - geen-categorie - Challenger 2019
Nog eens op een rij: ik ren van Londen (Marble Arch) naar Dover, dan zwem ik naar Calais en vervolgens fiets ik naar Parijs (Arc de Triomph). Ik noem het een stedentrip maar officieel is het de Arch-2-Arc.







Weet ik eigenlijk waar ik aan begin? Nee, ik heb totaal geen idee.


channelswim 300x251 - geen-categorie - Challenger 2019
Wel weet ik dat mijn uitdaging bij het zwemmen ligt, vooral na 141KM te hebben hardgelopen. Daar zit dus de tweede uitdaging, wil mijn zwemmen kans van slagen hebben dan moet ik zo efficiënt mogelijk naar Dover rennen.










De afstanden? Alleen de loopafstand zit in mijn hoofd – 141KM, dat is best ver. Voor het zwemmen houd ik er rekening mee dat ik misschien wel 20 uur onderweg ben als het tegenzit. En het fietsen? Parijs is ver en blijft ver tot ik de Arc een knuffel geef dan geloof ik pas echt dat ik klaar ben.
Categorieën
Geen categorie

Hoofd boven water

horizontaal 300x107 - geen-categorie - Hoofd boven water
Mijn kracht is mijn mentale conditie: ik doe mijn hoofd in het water en kan kilometers zwemmen. Mijn blik is vooruit, oriënterend op het doel dat ik mij gesteld heb. Op tijd eten en drinken met focus op de constante energiestroom in mijn lichaam. Flexibel omgaan met de omstandigheden en daarmee zo efficiënt mogelijk zijn. Een korte slag als het onrustig water is en lange ontspannen slagen als ik stroom mee heb. Dat vind ik ook zo tof aan mijn ultra-bezigheden. 


Mentaal zó sterk zijn dat – als het even wat minder gaat en ik een keer te weinig eet of niet drink – ik denk dat het me niets doet. Of het water is woeliger dan ik denk en het zwemmen kost me meer kracht dan dat ik eigenlijk wil. Ik sla me daar mentaal wel doorheen. Mijn blik is nog steeds vooruit.
Ik wil tenslotte mijn doel bereiken!


Mooie instelling om toe te passen in een wedstrijd waar je blik op de finish gericht is. Maar het werkt minder goed in het dagelijks leven als er geen finishlijn is. Ik was al een paar maanden oeverloos aan het zwemmen in onrustig water. Dat kostte me veel kracht en te vaak leverde ik in op mijn heilige voedingsschema. Het werd mentaal steeds lastiger om vol te houden.


Dus werd ik vorige week keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Al tijden mentaal moe. Dat trekt fysiek een wissel en alles hakt er drie keer zo hard in als er emotionele stress bij komt. Kortom, ik was gevloerd en zag het allemaal niet meer helder. Het liefst wilde ik mijn hoofd in het water steken en kilometers door malen, maar dat ging dus juist niet meer… 


Wat wel hielp, was dat ik voor mezelf en de buitenwereld erkende dat ik mijn grenzen bereikt had. Dat was even schrikken, misschien schrok ik zelf nog wel het meest. Normaliter draaide ik flexibel om mijn grenzen heen, om ze steeds weer iets op te rekken of te verleggen. Deze keer waren de grenzen mijn finishlijn waar ik overheen strompelde.  

hoofdbovenwater2 213x300 - geen-categorie - Hoofd boven waterEn nu, nu houd ik mijn hoofd boven water en hang ik aan de kant. Ik neem de tijd om te kijken waar ik ben en hoe ik doelen ga bereiken zonder oeverloos kilometers door te zwemmen tot het niet meer lukt. 

Categorieën
Geen categorie

Bruin vet…

brownfatcell 300x270 - geen-categorie - Bruin vet...
…wat is dat eigenlijk en is het goed voor mij?

















swim2 300x150 - geen-categorie - Bruin vet...

Tja de vakantie was al geboekt voor ik het contract voor mijn stedentrip XL had getekend. Een vakantie in de maand december naar een warm land, met als voorwaarde een appartement aan zee. Doe je de ene dag nog een zwem in 7 graden, lig je de dag erna dik in de zonnebrand in water van 24 graden. Daar gaat je bruine vet denk je dan…maar ondertussen kijk je omhoog richting de zon en geniet je er enorm van.





Bruin vet – ik moest er een onderzoek naar doen. Ik had er wel van gehoord en wist dat het iets te maken had met baby’s en iets kou. Dat was alles. Maar de afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het kweken van bruin vet, onbewust.

Wikipedia zegt:

Bruin vetweefsel is een van de twee typen vetweefsel die in zoogdieren worden aangetroffen. In tegenstelling tot wit vetweefsel, dat voornamelijk werkt als opslagruimte voor vetten, is de primaire functie van bruin vetweefsel het voortbrengen van lichaamswarmte door de verbranding van vetzuren en glucose

IMG 8356 300x225 - geen-categorie - Bruin vet...
Dat voortbrengen van lichaamswarmte is hartstikke handig bij mijn open water zwemmen; kortom, ik wil graag bruin vet. Dus roep ik de laatste weken vrolijk bij elke boterham pindakaas dat ik bruin vet aan het kweken ben.. maar zo werkt het niet.. 

Actief aan mijn bruine vet werken doe ik door mezelf aan kou bloot te stellen. Heel simpel, de verwarming een paar graden omlaag (ong 18 graden). Ook koud douchen helpt. En uiteraard ook de kou-confrontatie bij mijn winterdips zijn goed. Dus zwem ik lekker in de winter voort..

Categorieën
Geen categorie

De sensatie van het koude water

IMG 8400 225x300 - geen-categorie - De sensatie van het koude water
Mijn uitdaging (stedentrip XL) omvat niet alleen veel kilometers maken,  maar ook kou beter leren verdragen. In juni zwem ik het kanaal over – googlen leert me dat het water dan gemiddeld 14,1 graad is. 14,1 graad! Dus ben ik nog aan het open water zwemmen zonder wetsuit – elke week het water in.




Het is niet gemakkelijk – je stapt het water in, voetje voor voetje, langzaamaan verder, je voelt vlijmscherpe naaldenprikjes, je ademt diep in en uit, je staat tot je middel in het water, je gooit water op je armen, gezicht, rug, nek… nu kopje onder en nog een keer, hand aan de startknop van de Garmin: 3-2-1.. korte slagen, hoge hartslag, kortademig, waterpolo-slag – maar dan de tijd nemen om het water om je heen voelen, de vlijmscherpe speldenprikken te voelen en te accepteren, slag verlengen, hoofd langer onder water houden en dan rustig naar mijn 1-op-3 ademhaling.



Honderd meter verder, een glimlach tovert zich op mijn gezicht – ik voel de kou op mijn huid maar mijn kacheltje van binnen is opgestookt en ik kan de kou buiten houden. Wat is het toch zalig om nog steeds buiten te kunnen zwemmen!

Het winterzwemmen wordt mede mogelijk gemaakt door: mijn dryrobe, Kari Traa muts en warme drank => warmte na de duik is essentieel #knipoog

Categorieën
Geen categorie

Stedentrip XL

06119c3e 82b9 4a68 b935 95246aed7a82 225x300 - geen-categorie - Stedentrip XL
Vet, heel veel vet heb ik nodig voor een deel van mijn stedentrip volgend jaar.

Afgelopen tijd heb ik wat cryptische omschrijvingen gegeven van mijn nieuwe uitdaging. Sommigen wisten het meteen, anderen zoomden in op de foto om mijn contract om het te bekijken en weer anderen vroegen er naar.. mijn uitdaging van volgend jaar is de Enduroman Arch2Arc, een stedentrip van Londen naar Parijs. Ik ren van Marble Arch in London naar Dover (87 mijl), zwem het Kanaal over en fiets van Calais naar Arc de Triomphe (181 mijl). Dat is alles.



Ahum, dat is alles.

Lopen moet kunnen, dat heb ik al eens eerder gedaan. 
Fietsen moet kunnen, dat heb ik al eens eerder gedaan. 
Het Kanaal overzwemmen..het Kanaal of beter Het Kanaal.. dat is wel een dingetje. Het feit dat het in een rechte lijn 21mijl is, zegt niets. Wat wel wat zegt is dat men er gemiddeld 15-20 uur over doet. Maar wie is “men”? En wat kom je tegen onderweg? Hoe gaat dat met de kou, eten, zeeziekte en weet ik veel allemaal? Daar heb ik hulp bij nodig. Mijn zwemmen is OK maar kan beter en moet ook beter wil ik dit goed overleven. Kortom, investeren in kwaliteit en kwantiteit! Niet voor niets dus aanschuiven bij zwemanalyse.nl aan de lunchtafel, video-analyse en hulp bij wat te doen, wat goed voor mij is etc.


IMG 8235 300x225 - geen-categorie - Stedentrip XL
En natuurlijk aan de slag met mijn potentiële crew. Meenemen in de voorbereidingen en slechte plannen. Zij helpen niet alleen tijdens de trip maar kunnen ook goed ondersteunen in het voorbereidingstraject, want het is fijn als ze weten wat er met mij gebeurt als ik het bv koud krijg, zeeziek ben, etc. Los van de (deel)trips waar ze mij kunnen begeleiden om specifieke trainingsomgeving op te zoeken.






Afijn, dat is dus alles…daar ga ik mij de komende tijd mee bezig houden. Heb je tips over zeezwemmen of koudwater zwemmen, schroom niet om deze door te geven.
2a31dcc2 f742 4647 8806 39f0943f6d7f 300x225 - geen-categorie - Stedentrip XL

Categorieën
Geen categorie

Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

Korte versie:
Vrijdagmiddag 17:00 klonk het startschot van de Basque Adventure Race – team BEAR ging op pad voor 72 uur Adventure Racing. Echter na de trekkingetappe werden mijn knieën dik en konden niet meer fatsoenlijk bewegen. Normaliter wordt dat minder als ik MTB, dus goede hoop dat ze er na etappe 2 weer wat normaler zouden zijn.Helaas, bij het fietsen werd het erger met het kracht leveren op de klimmetjes. Kayakken en SUPen kon ik nog meedoen, maar de ferrata zou simpelweg gevaarlijk zijn. Dus op zaterdagavond moest ik uit de race stappen. Mijn teamies gingen met z’n drieën verder. Balen, tranen en nu wachten tot het maandagmiddag werd en ze gefinished waren – lange uren van wonden likken en gemengde gevoelens.

Lange versie:

Vrijdagmiddag 17:00 klonk het startschot van de Basque Adventure Race – team Bear ging op pad voor 72 uur Adventure Racing. 



9fb88526 3d96 4030 8e83 4db604258027 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..Voor het startschot klonk was er al veel gebeurd. Waar te beginnen… in het voorjaar was ik door Nils gevraagd om mee te racen. Ik had nog nooit een AR (adventure race) gedaan maar het leek me supergaaf. In de loop van de maanden heb ik mijn teamies, Nils, Luc en Paula leren kennen. En langzamerhand leerde ik door de verhalen het wereldje van AR kennen. Om elkaar te leren kennen, hebben we samen gesport, leren SUPen (ahum) en goede gesprekken gehad. Onze App-groep ontplofte vaak van de lachsalvo’s. En donderdagochtend, 11 oktober 2018 begon dan eindelijk ons avontuur op Schiphol.









b58dd1f7 df34 4c48 b49c eb2442b3274b 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

Het AR is niet alleen verschillende disciplines afwerken met oriëntatie op kaarten, maar ook logistiek een uitdaging, het samenwerken met je teamies, strategische keuzes maken, het dealen met vermoeidheid en tegenslagen. Op Schiphol begonnen we met stap 1 van de logistiek. Het indelen van onze spullen. We mochten gebruik maken van twee tassen voor op de verschillende Transition Areas (TA’s), een tas voor Climbing Section en een voor Wet Section. In deze tassen zit je eten, kleding, verzorgingsspullen, materialen, reserve-materialen, etc. De globale race-opzet vertelt je waar je wanneer welke tas tegenkomt (zie getekend schema).



7c6fa6ce 9c9d 4dde a281 5a14705c582e 225x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
In Bilbao gaan we via de supermarkt (laatste inkopen) naar Head Quarter (HQ) om te registeren. Hier moeten we een aantal verplichte items laten zien, horen we wat meer over de ferrata-sectie en krijgen we ons race-boek. Dat is nog ietsje meer info over de etappes en Check Points (CP’s). Na een lange dag worden we afgezet bij de sporthal – we mogen slapen op de “hard floor”.



IMG 8209 225x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Vrijdagochtend, fietsen uitpakken, boodschappen verdelen, tassen nakijken, tassen inleveren en de tijd nemen voor een kop koffie. We hebben er zin in en kunnen niet wachten op het startschot maar die is pas einde van de middag.

















IMG 8227 300x200 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Om 14.00 is de briefing en om 14.45 krijgen we de kaarten – nu is voor ons de race begonnen! Vijftien kaarten om in te tekenen en vijftien reserve-kaarten om te kopiëren. Een bus brengt ons naar een kasteeltje midden in de velden – dit is onze startplek. De zon brandt in onze nek, we vinden een plekje in de schaduw om op onze knieën de kaarten in te tekenen. 







DSC02902 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
We zijn bijna klaar als we toch echt moeten opstaan om achter de startboog plaats te nemen. Kaarten in de mappen, elkaar in de ogen kijken, high five en dan is het “5-4-3-2-1…pang”. We zijn gestart!












IMG 8226 200x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
De eerste etappe is een trekking van 39KM, we hobbelen door een weiland en al snel ligt het veld uit elkaar. Sterker nog, de teams verspreiden zich allerlei kanten op. Niet gek laten maken, maar “stick to the plan”. We hopen zoveel mogelijk CP’s te pakken voor de hoofdlampen aan gaan. Binnen no time is het van het pad af om over weiland, door bosjes en struiken omhoog te krabbelen. Kledingtip was lange broek en/of gaiters – dat was geen overbodige luxe want mijn schenen zijn in een mum van tijd bedekt met schrammen. En jawel, binnen een uur een mooie scratch op mijn voorhoofd waar het bloed uitstroomt. Het ziet er erger uit dan het is en maakt dan ook indruk op andere teams (“No, it is just my adventure make up”); vooral als ook Paula met een bebloed gezicht rondloopt. Af en toe vragen we ons af, moeten we hier echt omhoog? Moeten we daar langs? Ja, het is Spanje en we gaan over paadjes (of juist niet) die je niet zou verwachten, over richeltjes en langs afgronden..supervet!




DSC02903 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
De eerste CP’s zijn te doen en andere teams zwermen nog om ons heen. De zon gaat onder en geeft een prachtige lucht, ondertussen zoeken we onze richting over een van de vele piepkleine wildpaadjes die de goede richting uitgaan. Onze meest gebruikte woorden zijn de kompaskoersen (noord-west; pal zuid) en onze meest gestelde vraag: “Wat is onze stoplijn?” Dit is tof mensen, het is hard werken met de navigatie maar we genieten volop.

Het wordt nu echt donker en de paadjes op de kaart worden lastiger te vinden, het navigeren kost meer moeite. 


DSC02904 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Samen met een Spaans team zwerven we in het donker op een berg op zoek naar een grot. Als we deze uiteindelijk gevonden hebben, roepen we ze erbij. Een half uur later is het omgekeerd – zij hebben het paadje gevonden en roepen ons erbij. Blijkbaar is onze koers verschillend want na een kwartier zijn ze weg en zien we ze voorlopig niet meer terug (euhm, dat klinkt dramatischer dan het is).









Halverwege de nacht evalueren we de stand van zaken. De race-director heeft aangegeven dat vanaf CP10 het lastiger navigeren is. Maar we vinden het tot nu toe al lastig. Verder lopen we uit ons tijdsplan. Aan de hand van het schema van de snelste racers hebben we namelijk ons eigen tijdsplan berekend – als we dat aanhouden dan zijn we maandag op tijd binnen. Maar wat blijkt, we zijn halverwege de trekking maar vér over de helft van onze tijdsplan. Oeps, wat te doen? Op maandag staat de canyoning-etappe op het schema, die willen we allemaal graag doen. Nu kunnen we kiezen om verderop een complete etappe te laten liggen of wel alle etappes te doen maar deze in te korten. We kiezen voor het laatste. We wijken af van onze ingetekende koers en slaan een aantal CP’s over.

DSC02907 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Het is een lastige beslissing want hiermee liggen we meteen uit de race en zitten we op “short course”. Dit moeten we even verwerken, we doen dit allen op onze eigen manier.  We pikken nog wat CP’s en zien dat we wat naar voren schuiven in het veld. Dit zijn de snellere teams en dat is te zien – een blik op de kaart en hopsa ze steken door naar het volgende CP. Wij hebben toch echt meer tijd nodig om te oriënteren. In de ochtend komen we aan op onze eerste TA. Na deze etappe geef ik aan dat ik niet lekker draai. Het kost me veel energie, het is niet specifiek dat ik het niet kan maar het “loopt niet”. Ik hoop dat het bij mijn opstartrituelen hoort en wegebt gedurende de komende uren.
DSC02908 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..Onze tweede etappe is MTB; dus we pakken onze tas voor droge spullen (fietsbroek), vullen onze reepjes aan en eten vieze pasta op de TA. Het geeft ons en ook mij nieuwe energie. We verlaten de TA en trappen vol enthousiasme de pedalen rond. Baskenland heeft bergen en ook veel heuvels, we slingeren door het landschap en de weg vinden is makkelijker in daglicht. Prachtige vergezichten verrassen ons ook nu steeds weer. Hoe gaaf is het om hier te mogen racen!






DSC02909 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

De klims zijn steil er naarmate de kilometers toenemen, nemen ook de steken in mijn knie toe tijdens het klimmen. Grrrr, dat is niet best want normaliter worden mijn knieën beterder door het fietsen. We pakken alle CP’s al kost het wel meer tijd dan ons tijdsplan. Halverwege de middag komen we aan op TA2. Fietsen op slot, tas voor Wet Section pakken, samen warme maaltijd delen, zak chips leeg eten, zonnebrand smeren, cola drinken en door. 






IMG 8228 300x200 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

We mogen 2KM wandelen naar de start van het kayaken – ik strompel lichtjes. Nog maar net in de kayak zittend gaan de voetjes overboord en wordt het hoofd gekoeld. De zon brandt genadeloos en we zijn blij op het koele water te zitten. Wind mee en stroom tegen om het verste CP te pakken. Wind tegen en stroom mee om terug te komen. De eerste helft tegen de warme zon in en terug ondergaande zon in de rug. Door de flinke wind zijn er golven en we houden het dan ook niet droog. Eerst zijn we er nog blij mee maar tegen het einde, toen de zon achter de bergen was, was het koud. We rolden de kayak uit want door het stilzitten waren de benen verkrampt. 

Twee kilometer terugsjokken naar TA om een peddel te pakken voor het SUPen. Inmiddels wordt het donker en mogen de hoofdlampen weer aan. Ik strompel richting de start van het SUPen, mijn knie is dusdanig gezwollen dat buigen niet goed lukt – het SUPen wordt een drama. Ik heb geen balansgevoel en moet dus zittend SUPen maar dat lukt bijna niet door een reddingsvest dat mijn keel afsluit. Uiteraard overleef ik dat, net als de anderen die het SUPen ook niet fantastisch vonden (grijns).

Terug op TA is het definitief – ik stap uit. Het volgende onderdeel is de ferrata en ik kan mijn linkerbeen niet goed buigen en niet vertrouwen met afstapjes. De ferrata in het donker doen met klimmen en klauteren is een no-go; dit zou gevaarlijk zijn. Na de ferrata zou de MTB weer gepakt worden, ook een no-go omdat dat de klachten verergerd heeft. Dus mijn team gaat verder zonder mij; dat is slikken, voor mij en voor hen.  Ik word teruggebracht naar HQ; daar kan ik me bij een wasbak een beetje schoonpoetsen en schone kleren pakken. Ik breng de nacht door op een yogamatje met kledingstukken als een deken over mij heen. Zondagochtend komt de reuring; de snelste teams komen in TA en gaan snel weer door. Muziek staat luid, Spanjaarden praten luid en ik strompel wat rond en wacht. 

F469021D E90D 4F15 B036 E68241B82296 300x169 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Einde van de dag komt mijn team in de TA – ik serveer ze hamburgers en rijst. Ze praten over wat ze meegemaakt hebben die nacht en kijken vooruit naar wat er komen gaat. Dit doet pijn – ik maak er geen deel meer van uit. Ik zwaai ze uit en ga verder met wachten. Help wat andere teams en laat op de avond stormt het eerste team de finish. Zondagavond, uren later dan snelste race-plan en dat op een ingekort parkoers (canyon en extra lusje waren geschrapt in verband met regenval)– het is voor iedereen een zwaardere race dan gedacht.  Ik vouw me op een yoga-matje op tussen fietskoffers en tassen, de enige plek waar het soms wat stiller is. Na een koude nacht kom ik gebroken uit deze positie en warm me op aan de zon. Zondag was een dag van regen, regen, miezerregen en kou. Maandag is het nog steeds fris maar met een zonnetje. Om de haverklap check ik de tracking-site om te kijken waar mijn teamies zijn. Ik zie ze soms afsteken tussen CP’s en ik zie ze soms langere tijd op een plek hangen (slapen/rusten/water bijvullen). 

IMG 8220 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Halverwege de middag zie ik het stipje in razendtempo op de finish afkomen – whoppa, ze zijn in aantocht. Ik ben zo benieuwd naar ze! Het finishen is zo gebeurd – bliep en dan de foto’s. Tranen in mijn ogen; wat zijn ze diep gegaan, wat hebben ze het goed gedaan. Volgens hen is de finishfoto niet compleet zonder mij – ik heb er moeite mee en sta te huilen op de foto. Zij hebben het gedaan, ik niet. Ze zijn moe, vies, stinken en strompelen rond – ik ben jaloers, dat wil ik ook. Ik strompel hier rond maar heb slechts een derde van de race gedaan – ik voel me een aansteller, maar mijn knie is tonnetje rond dus ik kon écht niet verder. De moodswings waren er vanaf het moment dat ik moest stoppen met de race en steken ook nu nog af en toe de kop op. Rationeel en emotioneel ben ik nog niet in balans – tijd en herstel zal me goed doen. En ondertussen realiseren wat voor tof deel ik van de race wel heb kunnen meedoen en hoe gaaf ik dat vond. Nee, het AR-wereldje is nog niet van mij af… to be continued.