Categorieën
Geen categorie

Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

Korte versie:
Vrijdagmiddag 17:00 klonk het startschot van de Basque Adventure Race – team BEAR ging op pad voor 72 uur Adventure Racing. Echter na de trekkingetappe werden mijn knieën dik en konden niet meer fatsoenlijk bewegen. Normaliter wordt dat minder als ik MTB, dus goede hoop dat ze er na etappe 2 weer wat normaler zouden zijn.Helaas, bij het fietsen werd het erger met het kracht leveren op de klimmetjes. Kayakken en SUPen kon ik nog meedoen, maar de ferrata zou simpelweg gevaarlijk zijn. Dus op zaterdagavond moest ik uit de race stappen. Mijn teamies gingen met z’n drieën verder. Balen, tranen en nu wachten tot het maandagmiddag werd en ze gefinished waren – lange uren van wonden likken en gemengde gevoelens.

Lange versie:

Vrijdagmiddag 17:00 klonk het startschot van de Basque Adventure Race – team Bear ging op pad voor 72 uur Adventure Racing. 



9fb88526 3d96 4030 8e83 4db604258027 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..Voor het startschot klonk was er al veel gebeurd. Waar te beginnen… in het voorjaar was ik door Nils gevraagd om mee te racen. Ik had nog nooit een AR (adventure race) gedaan maar het leek me supergaaf. In de loop van de maanden heb ik mijn teamies, Nils, Luc en Paula leren kennen. En langzamerhand leerde ik door de verhalen het wereldje van AR kennen. Om elkaar te leren kennen, hebben we samen gesport, leren SUPen (ahum) en goede gesprekken gehad. Onze App-groep ontplofte vaak van de lachsalvo’s. En donderdagochtend, 11 oktober 2018 begon dan eindelijk ons avontuur op Schiphol.









b58dd1f7 df34 4c48 b49c eb2442b3274b 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

Het AR is niet alleen verschillende disciplines afwerken met oriëntatie op kaarten, maar ook logistiek een uitdaging, het samenwerken met je teamies, strategische keuzes maken, het dealen met vermoeidheid en tegenslagen. Op Schiphol begonnen we met stap 1 van de logistiek. Het indelen van onze spullen. We mochten gebruik maken van twee tassen voor op de verschillende Transition Areas (TA’s), een tas voor Climbing Section en een voor Wet Section. In deze tassen zit je eten, kleding, verzorgingsspullen, materialen, reserve-materialen, etc. De globale race-opzet vertelt je waar je wanneer welke tas tegenkomt (zie getekend schema).



7c6fa6ce 9c9d 4dde a281 5a14705c582e 225x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
In Bilbao gaan we via de supermarkt (laatste inkopen) naar Head Quarter (HQ) om te registeren. Hier moeten we een aantal verplichte items laten zien, horen we wat meer over de ferrata-sectie en krijgen we ons race-boek. Dat is nog ietsje meer info over de etappes en Check Points (CP’s). Na een lange dag worden we afgezet bij de sporthal – we mogen slapen op de “hard floor”.



IMG 8209 225x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Vrijdagochtend, fietsen uitpakken, boodschappen verdelen, tassen nakijken, tassen inleveren en de tijd nemen voor een kop koffie. We hebben er zin in en kunnen niet wachten op het startschot maar die is pas einde van de middag.

















IMG 8227 300x200 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Om 14.00 is de briefing en om 14.45 krijgen we de kaarten – nu is voor ons de race begonnen! Vijftien kaarten om in te tekenen en vijftien reserve-kaarten om te kopiëren. Een bus brengt ons naar een kasteeltje midden in de velden – dit is onze startplek. De zon brandt in onze nek, we vinden een plekje in de schaduw om op onze knieën de kaarten in te tekenen. 







DSC02902 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
We zijn bijna klaar als we toch echt moeten opstaan om achter de startboog plaats te nemen. Kaarten in de mappen, elkaar in de ogen kijken, high five en dan is het “5-4-3-2-1…pang”. We zijn gestart!












IMG 8226 200x300 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
De eerste etappe is een trekking van 39KM, we hobbelen door een weiland en al snel ligt het veld uit elkaar. Sterker nog, de teams verspreiden zich allerlei kanten op. Niet gek laten maken, maar “stick to the plan”. We hopen zoveel mogelijk CP’s te pakken voor de hoofdlampen aan gaan. Binnen no time is het van het pad af om over weiland, door bosjes en struiken omhoog te krabbelen. Kledingtip was lange broek en/of gaiters – dat was geen overbodige luxe want mijn schenen zijn in een mum van tijd bedekt met schrammen. En jawel, binnen een uur een mooie scratch op mijn voorhoofd waar het bloed uitstroomt. Het ziet er erger uit dan het is en maakt dan ook indruk op andere teams (“No, it is just my adventure make up”); vooral als ook Paula met een bebloed gezicht rondloopt. Af en toe vragen we ons af, moeten we hier echt omhoog? Moeten we daar langs? Ja, het is Spanje en we gaan over paadjes (of juist niet) die je niet zou verwachten, over richeltjes en langs afgronden..supervet!




DSC02903 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
De eerste CP’s zijn te doen en andere teams zwermen nog om ons heen. De zon gaat onder en geeft een prachtige lucht, ondertussen zoeken we onze richting over een van de vele piepkleine wildpaadjes die de goede richting uitgaan. Onze meest gebruikte woorden zijn de kompaskoersen (noord-west; pal zuid) en onze meest gestelde vraag: “Wat is onze stoplijn?” Dit is tof mensen, het is hard werken met de navigatie maar we genieten volop.

Het wordt nu echt donker en de paadjes op de kaart worden lastiger te vinden, het navigeren kost meer moeite. 


DSC02904 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Samen met een Spaans team zwerven we in het donker op een berg op zoek naar een grot. Als we deze uiteindelijk gevonden hebben, roepen we ze erbij. Een half uur later is het omgekeerd – zij hebben het paadje gevonden en roepen ons erbij. Blijkbaar is onze koers verschillend want na een kwartier zijn ze weg en zien we ze voorlopig niet meer terug (euhm, dat klinkt dramatischer dan het is).









Halverwege de nacht evalueren we de stand van zaken. De race-director heeft aangegeven dat vanaf CP10 het lastiger navigeren is. Maar we vinden het tot nu toe al lastig. Verder lopen we uit ons tijdsplan. Aan de hand van het schema van de snelste racers hebben we namelijk ons eigen tijdsplan berekend – als we dat aanhouden dan zijn we maandag op tijd binnen. Maar wat blijkt, we zijn halverwege de trekking maar vér over de helft van onze tijdsplan. Oeps, wat te doen? Op maandag staat de canyoning-etappe op het schema, die willen we allemaal graag doen. Nu kunnen we kiezen om verderop een complete etappe te laten liggen of wel alle etappes te doen maar deze in te korten. We kiezen voor het laatste. We wijken af van onze ingetekende koers en slaan een aantal CP’s over.

DSC02907 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Het is een lastige beslissing want hiermee liggen we meteen uit de race en zitten we op “short course”. Dit moeten we even verwerken, we doen dit allen op onze eigen manier.  We pikken nog wat CP’s en zien dat we wat naar voren schuiven in het veld. Dit zijn de snellere teams en dat is te zien – een blik op de kaart en hopsa ze steken door naar het volgende CP. Wij hebben toch echt meer tijd nodig om te oriënteren. In de ochtend komen we aan op onze eerste TA. Na deze etappe geef ik aan dat ik niet lekker draai. Het kost me veel energie, het is niet specifiek dat ik het niet kan maar het “loopt niet”. Ik hoop dat het bij mijn opstartrituelen hoort en wegebt gedurende de komende uren.
DSC02908 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..Onze tweede etappe is MTB; dus we pakken onze tas voor droge spullen (fietsbroek), vullen onze reepjes aan en eten vieze pasta op de TA. Het geeft ons en ook mij nieuwe energie. We verlaten de TA en trappen vol enthousiasme de pedalen rond. Baskenland heeft bergen en ook veel heuvels, we slingeren door het landschap en de weg vinden is makkelijker in daglicht. Prachtige vergezichten verrassen ons ook nu steeds weer. Hoe gaaf is het om hier te mogen racen!






DSC02909 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

De klims zijn steil er naarmate de kilometers toenemen, nemen ook de steken in mijn knie toe tijdens het klimmen. Grrrr, dat is niet best want normaliter worden mijn knieën beterder door het fietsen. We pakken alle CP’s al kost het wel meer tijd dan ons tijdsplan. Halverwege de middag komen we aan op TA2. Fietsen op slot, tas voor Wet Section pakken, samen warme maaltijd delen, zak chips leeg eten, zonnebrand smeren, cola drinken en door. 






IMG 8228 300x200 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..

We mogen 2KM wandelen naar de start van het kayaken – ik strompel lichtjes. Nog maar net in de kayak zittend gaan de voetjes overboord en wordt het hoofd gekoeld. De zon brandt genadeloos en we zijn blij op het koele water te zitten. Wind mee en stroom tegen om het verste CP te pakken. Wind tegen en stroom mee om terug te komen. De eerste helft tegen de warme zon in en terug ondergaande zon in de rug. Door de flinke wind zijn er golven en we houden het dan ook niet droog. Eerst zijn we er nog blij mee maar tegen het einde, toen de zon achter de bergen was, was het koud. We rolden de kayak uit want door het stilzitten waren de benen verkrampt. 

Twee kilometer terugsjokken naar TA om een peddel te pakken voor het SUPen. Inmiddels wordt het donker en mogen de hoofdlampen weer aan. Ik strompel richting de start van het SUPen, mijn knie is dusdanig gezwollen dat buigen niet goed lukt – het SUPen wordt een drama. Ik heb geen balansgevoel en moet dus zittend SUPen maar dat lukt bijna niet door een reddingsvest dat mijn keel afsluit. Uiteraard overleef ik dat, net als de anderen die het SUPen ook niet fantastisch vonden (grijns).

Terug op TA is het definitief – ik stap uit. Het volgende onderdeel is de ferrata en ik kan mijn linkerbeen niet goed buigen en niet vertrouwen met afstapjes. De ferrata in het donker doen met klimmen en klauteren is een no-go; dit zou gevaarlijk zijn. Na de ferrata zou de MTB weer gepakt worden, ook een no-go omdat dat de klachten verergerd heeft. Dus mijn team gaat verder zonder mij; dat is slikken, voor mij en voor hen.  Ik word teruggebracht naar HQ; daar kan ik me bij een wasbak een beetje schoonpoetsen en schone kleren pakken. Ik breng de nacht door op een yogamatje met kledingstukken als een deken over mij heen. Zondagochtend komt de reuring; de snelste teams komen in TA en gaan snel weer door. Muziek staat luid, Spanjaarden praten luid en ik strompel wat rond en wacht. 

F469021D E90D 4F15 B036 E68241B82296 300x169 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Einde van de dag komt mijn team in de TA – ik serveer ze hamburgers en rijst. Ze praten over wat ze meegemaakt hebben die nacht en kijken vooruit naar wat er komen gaat. Dit doet pijn – ik maak er geen deel meer van uit. Ik zwaai ze uit en ga verder met wachten. Help wat andere teams en laat op de avond stormt het eerste team de finish. Zondagavond, uren later dan snelste race-plan en dat op een ingekort parkoers (canyon en extra lusje waren geschrapt in verband met regenval)– het is voor iedereen een zwaardere race dan gedacht.  Ik vouw me op een yoga-matje op tussen fietskoffers en tassen, de enige plek waar het soms wat stiller is. Na een koude nacht kom ik gebroken uit deze positie en warm me op aan de zon. Zondag was een dag van regen, regen, miezerregen en kou. Maandag is het nog steeds fris maar met een zonnetje. Om de haverklap check ik de tracking-site om te kijken waar mijn teamies zijn. Ik zie ze soms afsteken tussen CP’s en ik zie ze soms langere tijd op een plek hangen (slapen/rusten/water bijvullen). 

IMG 8220 300x225 - geen-categorie - Hoe 72 uur niet veel meer dan 27 werd..
Halverwege de middag zie ik het stipje in razendtempo op de finish afkomen – whoppa, ze zijn in aantocht. Ik ben zo benieuwd naar ze! Het finishen is zo gebeurd – bliep en dan de foto’s. Tranen in mijn ogen; wat zijn ze diep gegaan, wat hebben ze het goed gedaan. Volgens hen is de finishfoto niet compleet zonder mij – ik heb er moeite mee en sta te huilen op de foto. Zij hebben het gedaan, ik niet. Ze zijn moe, vies, stinken en strompelen rond – ik ben jaloers, dat wil ik ook. Ik strompel hier rond maar heb slechts een derde van de race gedaan – ik voel me een aansteller, maar mijn knie is tonnetje rond dus ik kon écht niet verder. De moodswings waren er vanaf het moment dat ik moest stoppen met de race en steken ook nu nog af en toe de kop op. Rationeel en emotioneel ben ik nog niet in balans – tijd en herstel zal me goed doen. En ondertussen realiseren wat voor tof deel ik van de race wel heb kunnen meedoen en hoe gaaf ik dat vond. Nee, het AR-wereldje is nog niet van mij af… to be continued.

Categorieën
Geen categorie

Ik kan mijn benen niet stil houden

“Restless legs” noemen ze dat. Ik heb het vaker als ik lange wedstrijden heb gedaan. Mijn benen zijn dan zo van slag dat ze graag doorgaan met bewegen – maar ik wil rusten en ze stil houden; dat is een lastige combi.


Je vraagt je vast af- wat heeft ze nu weer gedaan? Mensen in mijn omgeving weten dat ik de laatste maand buiten mijn comfortzone andere sporten aan het doen ben. Ter voorbereiding op een groot avontuur over een paar weken. Maar dit weekend was ik niet aan het suppen/klimmen/oriëntatielopen, nee ik was van start gegaan bij de meerdaagse triatlon van Terheijden. Dit is een nieuw fenomeen op de triatlonkalender; vrijdagavond 3,8 zwemmen, zaterdag 180 fietsen en zondag een marathon lopen. In het buitenland doen ze het al langer – dit was de eerste in NL.


Twee maanden geleden zag ik de aankondiging voorbij komen op trikipedia.nl. Het sprak me meteen aan – ik heb dit jaar geen hele triatlon gedaan en met dit format kwam ik dan toch een beetje bij in de buurt. Spanning vooraf want dat lopen – dat was een uitdaging. Na de loopdip ben ik wel weer wat gaan lopen maar niet veel, niet lang en vooral niet hard. Daar bovenop kwam een dikke knie na wat te enthousiast buitenspelen. Die knie had effect op het fietsen, buigen ging niet lekker maar dat was meest vervelend op mijn MTB. Op mijn tijdritfiets heb ik een geheel andere houding, knie buigt onder andere hoek en minder. Dat gaf vertrouwen, het moest vast kunnen op mijn tijdritmonster.  Alleen dat lopen.. ik mocht zes uur over de marathon doen. Mijn doel, zoveel mogelijk KMs maken of dat nou hardlopend of wandelend was.


Na mijn monstersimloppet in Zweden ging de knop om. Elk weekend activiteiten met mijn teamies in voorbereiding op oktober. Dus andere buitenactiviteiten, sporten met nieuwe vrienden en de triatlonsporten deed ik om het duurvermogen vast te houden. Ik was bijna vergeten dat Terheijden er aan kwam.


DSC 1078 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Vrijdagmiddag in de file naar Terheijden en nipt op tijd gemeld voor de briefing van het zwemmen. En hier begon meteen de pret – een klein deelnemersveld (13 totaal) verzamelde zich in de dorpskroeg, “Ons Thuis”. Omkleden en op de platte kar (ja heus!) naar de zwemstart. De wind was flink aanwezig en stond recht op het kanaal waar wij zwommen. 




DSC 1195 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Drie kilometer was het met een korte slag beuken tegen de golven in en daarna een rechtsaf om heerlijk 1000m lange slag te kunnen maken om bij de dorpskroeg aan land te gaan. Yep, dat was dus 4000m bij elkaar. Een tijd van net boven het uur, dat was superrap dus was niet gek dat mijn schouders en armen “eraf lagen”. Snel een banaantje erin, drankje op en naar het logeeradres in Breda.







P1030452 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Zaterdagochtend was het vroeg starten met fietsen, 7.30uur. We werden weggeschoten met de verschillen die gemaakt waren bij het zwemmen. Ik mocht warempel als 3e weg voor 15 (ja heus!) rondjes van 12KM. Uiteraard aan verschillende kanten voorbij gevlogen door de snelle mannen. Onderweg schoot het door mijn hoofd, de ritten boven de 100KM kan ik op één hand tellen. Niet goed voor je mentale gesteldheid, maar ik hield mij vast aan de gedachte dat ik soms toch wel 4 dagen per week op de fiets zat (soms..).  De ronde was afwisselend, zeer afwisselend..dan kwam de wind van links, dan van rechts, dan was er geen wind mee want reed je beschut en oh ja, twee bruggen per ronde. Ik had een plan – ik wilde voldoende drinken en eten. Dat resulteerde erin dat ik bijna elke ronde om een bidon water vroeg. Na ronde drie stonden de vrijwilligers standaard klaar met bidon – VIP-treatment! Eten had ik in mijn achterzakken, waar naar bleek, ik niet makkelijk bij kon (stijve armen en bovenlichaam van het zwemmen). Maar hé, dit toch niet een echte wedstrijd dus wat maakt het uit. Met die gedachte pompte ik op groot verzet mijn pedalen rond. Normaliter spaar je je benen voor de marathon die volgt, maar nu had ik niets te sparen. Die marathon was morgen pas en ik kon m waarschijnlijk toch niet uitrennen. Onderweg telkens de aanmoedigingen van de vrijwillige verkeersregelaars, enthousiast sprongen ze de auto uit als ze je aan zagen komen. Het was niet het allerlekkerste weer om vrijwilliger te zijn (regen/wind/kou). Vijftien rondes was mentaal best lastig weg te werken en de dertig bruggen begonnen ook hun tol te eisen. Over de finish viel ik nog net niet van mijn fiets – knetterhard gereden voor mijn huidige staat van dienst. Bij de finish de nodige schouderklopjes van de vrijwilligers, andere deelnemers én de supporters van de andere deelnemers. 

DSC 0763 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Zondagochtend vroeg vertrokken uit Utrecht – nog behoorlijk aangeslagen en beroerd van het fietsen de dag ervoor. Maar eenmaal in Terheijden en na een kop koffie werd ik toch wat levendiger en had bijna zin in de marathon. Laat het maar gebeuren, ik had er vertrouwen in dat ik kon finishen: zes uur de tijd. Het startschot viel en warempel, ik rende ontspannen hard weg. Samen met Richard de eerste helft van de zes rondes gekletst en daarna ging het minder soepel bij mij. Maar hé, ik was nog steeds aan het rennen-hoe vet was dat! Bij doorkomst start/finish de nodige aanmoedigingen en ook bij de posten onderweg waren dezelfde vrijwilligers van gisteren nog even enthousiast. 
DSC 0883 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Ik hield het niet droog, uiteindelijk kwam het met bakken uit de hemel. Het hardlopen ging steeds krampachtiger maar wandelen met die regen vond ik te koud. Net als het fietsen, waren dit rondjes met veel afwisseling, lang recht stuk tegen de wind in, bochtig stuk met wind in de rug, paar keer onder een weg door. Genoeg om me telkens weer op een nieuw punt te focussen. En plots was daar dan toch die laatste ronde en de finish. Woehaaa – ik had de hele marathon gerend! 


DSC 0899 - geen-categorie - Ik kan mijn benen niet stil houden
Uiteraard was het op-en-over na de finish, strompelend naar het kapelleke voor de prijsuitreiking. 




Wat een heerlijk event was dit; klein maar daardoor heel knus en heerlijke sfeer. Je kende de andere deelnemers, je kende de supporters van de andere deelnemers en bovenal je kende alle vrijwilligers! Wat waren zij heerlijk enthousiast, ze legden je in de watten, zorgde dat je kreeg wat je wilde hebben en meer. Superdank STEM&MWB voor het organiseren van deze eerste editie – ik vond het fantastisch om mee te doen.

Zwem: 1.02 in Orca Equipe wetsuit
Fiets: 5.41 op Cannondale Slice van Rijwielpaleis Bilthoven
Loop: 4.03 op Adidas Boston Boost
Categorieën
Geen categorie

Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..

–kort verhaal–
Vorige week zaterdag heb ik een 21,5+KM in Zweden gezwommen. Dat is lang, heel lang zwemmen en het was fris. De hot tub bij de finish was dan ook paradijselijk, net als de warme koffie. Bij het zwemmen heb je weinig afleiding/prikkels dus is dat mentaal best een klus. Maar wat een reis was dat – er is zoveel gebeurd onderweg dat onderstaande blog een lang verhaal geworden is. 

–lang verhaal–

Gossiemoppie, wat was dat een dag zeg.. 21,5+KM zwemmen ineen Zweeds meer – Vidösternsimmet, Sveriges längsta simlopp!

De week ervoor zo’n gaaf event gehad bij Thor Beach Triathlondat ik me afvroeg of deze tocht (met merkstift al maanden omcirkeld in mijn agenda) daar wel aan kon tippen. En wat te denken van mijn epische deca HRE, de onverwachts prachtige Swimrun in Luxemburg, het mentale avontuur van The Onerof die toffe teamstrijd in België. Maar nu zittend op de bank met pijn in de schouders, realiseer ik mij dat dit een uitzonderlijk event in het 2018-rijtje is. Een mentaal spel vanaf het eerste moment, of beter gezegd dat begon al in de maand voorafgaand aan de “simlopp”.

map - geen-categorie - Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..
Allereerst, deze simlopp loopt van noord naar zuid over het Vidöstern (meer in Zweden), de watertemperatuur is altijd fris (onder de 20 graad)en de wind waait altijd uit het zuiden (dus golven, lees schuimkopjes, tegen). Niet voor niets de langste maar ook zwaarste simlopp van Zweden. En die wil ik dan dus zwemmen…ik weet het..  Oh ja, Koen had deze simlopp gevonden, dus eigenlijk kan ik hem de schuld geven.

Bij inschrijving in het voorjaar was de organisatie duidelijk – je zwemt mét wetsuit, tenzij je kunt aantonen dat je heel veel ervaring hebt met zonder wetsuit zwemmen (tijdens langere tochten, met koud water). Prima – wetsuit zal het zijn.

Echter bij de laatste lange zwemtocht had ik last van mijn rechterschouder gekregen – oorzaak, mijn wetsuit zat te strak over mijn schouderkop (was ik wellicht breder geworden door alle zwemkilometers?). Dus alternatieve startscenario’s (alternatief, want niet ideaal) op een rij gelegd:
– zwemmen met oude pak, want die is soepeler bij de schouders maar heeft scheuren en er is kans op kapot gaan onderweg
– mouwen afknipppen van oude pak, maar wat te doen met de randjes die dan rafelig zijn en wat knip je eraf?
– of dan toch maar kiezen op elkaar en zwemmen in goede wetsuit en last van schouder hebben…
In de week voor de tocht kwam daar een alternatief bij, het beste maar ook zwaarste en risicovolste:
– zwemmen zonder wetsuit
De temperaturen van het meer waren door de warmte dusdanig opgelopen dat een week van tevoren geadviseerd werd om na te denken over het (deels) zwemmen zónder wetsuit. Dat was een bericht waar ik blij van werd. Watertemperatuur tussen de 25 en 28 graden is warm genoeg voor mij om lang in het water te liggen – want zonder wetsuit zou het me beduidend meer tijd kosten. Opgelucht haalde ik adem, maar na twee dagen stokte mijn adem. Nieuw bericht van de organisatie: storm met regen en vooral harde wind hadden de watertemperatuur doen zakken naar 21-23 graden. Geen temperaturen om van in de lucht te springen. Dus begon het “met”/”zonder”-spel in mijn hoofd.


IMG 8010 - geen-categorie - Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..

Dinsdagavond voor de simlopp sluiten we aan bij de trainingsgroep van Värnamo voor het verkennen van het laatste deel van het parkoers. Het water is glad maar de trainer (tevens speaker op zaterdag) vertelt ons dat hij nog nooit in zulk mooi glad water had gezwommen. Het zonnetje schijnt maar toch kom ik na een uur met witte handen uit het water. Ieks, dan toch mét? De andere dagen wisselend gezwommen met én zonder oude en nieuwe pak. Ik trok telkens dezelfde conclusie; zonder pak voelde beter voor mijn schouder. Maar kanttekeningen waren er ook, het zou koud zijn en lang duren. Dus tips opgevraagd bij de expert over wat wel/niet in te smeren met vaseline. De weersvoorspellingen volgde ik nauwlettend; ze waren niet best met een bak wind en gevoelstemperatuur van onder de 20 graden.


Vrijdag – de weersvoorspellingen gaan langzaamaan de goede kant op..minder wind, temperatuur iets omhoog. Vrijdagavond, “point of no return”, besluit ik mijn inschrijving om te zetten naar non wetsuit. Nu duimen voor goed weer!

Het spel, het mentale spel

Was het voor de tocht de vraag: “to wetsuit or not?” – was bij de start de vraag: “ga ik het redden?”

Het water ligt er rustig bij en het zonnetje prikt door een dunne laag bewolking. De garantie wordt gegeven dat er meer wind komt en ook regen, regen met bakken uit de hemel. Starten doen we op het strand, zo’n 150m wandelen door ondiep water voor we kunnen zwemmen, bibberend van de frissigheid op deze vroege ochtend ben ik blij dat het water warm voelt aan de voeten. Het water is nog steeds comfortabel warm als ik de eerste zwemmeters maak – ik geniet, eindelijk lig ik in het water om een poging te doen die 21,5+KM aan te tikken! Elke kilometer ligt er een gele boei en de nummers 1 en 2 schieten voorbij. Bij nummer 3 krijg ik rillingen, ik krijg het kouder. Ik kan het niet toch nú al koud krijgen? Ik ben een uur bezig en moet nog vele uren. Ik adem links en zie het zonnetje achter een flart wolken. Die zon, die moet ik voelen en koesteren! Dus mijn gedachten focussen op de warmte van de zon en ik geniet van elke seconde dat de zon wat meer door de wolken kan prikken. Ik vergeet de kou.


38923082 2174627099276505 1687545650494832640 n - geen-categorie - Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..

De eerste verzorgingspost is een drijvend vlot – ik tik aan, eet een banaan, drink cola, neem gel en zwem vlotjes weg. Ik kijk op mijn klok – hé dat is 1.18 op 3,8KM, dat is supersnel! Dat gaf spirit en warmte. De volgende kilometer tikt vlotjes weg. Om de focus van temperatuur weg te houden, besluit ik om slagen te tellen. Mijn horloge geeft elke 100m een piepje dus eens tellen of ik gelijkmatig zwem. Ik tel en mijn horloge piept na 42 tellen – dat kan niet kloppen. De volgende 100m weer en daarna weer, zelfs nog een keer bij 36 en een keer bij 46. Dit kan niet kloppen – dat is een bizar lage slagfrequentie (dat zou wel erg goed zijn). Dus ik besluit om bij de volgende boei de complete KM te tellen, ik zou dan rond de 420 moeten uitkomen. Ik tel en kom uit op 786 – huh? Okay, dat doen we dus niet meer. Nog een boei en dan ben ik in de buurt van de tweede verzorgingspost. Mijn benen trillen, ik heb het koud – ik focus weer op de zon aan mijn linkerzijde. Ondertussen golft het meer al meer en is het lastiger navigeren omdat er minder zwemmers om mij heen zijn.





Verzorgingspost twee is op de kant – ik wandel eruit en vraag om warme drank. Koffie zonder suiker, ik word er blij van en gelukkig is het kopje half gevuld want anders was de andere helft verspild tijdens het trillen van mijn handen en armen en benen en voeten. Op de kant is het een feestje, een speaker die mij verteld dat ik het supergoed doe, supporters die klappen als je het water uitkomt en er weer in gaat en vrijwilligers die je vertellen dat je toch vooral meer moet eten. Een van de meiden kan me vertellen dat het water vanaf hier warmer wordt – ik kijk er naar uit! Ik ga verder en zie dat ik toch zeker 200m door ondiep water moet lopen vóór ik horizontaal kan – yes, hier ga ik rennen dan krijg ik het een beetje warm. Het komende stuk, 5,5KM zonder post, is lang en de wind is aangetrokken. Ik zie de volgende KM-boei niet maar volg andere zwemmers en probeer me te orienteren op de bootjes die op elk KM-stuk heen en weer varen. Na 500m ben ik de andere zwemmers kwijt en in mijn ritme komen lukt niet. Het water heeft schuimkoppen en bij elke ademhaling op rechts hap ik water mee. Ik zwalk van links naar rechts en moet telkens mijn koers aanpassen als ik een glimp van de gele boei in de verte zie. Inmiddels heb ik hoofdpijn van de klotsende golven en de kou, of zit mijn zwembrilletje te strak? Tijd om na te denken heb ik niet, doorzwemmen met korte slagen anders kom ik nergens. Halverwege dit stuk heb ik mezelf een gelletje beloofd – deze zit in mijn badmuts. Ik hang op mijn boei (verplicht item) en freubel het gelletje met moeite tussen mijn badmutsen vandaan (twee badmutsen scheelt in de kou) en frot ik de lege verpakking weer terug. Inmiddels ben ik 100m afgedreven – hmmmm. Maar hé, wie had mij verteld dat dit “a walk in the park” zou zijn? Dus op zoek naar de volgende gele boei in de verte. Adem links, adem rechts, adem links en hé daar zwemt iemand. Focus op de persoon links – haal ik hem in of haalt hij mij in? Ik zwem sneller maar zwerm ook telkens uit naar rechts. Met trillende benen focus ik op die man – zolang ik hem in het vizier hou of voorbij kan zwemmen hoef ik niet aan kou te denken. De zon is namelijk inmiddels verdwenen achter een grijze wolkenlucht. We wisselen stuivertje – ik zwem hem voorbij, zwalk uit naar rechts en hij haalt mij weer in dus ik weer naar links en door.


38853669 2174764502596098 5154079098728873984 n - geen-categorie - Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..

De derde verzorgingspost is onze eigen camping – in de dagen voor de tocht lag boei 13 zo’n 100m voor de camping. Dus ik ben ik op zoek naar boei 13, plots wordt ik door een bootje naar de linkerkant gedirigeerd – ik ben er al. Maar waar is boei 13? Loslaten die gedachte – het maakt niet uit waar de boeien liggen, de afstand wordt er niet korter door. Bij deze post heb ik meteen om een deken gevraagd, ik krijg m omgeslagen en iemand wrijft over mijn rug – ik kreun, hij schrikt..mijn rug is namelijk compleet verstijfd. Iets zachter wordt er doorgewreven over mijn rug. Inmiddels voel ik druppels en hoor ik gedonder – het weer ziet er niet echt joveltjes uit met steeds grijzer wordende lucht. Ondertussen drink ik weer een half bakje koffie, eet gel, snickertjes en banaan. Achter de verzorgingpost heeft het publiek (campinggasten) zich op hun klapstoeltjes verzameld – het lijkt wel een tribune. Ik lach en zwaai en zeg dat ik er weer vandoor ga. Ook nu weer, stukje rennen in het ondiepe water om warmte te creeeren. Het volgende stukje zwemmen is door een wat nauwere doorgang tussen land en eiland – bovenste laagje van het water is heerlijk warm maar 10cm lager lijkt het water wel 0 graden. Het water is hier glad dus ik kan in een ritme komen. Ik gun mezelf wat langer drijftijd in die comfi 10cm door bij te leggen. Ik zie een boei; boei 13, tuurlijk… in mijn linkerooghoek zie ik weer dezelfde zwemmer en hij heeft de binnenbocht genomen. Ik zwenk naar links en probeer in zijn kielzog mee te komen. De golfjes keren terug en mijn ritme is weg. Lichaam begint weer te rillen. Mijn gedachten gaan naar afgelopen winter – Harrietjus! De hele winter door heb ik én gezwommen én gedipt, dus ik weet dat ik tegen kou kan. Sterker nog, bij de dips is water van 5 graad weet ik dat je het goed kunt uithouden als je de kou mentaal los kunt laten. Dus ik ga aan de slag – kou loslaten, benen ontspannen, armen ontspannen en focus op ademen. Het helpt en ik loop weer iets in op de man voor mij.


Post vier is de laatste keer dat we de kant op gaan. Er staat een vrouw met een deken voor mij klaar. Ze zegt me dat mijn vriend zei dat ik een deken nodig had – hij had gelijk, maar wie is die vriend of zag ze het zelf of ach, het maakt niet uit..ik heb die deken nodig. Koffie drinken, cola, water, energiedrank, een snickertje, reep, gel – alles gaat er goed in. Ik kijk in de richting van de finish; de lucht is daar gitzwart en je hoort gedonder. Het blijkt de hele dag al met bakken uit de hemel te komen in de finishplaats. Op dat moment voel ik druppels, het gaat weer regenen. Ik geef de deken terug en ren het water in voor het laatste lange deel waar halverwege nog een drijvende verzorgingspost op me wacht. Het is te merken, het water is hier warmer dan in het noorden; maar met mijn energietekort vind ik het nog steeds koud. Maar hé, ik ben in het laatste deel dus dat zal ik ook wel overleven. Ik ben verbaasd, ik kan nog steeds mijn armen in een gelijkmatig tempo overhalen en ik kom dus nog steeds vooruit. Blik op oneindig, alles doet pijn, alles is stijf, mijn maag knort en ondertussen heb ik kotsneigingen. Ik kan het niet rijmen maar ik ga nog steeds vooruit en weet dat het laatste stuk na de post mentaal het zwaarst zal zijn.  Bij de verkenningszwem op dinsdag hadden we dat gedeelte gezwommen en we waren gewaarschuwd dat “het gele huis” niet dichterbij komt. Je kunt al kilometers verderop het gele huis zien maar dan moet je nog een uur of anderhalf zwemmen, dus dat huis komt gevoelsmatig niet dichterbij. Ik krijg het gele huis in zicht maar heb geen post gehad – dat is vreemd. Ik zwaai naar een bootje en krijg van hen een gel – fantastisch geregeld. Het gele huis dus, daarop oriënteren en accepteren dat het niet dichterbij komt. Het duurt inderdaad heel lang voor het huis groter wordt, maar gelukkig gebeurt het wel en sterker nog..het moment kwam dat ik er voorbij zwom! Langs het eilandje, langs het strandje en ik focus op de brug maar ook die komt niet dichterbij. Ik stop even, brilletje naar beneden en zoek het “Beslaghuset” achter de brug – daar is de finish, daar mag ik aantikken, totaal nog zo’n 200 of 300 meter. Ik start weer met zwemmen maar weet eigenlijk niet zo goed hoe het moet, mijn beweging is stram en horkerig en verkrampt. Stom, ik had niet stil moeten liggen want nu kom ik helemaal niet meer bij de finish. Toch komt er het moment dat ik onder die brug door zwem en ik adem rechts en zie op de brug een vlag met “You made it!”. Er rollen tranen in mijn brilletje en ik weet dat ik het ga redden maar weet nog niet hoe ik die laatste 100 meter moet door komen. Voor mij ligt het “Beslaghuset” waar ik mag aantikken maar ik weet niet meer hoe ik moet zwemmen. Gelukkig weet mijn lichaam nog steeds hoe ik die armen moet overhalen en ik ga voor mij gevoel in een vertraagd tempo voort. Inmiddels wordt ik ingehaald door iemand met een hele snelle eindsprint, moet ik hierop reageren en ook harder zwemmen omdat de finish in zicht is? Ik kan het niet, hij zwemt echt wel 3x zo snel..maar zonder boei..en een andere kleur badmuts. Oh het is een andere afstand..het is de eerste man van de 6KM-wedstrijd. Ik vergelijking met hem kom ik niet vooruit. Ik kijk naar de kant maar zie nog steeds dat ik wel vooruit kom en plots maak ik me zorgen. Het Beslaghuset, dat is een bord dat boven het water hangt dat ik moet aantikken. Kan ik mijn arm nog wel uit het water krijgen om aan te tikken? Ik weet het niet en besluit ter plekke wel te bedenken hoe ik dat oplos als me dat niet lukt. Die laatste paar honderd meter leken wel een uur te duren maar eindelijk is het moment daar dat ik onder het Beslaghuset lig en het lukt me om deze aan te tikken. Ik druk op de stopknop van mijn horloge – ik ben er klaar mee, I made it.

Op de kant vraag ik koffie; ik kan mijn kopje amper optillen..

39015449 2175547395851142 8000935382755573760 n - geen-categorie - Ik kan mijn koffiekopje amper optillen..

Oh ja, waarom toch steeds die “+” achter de 21,5KM? Dat is omdat nog nooit iemand exact 21,5KM heeft gezwommen, altijd meer door het navigeren en vrije spel van stroming en wind.  

Vidösternsimmet: officieel 21,5+KM, mijn Garmin gaf zo’n 25KM aan, gezwommen in 8:47:54, zonder wetsuit
Categorieën
Geen categorie

Toughest? Zeker wel!


38600320 2083834308545310 4524812019873873920 o 300x200 - geen-categorie - Toughest? Zeker wel!De Thor Beach Triathlon is naar eigen zeggen de “toughest triathlon” van Denemarken (ook voor de halve afstand): zwemmen met gigagolven en stroming in de Noordzee – fietsen door de vals platte Deense polder met wind van alle kanten – hardlopen langs de kust door mul zand => het filmpje zegt genoeg, net als de foto’s hieronder… wat is dat gaaf buitenspelen! En dan als afsluiter: op het podium met Camilla Pedersen(knipoog).

38633641 2083838101878264 4762836122415923200 o 300x200 - geen-categorie - Toughest? Zeker wel!
38512031 2083844885210919 8519429353761669120 o 2B 25281 2529 200x300 - geen-categorie - Toughest? Zeker wel!


Totaaltijd: 6:18:48 (3e en laatste #knipoog)

Z=1900m in 36:11 met Orca wetsuit

F=90KM in 2:47 op mijn Cannondale Slice, Rijwielpaleis Bilthoven

L=24KM in 2:52 op Nike Free Distance Run

Categorieën
Geen categorie

Deca HRE – een perfecte dag

Soms is het gewoon jouw dag – vorige week zaterdag was het die van mij.
Het Rondje Eilanden is het allermooiste zwemlooprondje dat ik ken. Aanwezig bij de eerste editie van HRE-festival en in de afgelopen jaren meerdere keren één of twee rondjes gedaan, zelfs een keer bij nacht! Het rondje ken ik inmiddels op mijn duimpje. En dan is daar plots weer een ‘slecht plan’ van mij… waarom niet 2x maar 10x doen?! Een deca dus; gewoon omdat het kan… juistum, slecht plan dus!


stacks image 1973 300x188 - geen-categorie - Deca HRE - een perfecte dag

Voor diegenen die HRE niet kennen; je zwemt/rent een rondje met 12 eilanden in de Vinkeveense Plassen. Altijd afwisselend, altijd mooi, altijd zwaar.. totaal 1,5KM zwemmen en 5KM lopen per ronde.







Voor het doen van deze deca, had ik een aantal voorwaarden gesteld:
  • Spelregels van HRE volgen (dus geen swimrun-tenue met allerlei hulpmiddelen) en zoveel mogelijk de originele route.
  • Het moest niet té mooi weer zijn (veiligheid in verband met boten die je kunnen “over varen”).
  • En de trapjes moesten hangen (110x jezelf een eiland ophijsen was mij net iets teveel van het goede) – dat betekent dat het het meest praktisch is om het op de dag van het event zelf te doen.

Een paar maanden geleden bij de organisatie gevraagd of ik mijn rondjes kon draaien tijdens het officiële rondje. Ze waren enthousiast…hmmm, dat vergrootte de slagingskans van dit slechte plan.

Maar ondertussen was daar de loopdip en ook mijn schouder speelde nog even op – dus een week voor HRE was het niet zeker of ik het ging doen. Bovendien, de weersvoorspellingen werden met de dag mooier dus zou het druk zijn op de plas. 
Maar tja, zo’n slecht plan blijft wel knagen… dus heroverweging in de dagen voorafgaand: loopdip is grotendeels mentaal, schouder kwam door wetsuit en herstelde wonderbaarlijk snel en het weer bleef goed. Dat laatste was een minpuntje, maar uitnodigend genoeg om te zeggen – ik start en ik zie wel hoever ik kom.

Zaterdagochtend, na een nachtje waken rol ik om 4.45 van mijn mat om mijn spullen te pakken en de verzorgingspost in te richten. Elk rondje meld ik mij in de Velofit massagetent om in- en uit te checken. Om  5.20 ben ik er klaar voor en start ik de klok.

IMG 7976 300x260 - geen-categorie - Deca HRE - een perfecte dag
Met de opkomende zon begon ik aan mijn avontuur; het water was glad en op de eilanden was het stil. Elke ronde kwam er meer reuring. De wind kwam lichtjes opzetten en het water kwam in beweging, op de eilanden werden de mensen wakker, lieten de hond uit of zaten op hun stoeltje bij de boot. De eerste rondes moest ik zelf de kant opklauteren en eigenlijk op het moment dat ik dat zat werd, kwamen de parkoersbouwers langs met de trappen – perfecte timing.







43658289391 a82660ddc6 b 300x169 - geen-categorie - Deca HRE - een perfecte dagDe mensen op de eilanden kregen door dat ik vaker langsliep en moedigden me aan. Het water werd woeliger door de bootjes die uitvoeren maar inmiddels wist ik wat de kortste route was naar het volgende eiland. Ondertussen tikte ik mijn rondes in strak tempo af (what’s new.. maar toegegeven, het blijft mij oprecht verbazen omdat het niet zo voelt). Eten en drinken volgens vast regime en alles bleef binnen.

Tegen het begin van de middag was het heel mooi weer en was er veel waterverkeer – dit was het moment waar ik een beetje voor vreesde.. boten gaan soms  hard en kunnen mijn groene badmuts snel over het hoofd zien.  Maar de timing was ook nu weer perfect; het parkoers werd verder opgebouwd en de boeien kwamen te liggen bij de drukkere doorsteken.

IMG 7977 300x225 - geen-categorie - Deca HRE - een perfecte dag
Rondes telden verder op en ondanks het in en uit checken raakte ik de tel kwijt. Ik kon niet meer helder nadenken hoe laat het was en wanneer dan toch die wedstrijd ging beginnen. Dan zou ik namelijk midden in het veld mee doen – niet verkeerd maar wel fijn om daar mentaal op voor te bereiden. Maar voor het zover was, werden de vrijwilligers op de eilanden gedropt – dat was weer een mooie vibe. Sommigen wisten wat ik aan het doen was, maar een enkeling vroeg zich af of de wedstrijd al begonnen was. Verder werd ik aangemoedigd door de vele watertoeristen die nu in de gaten hadden dat er een wedstrijd aanstaande was. Ik hield maar vol dat ik aan het verkennen was – hoe ga je namelijk mensen “on-the-run” vertellen dat je een deca doet..?!



Ik vloog de 9e ronde door – mede omdat ik op eiland 10 (scouting) langer kon rennen en dus minder hoefde te zwemmen – en plots was daar mijn laatste ronde. Nu was ik niet meer in mijn eentje maar omringd door atleten die sneller of langzamer waren…het was mentaal enorm schakelen voor mij. Soms werd ik opgejaagd en haalde ik snel mensen in zodat ik eerder bij een trappetje was en op andere momenten liet ik mensen lopen met de gedachte..ach ik heb er al negen gedaan. 

IMG 7981 300x200 - geen-categorie - Deca HRE - een perfecte dag
Finishen was een feestje – enorm blij en midden in de wedstrijd was ik er klaar mee. Het was zoveel sneller gegaan dan verwacht en het was zo mooi onderweg. Ik vond het dan ook oprecht jammer dat het voorbij was. Mijn schouders en enkels vonden het overigens wel de hoogste tijd om er mee te stoppen want soepeltjes ging die laatste ronde niet meer. Ja, dit was zo’n dag dat alles perfect was – ik had me geen gunstiger verloop van deze uitdaging kunnen bedenken. En nee, volgend jaar géén 20x..een deca is meer dan voldoende!





Een deca HRE in feiten:

110x eiland opklimmen en 110x in het water springen

Afstanden: zwemmen 16,7KM en lopen 47KM, totaal 63,7KM

Bruto-tijd: 11:25:28; netto rondetijd zwevend tussen 1.07 en 1.08

Kleding: trisuit

Schoenen: Inov-8 Roclite

Voeding: Powerbar Energize repen, hydro-gels, isotone sportdrank, cola

Sporthorloge: Garmin Fenix 5s

Categorieën
Geen categorie

Loopdip en tòch lopen

Beetje gek is het wel – ik roep van de daken dat ik een loopdip heb maar ondertussen loop ik wel af en toe.. inderdaad af en toe, want het gaat nog niet van harte qua lichaam en geest. Dus zoals geschreven in mijn vorige blog – op zoek naar leuke mensen en leuke events, want dan kan ik het namelijk wel weer een beetje, dat hardlopen…


IMG 7933 - geen-categorie - Loopdip en tòch lopen
Zo was ik stiekem aan het hardlopen toen ik training gaf. De cursisten voor de Utrecht Triatlon (afgelopen zondag) mochten in 5 weken tijd klaar gestoomd worden. Superleuk om met deze diverse groep aan de slag te gaan; divers qua leeftijd, loopervaring en mens – daar hou ik van. En als je dan training geeft dan is het wel zo leuk om kletsend naar het bos te lopen, zo kwam ik dan toch aan een paar KM’s.





IMG 7900 - geen-categorie - Loopdip en tòch lopen
En wat betreft die leuke events; in het kader van een #slechtplan was daar de SwimRun in Luxemburg. Kleine wedstrijd in grootse omgeving, met heerlijk drinkbaar zwemwater en ruig loopparkoers. Gelukkig zwaar genoeg om omhoog te mogen wandelen.. Het tofste event van dit jaar met nul actiefoto’s!










Dus ja, ik loop toch wel een beetje en daar ben ik best blij mee!

Categorieën
Geen categorie

Loopdip

Ik heb het er niet graag over maar toch is ie er: de loopdip. Na The Oner-prestatie was ik het liefst gewoon doorgegaan met buitenspelen. Uiteraard mentaal en fysiek de eerste weken een paar tandjes terug schakelen. Maar helaas mijn hoofd en benen spartelen nog hevig tegen.

Na mijn tranen bij The Oner-finish wist ik dat ik diep gegraven had; dieper dan gebruikelijk. Dus dat realiserend, paste ik mijn zomerplanning aan, verlengde mijn hersteltijd en hoopte ik ondertussen dat de loopvibe weer snel terug kwam. 
Inmiddels is dat ruim 2 maand geleden. En het verlangen is wel een dingetje hoor..ik wil weer zwerven door de bossen, ik lonk naar sprokkelkm’s en wil graag bergop en -af kachelen. 
Uit ervaring weet ik dat afdwingen averechts helpt. Wat wel helpt is afleiding zoeken, dus sporten met anderen en nieuwe buitenspeelavonturen beleven. Dus vol verve leg ik me daarop toe (knipoog).

Mijn zwemdoel voor deze zomer is vrij uitdagend: de Vidörnsimmet in Zweden (ruim 21KM). Dat vergt de nodige aandacht en uren maar levert ondertussen nieuwe ervaringen op. Uren zwemmen in het buitenwater, zwemboei mee met eten en drinken en ondertussen plassen verkennen – hoe vet is dat! 

crop - geen-categorie - Loopdip

En dan heb ik nog mijn fietsbenen – ze zijn nog niet in jofele staat, maar goed genoeg om mooie gidsritten in de Alpen te maken. 


Die loopvibe – die komt wel terug en ondertussen word ik enorm blij van mijn zwemomzwervingen en fietstochten in goed gezelschap!

Categorieën
Geen categorie

Tranen bij de finish

The Oner gefinished, dat was onverwachts!
82 mijl met 2228 hoogtemeters in 24 uur finishen is de opdracht van The Oner; dat betekent 5,5KM per uur. Hoe moeilijk is dat? Moeilijk genoeg als bij normale omstandigheden slechts de helft van het veld op tijd binnen is. Waar zit ‘m de crux?

Na onze verkenning in februari begon ik te twijfelen aan mijn doel (finishen).  Het zou werken zijn om binnen de 24 uur te finishen. Dat kustpad in het zuiden van Engeland is niet alleen supermooi maar ook superpittig; op en neer en steil en smalle paadjes. Bovendien had de regen voorafgaand aan onze verkenning het parkoers in een blubberbende veranderd – dat haalt de snelheid drastisch uit je lopen. Maar de hoop was er, dat er minder modder zou zijn in april!

Naarmate the Oner dichterbij kwam, kwamen van verschillende kanten de berichten/foto’s/updates dat het parkoers er erg modderig bij lag. De weersvoorspellingen voor het race-weekend waren niet best. Regen werd voorspeld, veel regen.  Doel was finishen, maar was dat wel realistisch..?

Van horen zeggen (ahum Koen..) was de eerste helft het makkelijke deel en zo zag het er op het hoogteprofiel ook uit. Mijn strategie was om in dat stuk mijn diesel te pushen om een buffer aan tijd op te bouwen voor het zwaardere tweede deel. Finishen leek me niet reëel met al die modder; maar 2/3 klonk haalbaar en zou ik heel tof vinden. Onderweg zijn er totaal 11 Check Points (CP’s); Brutal vriend Jim was crew en stond op CP1, 7 en 11. Mijn bijgestelde doel werd binnen de cut off bij CP7 zijn, dan kon ik nog vertrekken naar CP8 – het zwaarste deel van het parkoers in het holst van de nacht. Afijn, tot zover de strategie en mijn aangepaste doel…dan nu het verhaal.

Korte versie: het was afzien, modder tot de enkels waarin je je schoenen verloor, kiezelstrand waarop je jezelf makkelijker ingraaft dan dat je vooruit komt, je pad vinden in het pikdonker zonder enkel oriëntatie-punt, steile hellingen waarbij je blij bent dat je stokken hebt om jezelf omhoog te trekken en om jezelf tegen te houden bij het afdalen en werken tot en met het laatste moment om binnen de cut off te finishen.


Voor de lange versie moet je echt even gaan zitten, een kleine 2000 woorden over mijn 24uur-durende avontuur.

Head Quarters (HQ): De briefing van race-ochtend leerde ons dat er inderdaad modder lag, veel modder op het parkoers. Het weer was regenachtig, dus dat kon ’s nachts koud zijn vooral met de wind erbij. Oef, toch maar extra laagje in de toch al propvolle rugzak. Vanaf HQ werden we naar de start gebracht in busjes – de regen werd minder, ik zag blauw in de lucht en het laatste weerbericht werd gedeeld: droog tot morgenochtend als je richting finish gaat. Dat klonk goed en de wind kwam ook uit de juiste richting (van achteren). Wat een mazzel!


Start – CP1:

Exact om 12:00 klinkt het startschot en we vertrekken heuvelaf – dat is fijn, dan kan ik ontspannen warm lopen. Zonnetje erbij en lach op het gezicht. Binnen no time door kruizen we al de eerste moddervelden – natte voeten, die zal ik wel een tijdje houden. Bergop werd het al snel zweten – niet zeuren, geniet ervan zo lang het kan. In de beklimmingen her en der een praatje, in de afdaling geef je ieder de ruimte.


CP1-CP2:

Op CP1 is het druk – ik roep “Number 21 please” (de crew streept mijn startnummer door op de bingo-kaart – veiligheidsding), vul mijn flessen, pak een bekertje cola, roep “Jim, see you at CP7” en rende weg.

Kathi 1 - geen-categorie - Tranen bij de finish
Mijn diesel begint meestal warm te draaien als ik zo’n anderhalf tot twee uur onderweg ben. Dus geduldig wacht ik af, ondertussen loop ik te wrikken met voorvoet- en haklanding, zijwaarts klimmen, achteruit wandelen..de dieselmodus blijft uit.. Ik blijf werken, trek mijn schoenen stap voor stap uit de modder, met ferme stappen druk ik mijn profiel in het natte gras in de afdaling, probeer lichtvoetig over de kiezels te dansen en blijf genieten van het zonnetje.


CP2-CP3:

De cola doet goed, mijn maag rommelt en protesteert een beetje tegen de sportvoeding. Ahum nu al, misschien de warmte of misschien mijn dag niet? Loslaten die gedachten, geniet van de omgeving, zoek afleiding. Voor mijn gevoel ga ik heel traag, maar ik ben aan het stuivertje wisselen met de rest van het veld. Dat is een goed teken, meestal gebeurt dat pas vanaf de helft van een event.  Ik maak dankbaar gebruik van een onofficiële CP op een parkeerplaats – supporters van een deelnemer  hebben wat meer cola en wine gums ingeslagen dan nodig en delen die uit aan deelnemers.  Fantastisch toch?!


CP3-CP4:

Op CP3 vraagt iemand hoever we vanaf de cut-off zitten; ik negeer het antwoord, eet wat chips en drink mijn cola op. Flessen weer gevuld en op naar CP4 op Portland.

Mijn diesel doet het nog steeds niet – slecht gaat het niet, maar het is ook verre van soepel. Ik pin mijn blik vast op voorgangers en merk dat ik af en toe iemand kan oprapen, dat geeft me spirit. Een paar keer loop ik mis en moet ik dezelfde personen weer inhalen – ach wat, het is nog lang en het houdt me scherp. Voeding gaat niet zo goed en af en toe gooi ik er wat uit – niet veel maar wel vervelend genoeg (gelukkig kan ik door blijven rennen – ahum). Tegen het einde van dit deel zit een stuk asfalt – eindelijk een constant tempo hobbelen. De benen zijn al enorm zwaar van vermoeidheid maar ik heb een missie – elk stuk asfalt rennen. Op die stukken kan ik tijd goed maken; het hoeft niet snel maar wel doorgaan. Het hobbelen geeft druk op de maag en ik hoop snel een beschutte plek te vinden om wat kwijt te kunnen..oepsie..


CP4-CP5:

CH4 is HQ (en CP6) en het is er druk. Koen vertrekt net en vraagt of hij zal wachten om samen te lopen. Ik geef aan dat ik niet lekker loop en in mijn bubbel zit, dat wil zoveel zeggen als dat ik héél ongezellig gezelschap ben (ik ken mezelf).

Vanaf hier ken ik grotendeels het parkoers dus dat geeft vertrouwen. Bij het verlaten van CP4 roept een binnenkomende renner me enthousiast toe: “You have overtaken loads of runners!” Euhm, inderdaad hij komt nu aan en ik heb een tijd in zijn buurt gelopen – hopsa, dat geeft weer een boost.  Het parkoers gaat voornamelijk heuvelafwaarts richting de vuurtoren op het zuidelijke punt van het schiereiland, dat loopt lekker.


CP5-CP6:

Hmm zie ik daar in de verte Koen wandelen? Nah, dat kan niet..hij moet verder voor mij zitten..maar hij is aan het wandelen waar de rest aan het rennen is.. Ik passeer Koen, vraag hoe het gaat en tja met ons allebei gaat het niet geweldig dus ik ren door. Achteraf blijkt hij bij CP6 uitgestapt te zijn – iets met verstandig zijn en switch van de mindset. Hij heeft zich aangesloten bij de crew en is de nacht doorgegaan met het helpen van de organisatie (lees ook zijn blog daarover). Halverwege de klim terug naar CP6 (HQ) moet de hoofdlamp aan – ik ben aan het rekenen, voor zover ik dat kan. Twee dingen had ik onthouden; overall cut off is 24 uur op CP12, cut off voor CP4 was 20.30 – het moment dat de zon ondergaat. Ik ben nu in de klim naar CP6 en de zon is ondergegaan – hoppa!


CP6-CP7:

Het is weer druk op CP6 (CP4/HQ). Op deze post kun je een warme maaltijd eten, liggen de tassen om je rugzak bij te vullen voor deel twee en kun je kleding wisselen. Ik besluit mijn sokken te wisselen – wetende dat ze binnen no time weer nat zullen zijn, maar wellicht scheelt het kiezels en zandkorrels in de schoenen. Ik trek langzaam de sokken van mijn voeten – geen fijn gevoel. Ik kijk naar de onderkant van mijn voeten, dat had ik dus niet moeten doen…enorme blaar onder een van mijn hakken.. Schone sokken aan, schoenen aan en proberen te vergeten wat ik had gezien.  

Veel asfalt richtinc CP7, dus ik schakel naar mijn hobbelmodus. Op de boulevard van Weymouth hoor ik gejoel, het is het uitgaanspubliek dat reageert op een groepje renners die wandelen. Ik blijf hobbelen en heb mijn blik op hen gefixeerd. Heel veel sneller dan snelwandelen ga ik niet maar einde van de stad heb ik ze ingehaald. Nu niet inkakken anders halen ze mij weer in..goed voelt mijn lichaam nog niet maar mentaal kan ik doortrekken.


CP7-CP8:

Het is fijn om Jim te zien – een kleine overwinning, dit was mijn bijgestelde doel! Ik blijf in mijn “push-modus” – dat wil zeggen, korte stops en blijven gaan. Flessen vullen, cola drinken, stukje cake en door. In het donker lopen – het is zó gaaf! Voor mij dansen de glow-sticks van andere renners en ik zie hun hoofdlamp over het landschap glijden. Dit deel ken ik – lastig met de modder maar ik kan het opdelen in stukken en hoef niet heel erg op de route te letten.  Wel moet ik op mijn voeten letten – die blaar ik kan m niet loslaten, aandacht geven dus. Welke scenario’s heb ik? Stuk prikken is geen optie (teveel viezigheid). Afplakken wordt lastig  want second skin en tape houden het niet op natte voeten, doortapen tot boven de enkel en daar tape op tape zetten zou mijn beweging beperken. Ik kom er niet uit, dus loslaten en proberen zo gewoon mogelijk te blijven lopen – uiteindelijk is het slechts een blaar, ongemakkelijk maar geen groot issue.


CP8-CP9:

Kathi 2 - geen-categorie - Tranen bij de finish
CP8 is weer druk, ik heb wat renners opgeraapt onderweg en de groep zit mij nog op de hielen. Iets langer blijven staan voor cola, ik laat de thee aanlengen met koud water en pak wat cakejes. Nu komt er een deel dat ik niet ken – bij de verkenning kwamen we net niet tot het zwaarste deel van het gehele parkoers. Uitdagend stukje dus, maar hé ik was op tijd binnen bij CP8 en ging dus verder in de race dan dat ik verwachtte.

Stikdonker is het – achter drie anderen loop ik de goede kant op. Het gaat lang berg op, twee lopers versnellen wat en eentje valt terug. Ik ben langzamer met klimmen maar durf wat harder naar beneden dus ik ben met die laatste loper aan het jojo-en. Twijfel bij een rechtsaf, we kijken naar beneden…dat gaat steil, heel steil naar beneden en we horen de golven onder ons.. maar er is geen ander pad, dus naar beneden klauteren terwijl het geluid van de golven luider wordt – misschien is het maar goed dat het donker is.. In de afdaling blijf ik stappen zetten, kleine stappen maar de gedachte is door-door-door. Ik push mezelf vrij hard en mijn eten komt er in delen weer uit – ik push dus iets te hard, maar ik wil zo graag..ik wil zo graag zo lang mogelijk door!



CP9-CP10:

De crew is fantastisch – ze halen me binnen alsof de koningin ben! Ze vullen mijn bidons, kijken in mijn ogen en zeggen: “Je zit anderhalf uur binnen de cut off – je gaat het redden, ga niet te hard maar blijf wel doorgaan.” Het doet me goed maar geloof er niet in – eten komt er nog steeds uit en als er modder ligt dan ga ik zo langzaam.. Maar hophop, ik ga door – dit deel ken ik weer. Het einde van de nacht is in zicht; ’s nachts lopen is gaaf maar de zonsopgang is zo mooi..alles wordt wakker om je heen, vogels beginnen te fluiten – een nieuwe dag met nieuwe kansen.


CP10-CP11:

De crew van CP10 geven me weer een boost; kopje thee en fijne woorden op een van de mooiste plekken langs het kustpad. Ik start een deel van het parkoers dat ik niet ken –ik kak in, ik probeer gelletjes te nemen want heel veel calorieën heb ik nog steeds niet binnen, het gaat goed zolang ik maar niet ga rennen. Ik weet dat ik zou moeten kunnen finishen zonder me heel druk te maken, maar kan dat toch niet echt bevatten – bang dat er toch nog ergens een modderstuk is en ik niet meer vooruit kom. Dus op de limiet doorgaan, snel hiken bergop en rustig hobbelend met kleine stapjes bergaf. De laatste CP is niet ver meer en daar staat Jim me op te wachten. Net voor het CP nemen een loper en ik de verkeerde afslag, we komen beneden op het strand uit.. De loper baalt als een stekker dat hij mij de verkeerde weg heeft gewezen; maar hé, dit is ultra lopen, het kan niet altijd goed gaan en ik ben zelf meegegaan met hem.


CP11-Finish line:

Ja, daar is Jim! Ik word blij en ook een beetje emotioneel – het begint door te dringen dat ik ga finishen. Cola drinken, flesjes vullen, twee gelletjes gebietst en een dubbel portie van JP’s nuts voor onderweg! Laatste deel met nog één echte heuvel en dan naar beneden naar het strand naar de eindstreep.  Heuvelop gaat nog prima maar heuvelaf – alles voelt oncomfortabel dus ik daal rustig af, mezelf tegenhoudend met behulp van mijn stokken zodat de schokken minder gevoelig zijn. De laatste KM’s zijn over het strand – ik zou graag nog willen rennen maar ik kan echt niet meer – het strand lijkt ellendig lang en ik begin te twijfelen of ik het wel red binnen de cut off. Totale nonsens maar dat strand schoot maar niet op. 
Kathi 3 - geen-categorie - Tranen bij de finish
Net voor het einde staat Kathi op het strand – de fotografe die graag een foto van mij wilde hebben waarop ik niet aan het lachen was (een Double Brutal-dingetje). Een grote lach komt op mijn gezicht, ik zeg: “Kathi, I’m sorry I’m smiling cause I’m so happy to see you!”. Kathi neemt de foto en het moment erna rolt er een traan uit mijn oog – ik ben er bijna.. De vlonder naar de finish is één grote blur – ik probeer mijn tranen in te houden, maar het lukt niet..ze stromen over mijn wangen. Potverdrie wat was dit een lange helse tocht en wat ben ik blij dat ik, tegen mijn verwachtingen in, op tijd bij de finish ben!
IMG 7416 - geen-categorie - Tranen bij de finish

Categorieën
Geen categorie

Code geel-rood

geelrood klein - geen-categorie - Code geel-rood

Ik zeg het altijd gekscherend dat ik niet train maar sport – bijna altijd vind ik het namelijk leuk om me in te spannen. Afgelopen weekend was het echter trainen – doorgaan wanneer je het eigenlijk niet helemaal meer fantastisch vind. Gelukkig was ik meestal in goed gezelschap, at ik appelgebak, kwam ik langs de eenzame eik en ging ik door loopgraven. Bovendien, Streekpad 13 was verrassend afwisselend en ik heb weer nieuwe routes in mijn eigen streek ontdekt. Allemaal ingrediënten waar ik heel blij van word – zo blij dat ik alweer vergeten ben dat ik getraind heb afgelopen weekend..

Streekpad 13 = Utrechtpad, gemakkelijk aan te reizen met OV en enorm gevarieerd landschap dat mij bleef verbazen. 

Voor geïnteresseerden, het ultra-verhaal van mijn ultra-trainingsweekend:
Originele plan was om op zaterdag en zondag een deel van het Utrechtpad te lopen – 165KM zou teveel zijn om in twee dagen te doen. Maar aangezien het Streekpad zo ongeveer langs mijn werk komt, besloot ik op vrijdagavond vast een start te maken.

IMG 7316 - geen-categorie - Code geel-rood

 Dus rugzakje en hoofdlamp op om via het Kromme Rijnpad van Cothen naar Utrecht CS te rennen. Een bekend deel van het pad want hier ren ik vaker – altijd mooi en bij modderige ondergrond altijd een beetje spannend zo vlak langs de Rijn.






IMG 7318 - geen-categorie - Code geel-rood

Zaterdag op het station de spieren gerekt en in het zonnetje langs de Vecht rustig warm gehobbeld richting Maarssen, door de polder naar Egelshoek, over de hei en door het bos naar Lage Vuursche en langs Paleis Soestdijk naar Baarn. Tijd voor cola en appeltaart! Benen even omhoog en door de polder naar Amersfoort zodat we net voor het donker de trein in konden springen.








IMG 7325 - geen-categorie - Code geel-rood

Zondag staan we op Amersfoort station klaar voor de start – de pijntjes en stramheid hadden toegeslagen, ik moest 7x stoppen in de eerste 5KM om niet in de kramp te schieten..waar zou dit eindigen? Amersfoort uit, over de Treek, achterlangs Woudenberg, over de Grebbelinie (in en door loopgraven), rond de kerk in Scherpenzeel om daarna via Renswoude naar Veenendaal De Klomp te rennen. Daar een cola uit de automaat, het was een moeizame etappe met lange pauzes (of kwam het door de fotosessie bij de grebbelinie..?).



IMG 7330 - geen-categorie - Code geel-rood


Nu ik in drie dagen zoveel KM’s van het Utrechtpad gelopen had, kon ik m net zo goed afmaken, toch? Maandag na het werk rugzakje en hoofdlamp weer op en, in tegengestelde richting, naar Wijk bij Duurstede en door de polder, onder andere glibberend en glijend over het Gerrit Achterbergpad, naar Leersum doorsteken. Dit deel van de polder ken ik goed op de fiets, maar ik had geen idee dat je er zulke leuke paadjes liepen.







IMG 7336 - geen-categorie - Code geel-rood

Laatste etappe op dinsdag ging over de Amerongseberg, langs de eenzame eik, over een stukje Let de Stigterpad en langs Leersumse Veld en over de Donderberg naar de bushalte. Het was een parel van een etappe in het donker; de stilte, de schaduwen, de verborgen paaltjes – het was een mooie zoektocht over hei en door bos. En exact op tijd bij de bushalte – wat een mazzel.

Categorieën
Geen categorie

Keep the Ocean to your right!

Simpele taak voor de ultra in april, maar omdat we weten dat bij normale omstandigheden slechts 50% van de deelnemers finisht op dit parkoers, vonden Koen en ik het wel een goed idee om het te verkennen.
cd42e235 adb4 4da6 95d9 30cd13f124ae - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!

Dus in februari op vakantie naar de zuidkust van de UK met de gedachte lekker veel kilometers op het parkoers te kunnen draaien. Doel: het tweede deel van de route verkennen en wellicht ook een deel van het begin. Plan: auto ergens parkeren – rennen – bus terug of omgekeerd. De zoektocht naar timetables van bussen leverde niets op; beter gezegd het leverde te weinig op om gebruik van de maken. Bv richting Kimridge ging elke donderdag één bus. Ook de mevrouw van het toeristenbureau kon ons niet verder helpen; zij gaf behulpzaam het telefoonnummer van de busmaatschappij.  
Okay, flexibel zijn en dus heen/weer rennen naar de auto. Dat is dan meteen een verkenning voor de Two-er (dat is de Oner heen en terug). Niet dat dat ooit gaat gebeuren, maar je kunt het maar beter verkend hebben..








De feiten:

The Oner: 82 mijl langs de zuidkust van Engeland, 2223hm en een cut off van 24 uur

Hoe moeilijk kan het zijn als je gemiddeld 5,5KM per uur mag lopen; dat liep ik ongeveer bij Rondje Berg en dat was een stuk langer en vooral véél meer hoogtemeters.

c5d2cf30 d2fc 4e77 9784 6557f601dfad - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!Dag één van de verkenning was een rondje Portland – lekker weer, prachtige omgeving en het voelde als spelen. Hophop, hier werd ik enorm blij van! We liepen uiteindelijk wel wat langzamer dan gedacht en kwamen in het donker pas terug bij ons huisje. Maar met goede spirit en bedenkende dat we de volgende keer onze hoofdlamp niet moeten vergeten.















’s Avonds parkoers bestuderen om te kijken wat/waar/hoe lang voor de volgende dag. Doel was van Checkpoint (CP) 8 tot bijna 10 te lopen – dan hadden we precies een paar vervelende pukkels in het hoogteprofiel te pakken.


aef4b71d 52dc 4270 802e a262099a7923 - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!

Dag twee van de verkenning was heen/weer vanaf Smugglers Inn, Osmington (CP 8). Van de parkeerplaats over het terras van de pub het grasland in, euhm de modder in. In het begin probeerden we nog om de plassen te lopen maar vergeefs.. na een uur waren de schoenen een paar kilo zwaarder van alle drek.  Na 2,5 uur, een paar kilometer na CP9 keerden we om anders zou het een erg lange dag worden en zouden we in het donker terugkomen. Inderdaad we waren de lampen vergeten.



4f964eef ff34 4a57 8218 d697fab9d0a8 - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!























’s Avonds het hoogteprofiel bekeken en oeps, daar waar wij omkeerden, zaten precies die pieken in het hoogteprofiel die we gedaan wilden hebben. Plan voor dag drie is snel gemaakt, vanaf CP10 terug om die vervelende heuvels alsnog te pakken.


58adf6ff 55e5 4ce9 9453 51ee4c5db802 - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!

Dag drie van de verkenning naar Kimmeridge Bay gereden om aldaar tegen rode vlaggen en dichte hekken aan te lopen..het militaire terrein was vandaag gesloten en dat was te horen en te zien (rook-lawaai). Flexibel zijn en dus de andere kant op, richting CP11 gelopen. Een zelfde modderpad als waar we gisteren op aan het glibberen en glijden waren, lag voor ons. We kwamen dan weer niet zo ver. Onderweg genoten van de “Staircases to Hell”, 182 modderige treden naar beneden, direct gevolgd door 218 modderige treden omhoog. De voorbereiding voor deze ultra gaat nog wel wat voeten in de aarde/modder hebben..oef.. zowel mentaal als fysiek moet wel wat gebeuren.
cc8112ce 74d8 427d a105 653df3f1ec15 - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!


















’s Avonds voor een laatste keer op het hoogteprofiel gekeken. Na het rennen moesten we door naar het vliegveld dus heel veel looptijd hebben we niet. Verkenning van de laatste fikse hick-up in het parkoers lijkt ons wel wat.


Swan - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!Dag vier van de verkenning dus de hick up van het laatste deel van de Oner. Zonnetje brak door en de omgeving overtrof onze verwachtingen weer meer dan ooit – de kustlijn blijft betoveren en verrassen. Bij Old Harry Rocks een blik geworpen in de richting van de finishplek – wat zou het te gek zijn als we dat bereiken in april!







Wat feiten van deze vakantie op een rijtje:

IMG 7232 - geen-categorie - Keep the Ocean to your right!42KM in de juiste richting van het parkoers ons voort bewogen

Gemiddeld tempo per dag schommelend tussen de 7:42 en 11:28 op de KM (ja echt, op de kilometer!)

Sportvoeding: 3x halve bounty, 4 marssen en 6 snickers

Schoenen: niet meer om aan te zien (ahum, sorry douane)
Enorm genoten van het buitenspelen in deze vakantie (ondanks het geglibber en geglij door de bagger) en dan nu schoenen schoonmaken en door met de fysieke en mentale voorbereidingen!