Categorieën
Geen categorie

Klimklimklim #thinkbig

{tweede helft fietsen}

Op deze zevende wedstrijddag is het weer behoorlijk omgeslagen; gisteren was het al koeler dan de dagen ervoor. Maar vannacht en vandaag is het regenachtig en de temperatuur is flink gedaald. Ik vertrek niet te vroeg omdat ik denk dat ik het dan te koud ga hebben. Rond een uurtje of zes vertrek ik met bijna al mijn laagjes kleding aan. Vandaag is een dag waar ik naar uitgekeken heb – ik ga namelijk de bergen in en wel via de Blue Ridge Parkway!

IMG 1860 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Dit is een toeristische weg door een National Park, waarbij je op de bergkam rijdt. Uiteraard moet er eerst flink geklommen worden om op die bergkam te geraken en dat ga ik vandaag doen. Nog geen half uur onderweg of ik kan er niet door – een boom ligt op de weg en mij wordt verteld dat het voorlopig niet opgeruimd is. Hmmm, ik laat mij niet voor één gat vangen en vraag of ik mijn fiets niet over de boomstam mag tillen maar nee, nee is hier nee. Ik blijf vertwijfeld staan, kijk enorm zielig en de dienstdoende agent geeft mij de tip om de Mountains to Sea trail te proberen. Op mijn GPS zoom ik in en zie inderdaad een stippellijntje net naast de weg lopen. Ik fiets 50meter terug, pak mijn fiets op mijn schouder, stap over de vangrail en kom op de trail. Mooie hiketrail dat veel laagtemeters maakt en dan weer hoogtemeters en jawel na een half uur stappen, kan ik eindelijk weer de weg op en opstappen. Uiteraard nadat ik de onderkant van mijn fietsschoenen heb moeten schoonmaken van modder en steentjes en andere plakkerige zooi.

Ik kan verder met gestaag klimmen – het gaat op en neer waardoor ik vanwege de regen mijn jas aan en uit doe en weer aan en ga zo maar door. Ondertussen is de mist opgekomen en zie ik helemaal niets van de beloofde vergezichten. In mijn achterhoofd houd ik de woorden van Kale: “The BRP almost killed me today. Holy shit. Hahaha staying at Little Switzerland as a treat for that unbelievable punishment. I can’t believe 50 miles took 8 hours.” Hij is sterker dan ik dus ik ga ervanuit dat het mij meer dan 8 uur kost. Ik ga steviger in mijn zadel zitten en klim door; ik ben nu aanbeland in de echte klim en rits mijn jas een klein stukje open om beter te kunnen ademen. Het regent niet zo erg meer maar door de mist ben ik wel zeiknat en zelfs in de klim heb ik het niet warm. Kortom, door blijven gaan is de beste remedie om niet al te veel af te koelen en de beste manier om ergens te komen. Het klimmen duurt een aantal uren en ik ben natter dan nat. Maar hé, plots ben ik bij Little Switzerland… en het klimmen is nog niet zwaar geweest en ik heb er minder dan acht uur over gedaan; vreemd.

Tijd voor lunch maar vooral tijd nemen om mezelf enigszins droog te krijgen want ik ben verkleumd. Voor een gashaardvuur bij de Switzerland Inn mag ik mijzelf en mijn spullen drogen – mijn fietsschoenen liggen nog net niet in de haard en gelukkig wordt alles bijna helemaal droog. Het is halverwege de middag en ik heb een uitgebreide lunch op dus ik kan nog wel een paar uur fietsen. 

IMG 1881 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Bovendien, ik heb nog steeds niets gezien van de omgeving en het lijkt nu wat op te klaren. Dus ik trek alle laagjes weer aan en stap op. Ik merk dat ik verkleumd ben geweest en het voelt alsof ik bijna geen krachten meer heb. Dat is jammer, maar dan doe ik er gewoon wat langer over. Het weer is inderdaad ietsje opgeklaard en het blijft bijna droog en de mist trekt een klein beetje weg. Zou ik vandaag dan toch nog… Bij een van de Lookouts wordt er naar mij gezwaaid en ik draai de parkeerplaats op. Het is Chuck die ons (de TransAmTri-gekkies) op de voet volgt. Hij staat er met de auto en heeft allerlei lekkers bij zich én een fietspomp. Ik eet een brownie (joechee-daar word ik blij van!), steek wat repen in mijn achterzak en vul mijn banden bij. En jawel, we hebben wat uitzicht dus we kunnen een selfie maken met achtergrond!

IMG 1894 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ik rijd nog een uur door en besluit, vroeger dan ik eigenlijk wilde, om in Linville Falls te overnachten. De pizza en cola wordt voor mij geregeld en de kamer heeft verwarming. Voor ik het weet, ben ik in droomland waar ik geniet van vergezichten.

Wedstrijddag acht

De dag start ik niet al te vroeg (het is namelijk koud) en met dikke ogen (had ik maar niet met de verwarming aan moeten slapen..). Het weer is goed, dat wil zeggen fris maar met optrekkende mist. Na ruim een uur wordt ik getrakteerd op supermooie vergezichten met flarden mist in het dal.

IMG 1914 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ik draai in mijn fietszadel alle kanten op, stop op de onmogelijkste plekken om foto’s te maken en roep heel vaak “oooooh” en “aaaaaah”. Afijn, dit schiet dus niet op met de kilometers. Ik besluit dat ik nog één laatste foto van het uitzicht mag maken en dan alleen nog maar stop voor eten/drinken óf als het echt een andere foto is dan de vorige foto’s..  en hopsa, daar is de volgende foto-gelegenheid, deze keer geen vergezicht maar een groot onheilspellend Detour-bord. 

DBGN0022 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Inmiddels is Kale, die voor mij reed, uit de wedstrijd gestapt en ben ik de voorste van de groep. Dus heb ik de verplichting om te melden dat er een detour is – het blijkt dat dit een heel gemakkelijke is omdat de detour over “te fietsen-wegen” gaat.

Er zijn niet veel eetgelegenheden langs de Blue Ridge Parkway dus is het fijn dat er een app is met interactieve kaart die je offline kunt gebruiken. Verder staat er bijna alle mijlen een paal. Op die manier zijn de faciliteiten dus gemakkelijk te vinden. Bij mijl 280.1 zit een restaurant dat om 10:00 open gaat. Maar helaas… deze app meldde er niet bij dat ze op maandag gesloten zijn. Ai, daar gaat mijn voedingsplan want ik heb toch echt water en eten nodig vandaag en dat hoopte ik hier te scoren. Verderop is er namelijk niets op de Blue Ridge.. Het blijkt namelijk dat de campingfaciliteiten nog niet geopend zijn en dus alle waterkranen onderweg afgesloten zijn. Hmmm, ik fiets rustig door om na te denken wat dan te doen. Ik kijk nogmaals op de app of ik niet iets over het hoofd hebt gezien.. geen restaurants, geen hotels, geen dorpen/steden; niets, noppes, nada.. tot ik mij realiseer dat gasstations ook mogelijk zijn en die staan ook in de app vermeld. De gasstations liggen een aantal mijlen verwijderd van de Blue Ridge, maar hé nog altijd beterder dan geen eten/drinken. Ik heb geluk, zo’n 15 mijl verderop is een gasstation ruim een mijl ten noorden van de Parkway. Daar sla ik groots in want de rest van de dag is er niets te beleven, aka te koop. Mijn achterzakken vul ik af met sportdrank. De eerste dagen fietste ik met rugzakje op – ik kon namelijk niet bij mijn achterzakken (spierpijn en stijfheid van het zwemmen); dat lukt dus nu gelukkig weer..

IMG 1926 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Startte ik vanochtend nog met al mijn kleding aan; inmiddels is het begin van de middag en brandt de zon er flink op los. Ik ben blij dat ik extra water heb ingeslagen bij de gasstation want ik heb het nodig, er is weinig schaduw. De vergezichten blijven prachtig en nog steeds moet ik moeite doen om niet elke gelegenheid aan te pakken om een foto te maken – toegegeven, ik wil ook graag vaker stil staan omdat ik het enorm warm heb. Maar nee, ik hou voet bij stuk (aka, mijn schoen in mijn pedaal) en rij rustig door. Einde van middag is het weer feest – ik rijd de staat Virginia binnen! En niet veel later rijd ik de oprit op van mijn motel bij Fancy Gap. Het was een prachtige dag met supervergezichten, maar ook warm en met heel veel hoogtemeters – ik ben kapot.

IMG 1930 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Wedstrijddag negen

Vandaag ga ik niet al te vroeg op omdat ik een paar mijl verderop wil ontbijten en boodschappen moet doen want ik heb niets meer in mijn fietstassen. Deze keer heb ik via internet gecheckt of Gap Deli wel open zou zijn.. gelukkig, net overgenomen door twee vrouwen werd ik met veel liefde en aandacht bediend. Het is weer een mooie dag, blauwe lucht en mooie vergezichten – je zou het bijna saai gaan vinden.. 

GDNQ2956 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ik had dan wel geluk met het eerste restaurant, de rest van de dag zat het toch wat meer tegen. Maar tja, dat was een luxe want tot nu toe had het nog niet echt tegen gezeten en ook dit zou ik wel weer overleven. Na weer de nodige kiekjes genomen te hebben, sla ik rechtsaf van de Ridge richting een restaurant voor mijn tweede ontbijt, ofwel koffie+calorieen. Het ziet er donker uit en het motel ernaast wordt verbouwd..helaas, de deur zit op slot. Ik ga zitten op het bankje en maak gebruik van hun wifi om verder te zoeken naar water en calorieën. De eigenaar komt eraan en spreekt mij in feilloos Nederlands aan dat ze helaas gesloten zijn (lang leve mijn Rijwielpaleis Bilthoven fietspak – ik word vaker in het Nederlands aangesproken). Gelukkig mag ik mijn bidons vullen; dat scheelt weer een stop verderop want eten heb ik nog wel.

De rit is weer prachtig en het is doodstil op de weg dus kan ik de vogelgeluiden goed horen. Online had Thijs (mijn GPS-meekijker aan het thuisfront) al gevonden dat er nog een mega-detour aan kwam bij Roanoke. Begin van de middag kom ik daar aan en ik neem de gps-detour die Thijs gemaakt had – de normale detour ging over grote wegen (en dan de Amerikaanse grote wegen, kortom daar waar ik niet wil fietsen). Ik sla dus al snel af naar een kleiner weggetje en nog een smaller weggetje en bij een kerk sla ik rechtsaf een onverharde weg op. Niets aan de hand, die had ik wel vaker gehad maar deze had toch wel erg grof gravel en na een kilometer ging deze steil naar beneden. Ik pak google-maps erbij en zie dat de weg vele mijlen en heel veel laagtemeters verderop op een andere weg uitkomt, aanname is dan ook dat dit in ieder geval onverhard is tot daar. Dat is een no-go want zelfs wandelen op het grove gravel is lastig. Ik keer om en helaas is er geen andere weg dan die ene grote weg waar ik liever niet wil fietsen. Het is een enorme steile afdaling met haarspeldbochten en weinig shoulder. Fijn vind ik het niet maar ik moet het er maar mee doen. Bij het eerste de beste gasstation stap ik overprikkelt af, ik ben toe aan cola en chips! 

XKXW4867 1024x865 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Na een uurtje zitten in de airco ben ik weer okay en vervolg mijn weg. Roanoke ligt op een laag punt dus ik blijf maar afdalen tot ik in de stad ben. Het is nog geen spitsuur maar blijkbaar wel het tijdstip om de kinderen van school te halen – het is druk met auto’s en lawaaierig met getoeter. Ik fiets onverstoorbaar verder het centrum in, richting een motel dat gunstig ligt om de volgende dag meteen weer de Ridge op te rijden. Ik heb pech, het motel verhuurt alleen kamers per week of langer dus ik moet verder zoeken. Het volgende motel heeft nog precies een kamer, een rokerskamer.. niet fijn maar ze zijn bereid om deze een uur te laten airen met een machine en dan merk ik er niets meer van, zeggen ze.. Goed bedoeld maar na het uur stinkt de kamer nog even hard en al mijn spullen ruiken dagenlang naar sigarettenrook. 

Wedstrijddag tien

Vandaag is de laatste dag op de Blue Ridge Parkway dus moet ik er nog maar flink van genieten. En dat lukt, een prachtige rit waarbij ik bij tijd en wijle écht op de Ridge zit met tegelijkertijd vergezichten naar links én naar rechts. Ik pink een traantje weg – wat is dit ongelooflijk mooi en wat ben ik bevoorrecht dat ik hier kan en mag fietsen! Daarna word ik getrakteerd op een landschap van eiken die door weer en wind als het ware gesnoeid zijn, dit is het hoogste punt van de Parkway – Apple Orchard Mountain. Daarna volgt een enorme lange afdaling om vervolgens weer te klimmen naar het allerlaatste deel van de Parkway. De lucht is strakblauw en ik ben blij met een kleine waterval vanuit de bergen waar ik verfrissend en verkwikkend water vind. Einde van middag is het nog maar een klein stukje klimmen en dan weer een lange en steile afdaling van de Blue Ridge Parkway naar de stad Waynesboro waar ik overnacht. Inkopen heb ik gedaan bij de buurt-super, dat is dan zogenaamd een kleine versie van de Walmart maar deze is nog steeds dubbel zo groot als de grootste supermarkt in Nederland (thinkbig).

En hoewel mijn avontuur nog lang niet is afgelopen, ik denk dat dit de mooiste dag is.. #nietsmeeraantoetevoegen

EXZR0353 1024x576 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Wedstrijddag elf

Ik mag dan wel klaar zijn met de Blue Ridge Parkway, ik blijf nog een dag in de bergen en wel op de Skyline Drive. Dit is dé toeristische weg want hier moet toegang betaald worden. De temperaturen zijn redelijk normaal dus vertrek ik weer voor zonsopgang. Het lijkt hier minder druk op de weg want ik zie enorm veel eekhoorns en moet ze zelfs verjagen anders rijd ik ze plat.  Ook weer veel reetjes en een rode vos die de weg oversteekt met de prooi in mijn bek. En een lawaai van kwetterende vogels – prachtig! Na een korte klim de Skyline Drive op blijft deze op en neer gaan, vaak met toch wel erg pittige stukjes ertussen. Ook hier zijn de voorzieningen op één na gesloten maar daar ben ik van uitgegaan dus heb ik mijn tassen goed gevuld. Halverwege de ochtend gaat er een jas aan want het begint te spetteren en na het spetteren komt de mist – potdichte mist. Ik heb al mijn lampen op de knipperstand gezet en heb zoals altijd mijn reflectie-hesje aan. Maar ik voel me niet erg veilig, de Amerikanen hebben geen mistlicht, sterker nog, ze rijden met behoorlijke snelheid zonder lichten. 

IMG 2045 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Op de helft van de Skyline ligt de enige toeristenshop die geopend is, de Big Meadows Wayside. Ik warm mij op aan een koffie en probeer mijn kleding wat te laten drogen. Ook vraag ik naar het weerbericht, maar helaas deze mist komt en gaat naar eigen believen. Dus ik hoef niet langer te wachten en in de miezerregen en potdichte mist vertrek ik weer. De weg is aangelegd als een racebaan, dat wil zeggen dat in de bochten de buitenste baan hoger ligt dan de binnenst – bij het klimmen wil je dan het liefst uitwaaieren naar het minder steile deel maar hier in Amerika durf ik dat niet zo goed, ze zijn hier geen fietsers gewend en komen vaak met een noodgang door de binnenbocht gescheurd en rijden je soms dan al bijna van je fiets. Op hoop van zegen fiets ik verder en denk maar niet meer aan het rijgedrag van mijn medeweggebruikers. Tot ik plots de weg deel met een beer – woow, een beer! Ik grijp naar mijn telefoon om een foto te maken, maar helaas komt er een auto aan en verdwijnt de zwarte beer tussen de bomen. De middag blijft klimmen en dalen en gelukkig wordt het weer wat helderder aan het einde van de Skyline en kom ik nog niet in bevroren toestand aan in Front Royal. Hier maak ik dankbaar gebruik van de airco, deze zet ik namelijk op de verwarmingsstand en leg al mijn natte spullen erop (do not do this at home => stank).

IMG 2064 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Wedstrijddag twaalf

Het is klaar met het klimmen en dalen – ik heb nog anderhalve dag voor de boeg, althans dat gok ik, over een pancake-flat parkoers. Ik stap voor zonsopgang weer op de fiets en kijk uit naar wat de dag mij zal brengen. En binnen een uur brengt het mij een verboden toegang bord – dit was eigen terrein dus ik mocht omrijden. Gelukkig was dat snel gedaan met twee keer linksaf en ik kon de oorspronkelijke route verder vervolgen. 

Het parkoers zou flat as a pancake zijn, maar blijkbaar kon mijn Garmin de korte steile klimmetjes niet zien. Deze waren best pittig voor de knieën en nog zwaarder voor het hoofd. Het was regenachtig weer met een paar enorme buien. Dusdanige buien dat er complete modderstromen over de weg gutsten – af en toe schuilen en wachten tot het water wat gezakt was.

IMG 2077 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ondertussen was ik wel aan het genieten van de groene weilanden met paarden in de wei en zie ik vele verlaten gebouwen. Ongemerkt fiets ik West Virginia binnen. Ik koop vers fruit onderweg en hoor een trein met dubbele zeecontainers langs boemelen. Het gaat prima, ik fiets lekker en de omgeving is mooi. Tot ik een weg inrij met de borden Road Closed en Dead End.. ai, ik kijk op googlemaps en zie dat het alternatief de Interstate is, dat lijkt mij geen optie dus ik rijd verder. Na een paar honderd meter wordt het pad onverhard met grove gravel, lastig om te fietsen maar niet geheel onmogelijk. Ik passeer een man met drie fototoestellen en vraag of je wandelend wel in Harpers Ferry komt; hij zegt ja. Dan vraag ik hem naar zijn fototoestellen en hij zegt mij dat hij gaat kijken bij de “barge” die blijkbaar al een paar dagen in het landelijke nieuws is. Ik rij verder, voorbij de barge waar nog meer journalisten staan, tot er linten over het pad gespannen zijn: Crime Scene Do Not Cross. Hmmmmm, ik besluit door te gaan en houd mezelf voor dat als ik politie tegenkom dat ik dan mijn blondjes-troefkaart trek.

GUBJ6311 1024x772 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Na dit grove pad kom ik in Harpers Ferry bij de brug over de Potomac rivier. Hier kom ik op het onverharde C&O Towpath, het Chesapeake & Ohio Canal jaagpad. Slingerend vervolg ik mijn weg langs dit supergave onverharde pad. Makkelijk fietsen is het niet omdat er ook delen van het pad weggeslagen zijn door water en het ligt er niet geheel droog bij bovendien heeft de modder een aanzuigende kracht. Langs het pad liggen drooggevallen sluizen – heel veel sluizen. In totaal passeer ik er vandaag alleen al 19 stuks.

IMG 2124 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Vandaag was een dag die in snelheid flink langzamer was dan ik had bedacht en dat is lastig als je weet dat je niet meer zo ver hoeft. In mijn achterhoofd ben ik namelijk al aan het aftellen terwijl ik dat aan alle kanten probeer te voorkomen. Slingerend langs de rivier rijd ik weer ongemerkt een nieuwe staat binnen, Maryland. Aan het einde van de middag beland in een restaurant, annex snuisterijenshop in Hancock. Terwijl ik tussen heel veel meuk een bord vol calorieën leeg eet met een groot glas cola erbij, regent het weer een uur onafgebroken. De voorspellingen zijn niet zo best voor de komende uren dus blijf ik de nacht hier – morgen vroeg weer de veren uit voor de laatste fietsdag.

Wedstrijddag dertien

4:28AM en ik zit op de fiets met al mijn lampen aan en bijna op de tast rijd ik over het begroeide C&O Towpath. Het rijdt niet vlotjes na alle regen van vannacht, maar nu is het in ieder geval droog. Ik heb mijn verwachtingen flink bijgesteld, want tja het kan niet anders dan dat vandaag ook niet van een leien dakje gaat. Gisteren had ik eigenlijk door willen fietsen naar Paw Paw, slechts 30mijl verder. Normaliter twee uur bruto fietsen; vandaag doe ik daar ruim 3 uur over. In het laatste deel mag ik, in plaats van de tunnel, mijn fiets hiker-bikeren over een steil glibberig pad. Zo blij dat ik dat gisteravond niet heb gedaan.. want dit is zelfs nu niet gemakkelijk.

IMG 2147 1024x768 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ondertussen sta ik in contact met T2 – Chellie en Sharky wachten daar op mij voor de wissel naar het lopen. Ze hebben in Cumberland een AirBnB gehuurd en nemen mijn fiets mee naar Pittsburgh (de finish). Ik doe af en toe een update van het tijdstip dat ik er verwacht te zijn. De laatste 30 mijlen zijn hangen en wurgen. Ik stop nu elk half uur met stomme smoezen. Op deze manier maak ik het laatste stuk alleen maar langer en ik word leip van mezelf dus roep ik me tot de orde. Nog een laatste reep erin en dan mag ik niet meer afstappen en moet ik in één lijn doorfietsen naar de finish. Het is nog een saai recht stuk langs water en dan, onverwachts, rij ik via een single trail de buitenwijken in. In de allerlaatste kilometer zie ik eindelijk de kerktorens en hoge gebouwen van de stad liggen – eindelijk finish ik met onderdeel 2!

YBIZ5534 1 1024x769 - geen-categorie - Klimklimklim #thinkbig

Ik maak de selfie als bewijs en rijd dan naar het appartement. Pfieuw – dit zit erop maar eigenlijk weet ik niet of ik wel blij ben.. het voelde nog steeds goed het fietsen en het was nog steeds heel gaaf om van de omgeving te genieten. En nu, nu moet ik de hardloopschoenen aan en gaan hiken met de rugzak op. Opnieuw ritme vinden in de dag, in mijn lichaam en in mijn hoofd – ik ben benieuwd!

Statistiek: ongeveer 2200KM fietsen met 22000hm in 11,5 dag (bruto, dus inclusief stops voor eten kopen, overnachtingen en detours)

#sponsoralert: ik heb een Scott Addict gereden, deze was speciaal opgebouwd voor mij door Rijwielpaleis Bilthoven, zo had ik custom wielen waar een naaf-dynamo was ingebouwd voor het opladen van mijn navigatie; het Rijwielpaleis is al vele jaren mijn trouwe sponsor voor mijn (te) gekke avonturen

#tobecontinued

Categorieën
Geen categorie

Highway to .… #thinkbig

{eerste helft fietsen}

Wedstrijddag twee stappen we gezamenlijk op de fiets. Mijn originele plan, na de zwem op de fiets te springen heb ik laten varen omdat het me niet veilig leek en ach, het is toch geen wedstrijd. De nacht heeft de meesten van ons geen slaap gegeven.. ook ik lag met open ogen naar het plafond te staren, mijn lichaam rusteloos en draaiend in bed. Het is gebruikelijk voor mij om na een sportinspanning wakker te liggen met restless legs of arms. Doel voor mij is dan ook niet om per se in slaap te vallen maar goed te rusten, meestal doe ik dat door muziek/podcasts te luisteren en ondertussen mijn lichaam te ontspannen.

6:30 staan we met z’n zevenen klaar bij de start van het fietsparkoers. We rijden volgens de selfsupporting bikepacking-regels. Je regelt zelf je onderdak en eten onderweg, je hebt dus geen crew/hulp onderweg. De route is een gpx – je volgt een lijntje op je gps tot het niet meer mogelijk is, denk aan een Detour of een verboden toegang bord. Degene die voorop rijdt, geeft door hoe hij/zij dit opgelost heeft zodat iedereen hetzelfde parkoers kan rijden. Vooralsnog rijden we vandaag allemaal dezelfde afstand – sterker nog, we hebben het eindhotel al in onze gedachten. 

IMG 2494 kopie 1024x786 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Afijn wij staan klaar en de crew van gisteren is er om ons uit te wuiven. De zon is bijna op en het is nog rustig in de stad Orlando. We tellen af en starten onze etappe richting het noorden. Lucky’s Lake, waar we gezwommen hebben, ligt in de stad Orlando dus we moeten eerst stad uit. Orlando is typisch zo’n Amerikaanse stad, enorm groot met vierbaanswegen en enorm veel stoplichten. Het is dus optrekken en stilstaan in de eerste uren en het schiet voor geen meter op. Maar er komt een moment dat we buiten de stad zijn en dat we op kleinere wegen rijden, alhoewel tweebaans en langsrazende auto’s nog steeds geen pretje is. Zo ongeveer elk uur is er iemand van ons wel toe aan eten of verkoeling dus stoppen we regelmatig bij de gasstations.

Tegen de middag draaien we bij Barberville richting het oosten en dan gaat het rap want de kust lonkt. We rijden kop-over-kop door naar Ormond Beach en voelen de licht verkoelende zeebries. Op de weg langs zee vergapen we ons aan de enorme villa’s. Uiteraard stappen we het water in – heerlijk om te verkoelen. Inmiddels zijn we in kleinere groepjes uiteen gevallen en ik zoef samen met Kale naar het noorden. Doorfietsen is ook een manier om koel te blijven… het is einde middag en de zon is achter ons en ook de wind, we peddelen op de grote plaat en genieten. Begin van de avond hebben we elkaar weer gevonden bij een gasstation en rijden we gezamenlijk St. Augustine binnen, de oudste stad van Amerika, ons eindpunt vandaag.

IMG 1608 1024x768 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

We zoeken een uur naar een restaurant waar geen wachtrij maar wel genoeg personeel is, en komen dan uit bij een fastfoodzaak. We mogen blij zijn dat we überhaupt een plek vinden om (snel) te eten. Ook in Amerika is er een groot tekort aan personeel en daardoor zijn vaak alleen de drive-ins geopend en restaurants niet of er staat één onervaren persoon voor de hele vloer. We overleggen hoe laat we morgenochtend vertrekken maar komen er niet uit. Later op de avond stel ik mijn eigen plan op – ik wil vroeg vertrekken vanwege de warmte. In onze Messenger-groep gooi ik mijn tijdstip van vertrek 5:00AM en krijg wat duimpjes terug. 

Wedstrijddag drie

Afijn, de volgende ochtend sta ik om 5:00AM voor het hotel klaar maar er staat niemand naast mij. Ik besluit om toch te vertrekken – de anderen pakken mij toch wel bij ergens halverwege de dag; de meesten van hen zijn sterker op de fiets én ze rijden in een groep. Niet wetende dat deze beslissing ertoe leidt dat ik, tot de finish, alles alleen rij en loop..

Het parkoers slingert langs de kust verder naar het noorden. De eerste uren vergaap ik mij weer aan de villa’s en optrekjes langs de zee. Noord van Jacksonville pak ik de ferry (de enige op deze tocht) en rijd ik op een prachtig fietspad door de duinen – hier ben ik voor gekomen, zo prachtig! Helaas duurt het niet lang of ik zit weer op de “shoulder” van een highway. Op de drukkere wegen fiets je op een strook/strookje aan rechterkant van de weg. Dit is soms een vluchtstrook maar vaak niet meer dan 20cm breed en bij pech, ook nog met ribbels waar spontaan je vullingen uit je kiezen rammelen. Op deze shoulder ligt ook veel rotzooi, denk aan auto-onderdelen, takken, zand en dergelijke. Als je op de shoulder rijdt moet je enorm oppassen voor lek rijden en goed sturen om niet op de weg te komen. De auto’s en trucks denken er niet aan dat hun spiegel uitsteekt en/of dat het niet veilig voelt als ze met 60 mijl per uur langs je rijden.

Ik heb het niet altijd in de gaten maar de zee is nog steeds, relatief, dichtbij en de kilometers vliegen voorbij. Het is weer warm en in Yulee koop ik langs de weg een stuk watermeloen – heerlijk verkoelend.

IMG E1675 768x1024 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Mijn route vervolgt zich meer naar het westen, landinwaarts en inmiddels ben ik Georgia binnen gereden. Ik had goede hoop dat de wegen hier beterder zouden zijn, aka minder op de shoulder rijden, en hopelijk ook betere manieren van de andere weggebruikers – helaas.. Aan het begin van de middag komt Kale langs – we kletsen en ik geef ‘m een stuk watermeloen. We klagen over de warmte en de weg, Highway number 17, ook hij vindt het niet prettig rijden op de drukke wegen. Kale fietst in zijn eigen tempo verder en ik peddel door met de wind in de rug en inmiddels ook de zon in de rug. 

Ik maak een lange dag en vind na 214KM een motel in het dorp Eulonia. Dineren doe ik met wat etenswaren van Dollar General; het enige restaurant in dit gehucht heeft namelijk een wachtrij in de rokersruimte. Ik doe meteen boodschappen voor het ontbijt want de meeste gasstations zijn om 5:00AM nog niet open voor koffie+calorieën. 

Wedstrijddag 4

De dag begint een half uur later dan gepland (5:30AM) – er is namelijk overleg over de route. Kale was gisteravond, in het donker, een militair terrein opgefietst en heeft daar enkele uren rondgedoold met gevaar voor zijn leven. Hij doet ons de suggestie om daar niet de route te volgen – uiteraard doen we dat niet, we zijn allang blij dat hij het er heelhuids vanaf gebracht heeft! 

IMG 1700crop 1024x846 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Met mijn starttijden ‘s ochtends begin in altijd in het donker, dan is het nog rustig op de weg en lekker koel. Vandaag kom ik langs de kleinste kerk van Amerika – 12 stoelen passen erin. De kilometers in de vroege ochtend zijn voor mijn gevoel gratis – ik zit dan nog vol energie. Bij warmte sijpelt deze energie in de eerste dagen vaak al snel weg.

‘s Ochtends hebben we in de Messenger-groep besloten om af te wijken van de gpx (vanwege het militaire terrein). We rijden verder naar het noorden, Richmond Hill en steken dan pas naar het westen door. Richmond Hill is een kleine stad (voor Amerikaanse begrippen) maar ook bij een kleine stad is het in-/uitrijden niet leuk (drukte/onoverzichtelijk/afslaande vehikels/ed). Het is vandaag al vroeg warm en mijn eigen ontbijt was niet al te vullend dus zit ik laag in mijn energie als ik in de buurt van de stad kom. Afijn, ik voel dat ik niet goed gefocused ben dus stop bij een gasstation voor een koffie met calorieën. Ik druk per ongeluk op de cappuccino-knop in plaats van de zwarte koffie – het huilen staat mij nader.. de attente medewerker ziet mijn teleurstellende blik en geeft me de zwarte koffie kado. 

IMG E1707 1024x768 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Gelukkig komt er een moment dat ik de stad uitrij en op een rustigere weg mijn snelheid wat kan laten zakken. Een voordeel van de drukke wegen is, is dat ik er heel hard van ga fietsen maar nadeel is wel dat mijn hartslag torenhoog is en dat is dan niet alleen van het snelle fietsen.. Inmiddels doe ik online een update van het “omfietsen”; de stippenkijkers reageren namelijk dat ik van de route afwijk. Heel tof om te merken dat zoveel mensen me letterlijk op de voet volgen!

De rustige weg, parallel aan de Interstate is prachtig voor de vergezichten en er staan veel verlaten huizen. Genoeg om te bekijken onderweg maar helaas ook weinig schaduw – ongemerkt loopt mijn lichaamstemperatuur flink op. Elk uur stop ik even in de schaduw en bij elk gasstation koop ik een verkoelende Gatorade van 28oz die ik in één teug opdrink (828ml). De eerste stukken “hike-your-bike” heb ik vandaag gehad – net te grove gravel of te veel zand om op mijn racebandjes door te fietsen. 

IMG 1710 768x1024 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Einde van de middag rijd ik oververhit Millen binnen. Ik plof bij de Subway naar binnen en vraag of ik even mag zitten voor ik mijn order plaats. Ik ben zo van slag van de hitte dat ik moet wennen aan de koelte van de airco en er misselijk van wordt. Na een uurtje rustig op een bankje hangen, voel ik me goed genoeg om eten te bestellen. Ik eet slechts een halve maaltijd dus ik besluit om niet door te fietsen. Ik zoek een motel met airco en lig al vroeg in bed.

Wedstrijddag vijf

De wekker staat extra vroeg – ik lag er namelijk al vroeg in bed. Én ik weet dat ik de eerste uren nog op Highway 17 zit. Ik had al veel kilometers op deze Highway gereden en had daar al zoveel drukte meegemaakt en slechte shoulders dat ik daar zo snel mogelijk in alle rust van weg wilde zijn. Na mijn ontbijt op de kamer (koffie van de Keurig en doggy bag van gisteren) stap ik op mijn verlichte fiets. Aangevuld met mijn reflecterende hesje hoop ik dat weggebruikers mij goed genoeg zien om uit te wijken. Het hesje houd ik de hele dag aan, net als het merendeeel van de lichten op de fiets. Ik voel me niet altijd even veilig op de weg.

IMG E1761 1024x768 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Na een uur check ik in bij een gasstation, helaas hebben ze geen koffie dus koop ik muffin en cola. Na twee uur stop ik weer bij een gasstation – hier hebben we wel koffie, heerlijk! Ondertussen is de zon opgekomen waar ik volop van kan genieten want de weg is rustig genoeg. Eind van de ochtend rijd ik Augusta binnen en schuif ik aan een tafeltje bij de McDonalds voor mijn 3e ontbijt, of is het een vroege lunch? Ik merk dat ik gisteren met de warmte te weinig gegeten heb. Bij het kruizen van de rivier rijd ik South Carolina binnen; zou ik dan nu minder op highways fietsen..? Nog in Augusta rijd ik op een prachtige trail en geniet ik volop van het groen om mij heen.

Kale rijdt voor mij en waarschuwt ons voor een Detour die hij niet genomen heeft – we kunnen er wel langs meldt hij. Inderdaad een groot gat in de brug is makkelijk te omzeilen en je kan gemakkelijk langs de wegwerkzaamheden-borden.

IMG E1779 1024x768 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

En ja, ik wordt niet teleurgesteld het parkoers gaat over rustige wegen en trails. Het is echt super en het is bewolkt, ook fijn. De weersvoorspellingen zijn echter niet gunstig; er is een tornado op komst in onze regio. Elk uur check ik meerdere weerapps om te kijken of ik er last van ga krijgen. In Greenwood stop ik voor een maaltijd met kip bij KFC en besluit te stoppen voor die dag. De volgende overnachtingsplek is nog een behoorlijk eind rijden en de tornado komt op dat stuk langs. Ik check weer in, in een motel en doe de benodigde boodschappen voor mijn tweede diner en ontbijt bij een gasstation. 

Wedstrijddag zes

Vandaag staan de eerste hoogtemeters in het profiel, dat zal wel wennen zijn. Maar eerst genieten van de zonsopgang en heerlijke wegen richting het noorden. Rustige wegen en leuke doorsteekjes en uiteindelijk een trail Greenville in. Dit is een hippe stad met veel trails voor fietsers en wandelaars. In het centrum mag ik wandelen, het is zaterdag en er is een lokale markt gaande. Het geeft niets, ik kan de watervallen nu goed bekijken. Er loopt een trail de stad uit en hier geniet ik van mijn tweede ontbijt met een echte cappuccino! Dus met echte opgeklopte melk en een denneboompje in het schuim – deze zijn zeer schaars in Amerika.

USGM9267 1024x769 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Even verderop rijd ik langs Hotel Domestique in Travelers Rest, dit hotel is van George Hincapie en ik moet bekennen dat ik bij elke wielrenner oplet of deze niet een klein beetje op George lijkt.. Wat is het genieten vandaag op de rustige trails en de kilometers vliegen voorbij. In de verte zie ik af en toe de Appalachen lonken. Vandaag een kleine klim en morgen begin ik aan het echte bergwerk. Via de Old US 25 Hwy rijd ik langs de watershed van Greenville – hier krijg ik gezelschap van Brian. Hij reageert op mijn Slimmer Presteren mok die aan mijn zadeltas bungelt. Deze is bevestigd met een karabiner en omdat dat tikt als ik fiets, heb ik het oor met duct tape geluidsarm gemaakt – Brian denkt dat ik het oor geïsoleerd heb => bijkomend voordeel. Hij rijdt spontaan een stukje met mij op en vertelt mij dat ik op één van de tien meest mooie fietswegen van Amerika rijdt..en dat klopt denk ik wel. Het is fijn om gezelschap te hebben want ik heb niet door dat ik met de klim van de dag bezig ben. En ondertussen rijd ik een nieuwe staat binnen: North Carolina.

IMG 1826 1024x769 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

In Saluda nemen we afscheid en vervolg ik na een te kleine lunch mijn weg naar Asheville. In mijn hoofd zit het verkeerd – het beeld dat ik voor ogen heb, is dat het nog maar een klein stukje is en het bergafwaarts is. Ik weet dat het niet zo is, ik zie dat op de gps maar toch word ik boos dat het niet zo is.. bovendien slingert de route belachelijk, zijn er hachelijke doorsteekjes die nergens toe leiden én als klap op de vuurpijl: ik heb tegenwind, enorme tegenwind. Okay, ik realiseer het me dat ik me aanstel maar het lukt me al fietsend niet om dat om te turnen. Kortom, ik ben er enorm klaar mee voor vandaag.. maar ik ben nog nergens (lees overnachtingsplek) dus ik moet het oplossen. Ik ga stil staan en eet al mijn eten op dat ik bij mij heb, noten en gedroogde vruchten en mijn laatste zoute dropjes. Ja, deze vijf dropjes zaten nog in mijn fietstas als noodvoorraad – dit was nood voor mij. Mijn hoofd begint wat helderder te worden. Ik bekijk de zaken weer wat nuchterder; in plaats van de gedachten dat alles een afdaling zou zijn, zet ik de gedachte in mijn hoofd dat alles nog klimmen is en dat elke afdaling dus mooi meegenomen is. Tja, je moet jezelf soms voor de gek houden om niet gek te worden.

Eindelijk ben ik in Asheville – het duurde een stuk langer dan ik dacht en het is dus ook later dan ik dacht. Bij de supermarkt doe ik boodschappen en ga bij de ingang op de grond zitten eten en drinken. Het is lastig om hier een overnachtingsplek te vinden die niet te ver van het parkoers is; want ik heb al door dat hier geen enkele meter meer vlak is dus ik wil niet teveel extra kilometers maken. Het lukt, het hotel ligt zo’n 7km verderop met 150hm – ik zit weer vol met nieuwe energie dus dat lukt me wel.

JHZV6625 1024x769 - geen-categorie - Highway to .… #thinkbig

Statistiek: totaal ongeveer 2200KM fietsen met 22000hm in 11,5 dag (bruto, dus inclusief stops voor eten kopen, overnachtingen en detours)

#sponsoralert: ik heb een Scott Addict gereden, deze was speciaal opgebouwd voor mij door Rijwielpaleis Bilthoven, zo had ik custom wielen waar een naaf-dynamo was ingebouwd voor het opladen van mijn navigatie; het Rijwielpaleis is al vele jaren mijn trouwe sponsor voor mijn (te) gekke avonturen

#tobecontinued

Categorieën
Geen categorie

Check in – check out #thinkbig

IMG 2472 1024x575 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Maandag 2 mei 2022, 6:30am: er klinkt gejoel aan de oever van Lake Cane, aka Lucky’s Lake, in Orlando. Zeven mensen in zwemkleding staan klaar in het water. En plots is daar het aftellen: 5-4-3-2-1 en weg zijn we. Met zijn zevenen (Chad, Dennis, Jeff, Kale, Mike, Wayne en ik) zijn we gestart met de TransAmTri – we zijn gestart met de 25KM zwemmen, ofwel 25 crossings van het meer. 

Hoe ga ik dat aanpakken na een winter met weinig zwemmen (zwembaden gesloten en geen vermoeden dat ik iets “groots” ging doen)? Net als vorig jaar, tijdens #thinkdeca, vertrouw ik weer op de bluf => in mijn achterhoofd houden dat ik lange afstanden kan zwemmen en dat dus “gewoon” ga doen. En dan op hoop van zegen dat de schouders niet teveel gaan protesteren en dat mijn rug niet protesteert.

Strategie

Voor deze zwem had ik slechts één strategie bedacht en voor het eerst had ik geen wedstrijdplan. Ik vond het te lastig om te bedenken wat ik waard was en waar ik behoefte aan zou hebben. Deze ene strategie was om zo lang mogelijk in wetsuit te blijven zwemmen want dat gaf mij voordeel. Maar tja, in 27*C water is dat een kunst en dat kan betekenen dat ik behoorlijk in tempo moest zakken om niet oververhit te raken. Dus wilde ik in de koele ochtenduren zo pittig mogelijk doorzwemmen omdat ik wist dat ik later in tempo moest zakken. Nadeel van een wetsuit is dat ik, normaliter altijd last krijg van mijn rug omdat ik niet gestimuleerd wordt om mijn core te gebruiken. Hoe daar mee om te gaan is lastig en ik had ook nog geen manier gevonden om dit te trainen (dacht ik..).

Wedstrijdplan

Die is er dus niet.. de basis voor mijn wedstrijdplan is normaliter mijn voedingsplan. Het enige wat ik bedacht en bewust geregeld had, waren de pannenkoeken. Ik had nog nooit pannenkoeken gegeten tijdens het zwemmen maar als ik het niet weg kreeg dan zouden ze perfect werken voor het herstel en de dagen erna op de fiets. Mijn eettas had ik verder aangevuld met de gebruikelijke dingen, zoals gedroogd fruit, noten, cola, chips, appelmoes, salade, combucha en mijn stroopwafels uit Nederland. De echte Hollandse boterkoek vond ik niet bij de supermarkt dus helaas moet ik zonder doen (lees het verhaal van Ron over mijn Kanaaloversteek en de missende boterkoek).

De crossings

Het water is vlak en helder, er is een oranje gloed aan de horizon en wij maken onze eerste slagen. Vier boeien liggen in elkaars verlengde, deze houden we rechts – de overkant aantikken en dan weer terug. En dat dan 25 keer.. hoe moeilijk kan het zijn?

IMG 2474 1024x575 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

De eerste meters zijn altijd lastig – enthousiast zwem je weg en dan moet je ritme vinden. Ritme dat je lang volhoudt, heeeel lang volhoudt.. welk ritme past er bij je als je 25KM gaat zwemmen?! Je gaat op zoek naar je comfortzone en dan een tikje rustiger en dan op hoop van zegen dat je dat lang kunt volhouden. Verder vind ik het fijn om ergens een patroon te hebben om mij aan vast te houden – normaliter is dat dus mijn wedstrijdplan en vaak zit het patroon in mijn eetmomenten/wat ik eet. Dat heb ik nu dus niet.. en daar kan ik mij de eerste crossing mee bezig houden.

Plan van aanpak

Mijn verwachting is dat ik 20-25 minuten over 1 crossing doe, als ik dan elke keer eet/drink dan duurt de dag erg lang. Want reken maar uit, elke ronde 2-3 minuten daaraan spenderen en je bent meteen een uur langzamer. Dus dat is geen optie (vind ik). Hier moet ik wel bij zeggen dat ik uit het meer kon drinken – waterkwaliteit was goed en water smaakte prima. Dus ik bedenk dat ik elke 2e crossing stop om te eten want na 40-50 minuten kun je wel weer energie gebruiken. Vooral ook omdat je niet veel wilt eten want zwemmen met volle maag is echt niet fijn. 

Aldus is mijn eetplan/wedstrijdplan geboren tijdens de eerste crossings. Zo gedacht, zo gedaan en verfijnd; tijdens elke 2e ronde bedacht ik me wat ik wilde eten en zodra ik bij de steiger aankwam instrueerde ik de persoon die daar stond. Voor dit event had ik geen crew, dus maakte ik (dankbaar!) gebruik van de crew van de anderen. Dit betekende wel dat ik uit moest leggen waar mijn voeding stond: “De witte plastic tasjes naast de paal met dat paarse tasje ernaast. En volgens mij zit het in de paarse..of toch niet, dan in een van die andere..” Kortom, eigenlijk was het niet zo handig bedacht maar gelukkig was de crew snel van begrip en al snel werd zo’n beetje alles van iedereen bij elkaar gezet en door elkaar gebruikt. Want wat maakte het namelijk uit; de meesten van ons hadden toch dezelfde dingen, denk aan cola en chips!

IMG 2469 1024x575 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Om de meeste stops zo kort mogelijk te houden en om te zorgen dat ik geen honger kreeg, was elke 3e stop een groter eetmoment en dronk ik cola. Dit laatste om er voor te zorgen dat als ik maagproblemen kreeg van het water uit het meer dit snel de kop werd ingedrukt. En uiteraard, cola geeft ook cafeïne en een suikershot die erg bruikbaar zijn!

Support

Al snel heeft de crew in de gaten dat ik erg gesteld ben op mijn ritme en doorgaan – ze helpen hier supergoed bij. En om te zorgen dat ze me niet over het hoofd zien, roep ik elke ronde “check in” als ik bij de pier aan kom en “check out” als ik weer wegga, soms zit hier niet meer dan een ademteug tussen… Na een paar uur heb ik dus goed ritme gevonden en snapt de crew “hoe ik in elkaar steek”. 

Focus 

De zon begint inmiddels meer kracht te krijgen en de lucht wordt steeds blauwer, kortom minder wolken dus vaker warme momenten. Maar eigenlijk is het nog steeds goed te doen, dus blijf ik pittig doorzwemmen. Verder probeer ik mijn focus zo veel mogelijk in het moment te houden, dus op die zon, op een boei of op een medezwemmer etc. Dat lukt niet altijd, dus af en toe denk ik aan de weinige kilometers die ik van de winter gezwommen heb => maar dat is niet goed, dus moet ik mezelf herpakken en de gedachte omdraaien: wat lig ik hier toch fantastisch te zwemmen en het voelt nog steeds goed, er is niets aan de hand. En dan kan ik er weer even tegen om in het nu te blijven. Voor mij is het belangrijk dat mijn gedachten in het nu blijven, zo probeer ik constant te signaleren hoe het lichaam voelt en wat nodig is. En die signalen en gevoelens probeer ik neutraal te interpreteren, dus niet denken aan pijn/dorst maar omdenken naar hoe ik slag/ritme iets kan veranderen om minder last te hebben.

De anderen

Het kijken naar de andere deelnemers is een goede afleidingsmanoeuvre. Ik ken de zwemskills van de anderen niet dus heb geen idee waar iedereen in het veld ligt, behalve dan daar waar ze fysiek liggen… Ik ben constant bezig met de beste (=rechte) lijn zwemmen, want tja het is zo zonde als je onnodig extra meters zwemt. Maar de anderen zie ik soms “all over the place” – hilarisch! Als ik iemand passeer dan zwem ik door maar zwaai wel altijd. Ik vind het enorm lastig om te stoppen en wat te zeggen – ik leef namelijk compleet in mijn bubbel en kom er alleen uit als ik interactie met de crew heb. Zo heb ik ook geen aandacht/blik voor Jade die foto’s vanuit de kano maakt van ons – ik zwem stoïcijns door. Wel stopte ik één keer voor Dennis, ik dacht dat hij wat tegen mij zei. Maar wat blijkt, hij is aan het zingen tijdens het zwemmen. Later hoor ik dat hij alles behalve borstcrawl heeft gezwommen. Vaak zwom hij rugcrawl wat vrij lastig oriënteren is (understatement), dus dwaalde hij soms niet alleen naar de zijkant weg maar zwom hij ook een rondje en zwom hij weer terug.. 

IMG 2470 edited - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Einde ochtend

De zon begint inmiddels echt te branden. Tijd om nogmaals zonnebrand te smeren op de handen, in het gezicht en de nek want de rest is bedekt door mijn wetsuit. Dat was een extra voordeel van het wetsuit, kans op verbranden van bv de schouders was er niet en in het water gaat het snel met verbranden (vooral op een bleek winterhuidje van mij). Dus nogmaals de bevestiging dat ik zo lang mogelijk het wetsuit aan wil houden. Het gaat eigenlijk nog prima met de warmte, dus ik ga weer terug in mijn flow van pittig zwemmen – ik ben al over de helft dus dat geeft goede moed. Het eten gaat nog steeds goed en het water van het meer smaakt ook nog steeds prima. Kortom, ik overspoel mezelf met complimenten dat ik zo lekker bezig ben!

Middaguur

Ondertussen ga ik soms zo in het moment op dat ik af en toe vergeet hoe lang ik al bezig ben en dat ik niet weet of ik al toe ben aan een pauze. En eigenlijk is dat precies de “plek” waar ik wil zijn – doorzwemmen zonder aandacht te besteden waar ik mee bezig ben. Om niet een maaltijdmoment te missen kijk ik af en toe op mijn horloge. Omdat ik op dit moment “neutraal” ben in mijn hoofd durf ik wel de berekeningen aan te gaan. Dat wil zeggen dat ik uit reken hoe hard ik zwem en hoe lang ik erover doe en hoe lang ik dan nog bezig ben. Dit uitrekenen gaat uiteraard gepaard met de nodige rekenfouten en dus kom ik er telkens niet helemaal uit. En omdat ik ook telkens vergeet waar ik ben, kan ik elke ronde weer opnieuw aan het rekenen gaan.  Perfecte bezigheid om de tijd voorbij te laten gaan. 

17 kilometer

Nu is het toch echt warm aan het worden en ik vermoed dat mijn wangen steeds roder worden – tijd om terug te schakelen. Ik schroef dus mijn zwemtempo een flinke tik omlaag en pas mijn stops aan. Mijn eetmomenten omvatten niet veel zout en tot nu toe heb ik redelijk veel water uit het meer gedronken dus ik besluit hier actie op te ondernemen – ik wil meer cola drinken en pak er dorstlesser bij. En uiteraard geef ik mezelf een compliment dat ik dit op het juiste moment aanpak want ik heb nog geen inkakmoment gehad. Sterker nog, ik realiseer mij dat het goed gaat met mijn rug. Dat is een heerlijke constatering en ik kan weer een crossing nadenken waar dat aan zou kunnen liggen. Mijn conclusie is dat er twee factoren zijn. Een kleine factor is het feit dat ik elke 2 km op mijn voeten sta en dus niet in mijn rug hang. Maar de grote factor (denk ik) is de krachttraining die ik nu ruim een jaar consistent doe – dat geeft moed om dat te realiseren!

2022 06 04 1024x545 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Nog 5 kilometer te gaan

Yes, ik realiseer mij dat ik vandaag langer heb gezwommen dan mijn bluf-zwem tijdens de #thinkdeca dus ik heb weer een feestje te vieren. Maar ik realiseer mij ook dat ik nog maar 5 crossings hoef te doen en nog maar 2x een stop heb. Vette shizzle, ik ben er gewoon bijna – maar nog niet helemaal. Dus ik zwem door tot de 22km; ik drink en eet en roep weer “check out”. Nu wordt het lastig in mijn hoofd, als ik het patroon aanhoudt dan heb ik over 2km een grote stop en dan hoef ik nog maar 1km. Omdat die laatste km altijd wel lukt, besluit ik mezelf te verwennen met een middelgrote stop op 23km. Ondanks dat ik wat meer eet en drink, roep ik binnen no time weer “check out” en zwem voor de op-een-na laatste keer naar de overkant – de finish lonkt. En die finish lonkt heel hard, maar mijn lichaam protesteert ook hard.. het is hangen en wurgen in km 24 – ik krijg mijn armen amper over het water naar voren. Help en dan moet ik nog de laatste kilometer doen, ik heb geen idee hoe.. Ik kom weer bij de pier aan – roep “check in” en “check out” en start de laatste kilometer. Ik ben er klaar mee, ik wil klaar zijn en ik vind dat ik niet zo moet miepen want dan kom ik er nooit. Dusss ik zet de versneller in en hark die laatste kilometer binnen no time er doorheen. Yes, ik zie de laatste boei en ik zie iedereen van de crew op de pier staan – ze staan te klappen en te juichen.. ze staan er om mij binnen te halen en om het feestje van mijn finish te vieren, hoe gaaf is dat! Er lopen tranen uit mijn ogen die mijn zwembrilletje vullen waardoor ik niets meer zie, het maakt niet uit.. ik ben bij de finish en heb inmiddels grond onder de voeten. Het liefst gooi ik mijn armen in de lucht, maar nee dat lukt me niet.. met een langzame tred loop ik richting pier en zeg ik: ”Well, I am a bit tired now” en ik druk de stopknop op mijn horloge in: 9 uur, 15 minuten en 47 seconden. Klaar mee en blij mee en nu in een stoel bijkomen..

IMG E2468 1 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Herstel

Ik hang in een stoel, mijn ellebogen rusten op de armleuningen, in mijn ene hand een stuk pizza in mijn andere hand een pot appelmoes en op de grond naast mij een fles chocolademelk. Ik hijg na en eet/drink constant. Het besef begint in te dalen – het eerste onderdeel heb ik gehad en wat heb ik het goed gedaan.. ondanks de moeilijke momenten ging het eigenlijk gewoon prima. Ik zat heerlijk in mijn bubbel en zwom strak door. Ik zak nog iets verder onderuit en sla de handdoek iets strakker om mij heen.. ik doe mijn ogen even dicht, maar lang is het niet want ik ben te opgewonden. En de anderen zijn nog bezig, dus al snel sta ik op de pier de anderen aan te moedigen. De uren vliegen voorbij terwijl ik hang/zit/sta/eet/drink etc.

IMG 1568 1024x768 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Inmiddels finisht Wayne net binnen de 12 uur en kort daarna stapt Mike het water uit – hij heeft nog nooit meer dan 2uur in het water gelegen en heeft daar nu ruim 12 uur van gemaakt (petje af!). Chad is de derde persoon die de 25km binnen de tijdslimiet van 15 uur haalt. Inmiddels is het donker geworden en stapt Kale de pier op. Hij is ‘s ochtends ziek geweest en heeft daar flink tijd verloren en komt een paar kilometer te kort. Jeff heeft zijn dag niet en heeft ‘s middags een lange powernap gedaan, helaas heeft dit ook teveel tijd gekost. Als laatste ligt Dennis nog in het water, hij geniet van de vuurwerkshow van de buren (Disney World). Zijn teller komt op 15 kilometer uit, althans 15 officiële kilometers – als hij rechtdoor had gezwommen had hij meer kunnen scoren. Maar we zijn tevreden en vooral dankbaar voor wat we vandaag mochten en konden doen. En wat heeft de crew een fantastisch werk verricht – zij hebben ons gaande gehouden niet alleen met eten/drinken maar vooral met motiverende woorden!

IMG 2466 1024x575 - geen-categorie - Check in - check out #thinkbig

Statistiek: 25km zwemmen in 9:15:47 uur (bruto, dus inclusief stops voor eten/drinken/zonnebrand smeren etc)

#sponsoralert ik heb in de Fjord van DeBoer gezwommen – naast dat het een supersnel pak is waarmee ik in planee door het water glijd (echt waar – zo voelt dat!), heeft het supersoepele arm-/schouderdelen en dat maakt dat ik niet hoef te wennen aan het pak (het kost mij geen extra kracht/energie om mijn slagen te maken)

#tobecontinued

Categorieën
Geen categorie

samenvatting achter de stip

IMG 2425 768x1024 - geen-categorie - samenvatting                achter de stip

18 dagen, 12 uur en 46 minuten deed ik over de TransAmTri; een ultra-triatlon met de start in Orlando (Florida) en finish in Pittsburgh (Pennsylvania). Met de woorden: ”You smoked the guys” werd ik bij de finish binnengehaald – kortom, ik was eerste!

2022 06 04 1 1024x568 - geen-categorie - samenvatting                achter de stip

De TransAmTri North Edition startte met zwemmen, 25 km, in Lake Cane, Orlando. Al bikepackend ging het parkoers via de Blue Ridge Parkway en Skyline Drive in ruim 2200 km naar Cumberland. Het lopen was 250 km op de Great Allegheny Passage naar Pittsburgh. Een groot avontuur dat op het zwemmen na, self-supported was – dus zelf je eten/drinken, overnachtingen regelen en bij eventuele detours moest je dit ook zelf oplossen. En ondanks de moeilijke en soms lastige momenten kan ik maar één ding zeggen: “I loved every minute of it.”

YBIZ5534 1024x769 - geen-categorie - samenvatting                achter de stip

Terwijl ik weer ritme in mijn leven probeer te krijgen, zweef ik zo af en toe nog op mijn wolk van de fantastische belevenis. Ondertussen schrijf ik, ik heb zoveel meegemaakt dat ik leuk vind om te delen – dus ja, er komt nog een serie blogs aan => longer stories to come!