Categorieën
Geen categorie

Van potloodstreep naar viltstift

Het zat eraan te komen – in gedachten had ik al met potlood een streep gezet door de TransAmTri in mei. Ik kon mij niet indenken dat op zo’n korte termijn genoeg in de wereld zou veranderen dat ik vrij zou mogen reizen. En als het dan mogelijk zou zijn om te gaan, wanneer zou ik dan vrede met mezelf kunnen hebben om ook daadwerkelijk te gaan? Als in NL de corona onder controle zou zijn of als alle winkels in de US weer geopend zouden zijn? Het spookte al een tijdje door mijn hoofd…

Opgelucht bekeek ik het video-bericht van race-organisator Wayne. De race wordt verplaatst naar 2021. Dus de potloodstreep wordt met viltstift definitief gemaakt en met diezelfde viltstift staan mei en juni 2021 alvast strak omlijnd in de agenda!

(ps ondertussen teer ik nog wat langer op mijn fantastische ervaring van de Arch-2-Arc!)

Categorieën
Geen categorie

Puzzelstukjes

puzzel 1024x654 - geen-categorie - Puzzelstukjes

Het komt dichterbij – snel dichterbij.

Er zijn zoveel details om over na te denken, zoveel vragen te stellen, zoveel dingen uit te zoeken…het overweldigt mij regelmatig. Niet voor niets heb ik een groter team om mij heen verzameld dan de vorige keer. Niet alleen voor het uitzoeken, maar ook gewoon voor het goede gevoel. Dat er vrienden met mij meegekeken hebben naar datgene wat ik uitzoek, naar mijn planning, naar mijn vraagtekens. En kritische vragen stellen in mijn voorbereidingstraject.

Dus heb ik de afgelopen maanden heel veel puzzelstukjes verzameld; mensen gesproken, bijeenkomsten gehad, artikelen opgezocht – komende periode ga ik al deze stukjes op zijn plek leggen. Onder andere in het expeditie-plan en de uitgewerkte fietstroute, maar denk ook aan beslissingen over de opbouw van mijn fiets, de hardloopschoenen die ik aantrek of het wetsuit dat ik gebruik. En denk nog verder, de mantra die ik mezelf meegeef, het stickertje met tekst die ik op mijn bidon plak.

En ik weet nu al dat al deze voorbereiding niet genoeg is, ik weet nu al dat er onderweg dingen gebeuren die we niet voorzien hebben. Dat is het avontuur – dat is #thinkbig!

Categorieën
Geen categorie

Think Big – hoe gaat dat in mijn hoofd

Ik snap mezelf ook niet altijd..

Mijn stedentrip XL en de voorbereidingen hadden op vele fronten diepe indruk op me gemaakt. Mijn verwachting was dat ik wel wat tijd nodig zou hebben om bij te komen, om het lichamelijk en vooral mentaal te verwerken. Een jaar of misschien wel twee voor ik weer iets groots zou ondernemen. Mijn hoofd stond nog niet naar een volgend avontuur…dacht ik..

Als je gekke dingen gedaan hebt, dan tippen de mensen in je omgeving met nog gekkere dingen. Dus kreeg ik in augustus (dat was nog maar 2 maanden ná mijn stedentrip) weer een link doorgestuurd. Nieuwsgierig als ik ben, kijk ik naar de details en een moment later was ik om.

Laat ik proberen uit te leggen hoe dat gaat in mijn hoofd: het fietsen is bikepacking en dat vind ik leuk. Ooit de Great Divide gebikepacked en deze zomer nog een paar dagen in rondgetrokken (met verkeerde materialen maar met de juiste instelling). En toen ging het mis, mijn gedachte: “Yes, een bikepackingrace met een paar kilometer ervoor zwemmen en daarna een stuk hardlopen!” Dat het bij elkaar een belachelijk eind triatlonnen is, vergeet ik gemakshalve…ik zie me namelijk al rondtrappen in verschillende landschappen. 

Ik heb geprobeerd om het avontuur niet aan te gaan:

– overleg met mijn stedentrip-team riep alleen maar enthousiaste reacties op;

– de grootste investering van een bijpassende fiets, leverde ook nu weer de volle support op van Rijwielpaleis op;

– en verder had ik al een sabbatical gepland in die periode dus vrij vragen was geen issue..

Kan ik er dan nog onderuit?


800px USA Flag Map.svg  300x188 - geen-categorie - Think Big - hoe gaat dat in mijn hoofd

Categorieën
Geen categorie

Essaouira – hoe lui kun je zijn?

December: de tijd om er een week tussenuit te gaan, deze keer alleen. Vakantie in Marokko, nieuwe fiets mee, wetsuit, hardloopschoenen en mijn #thinkbig aantekeningen. 

QAOK3862 300x300 - geen-categorie - Essaouira – hoe lui kun je zijn?
Slaapadresje geboekt in Essaouira en verder geen plannen. Heerlijk bijkomen in de zon, aan het strand..dat moest wel goed komen. Ik wist dat ik moe was – hard gewerkt en mentaal veel in beweging rondom #thinkbig. Het geeft me energie maar ik weet ook dat ik ergens bij moet tanken – dat is in Essaouira. 







IMG 1178 225x300 - geen-categorie - Essaouira – hoe lui kun je zijn?Het is twee dagen reizen – vliegen, trein en bus. En dan sta ik daar met mijn fietskoffer naast de ingang van de Medina. De route-beschrijving had ik per mail gekregen: vanaf de ingang blijf je rechtdoor gaan op avenue Quory + El Fachtali + Oujda, de kleine straat is naar links, rechts, links. Kortom, een exact adres had ik niet; de naam van mijn slaapadres was zo algemeen als “Bij Jansen”, maar gelukkig kreeg ik hulp. Mijn slaapplaats blijkt diep weg gestopt in de Medina te zijn (het ommuurde centrum). Supertof, maar alle drukte/geuren/lawaai overvallen me wel een beetje – hier heb ik wel tijd voor nodig om aan te wennen.  










Tijd heb ik en ik besluit de eerste dagen met de flow mee te gaan, rustig verkennen en wennen. Plannen maken en dingen doen, volgen daarna wel weer. Voor nu is mijn enige dagritme stukje hardlopen en eventueel zwemmen.

IMG 1145 300x117 - geen-categorie - Essaouira – hoe lui kun je zijn?
Ideale manier om een nieuwe omgeving te verkennen, is hardlopend. Je rent de stad door ter oriëntatie, gaat naar een buurdorp, etc. En het strand is ook altijd een feest om hard te lopen – toegegeven, bij vloed ben je niet altijd even blij…


Zwemmen is wel een gedoetje – op de flipflops eerst de Medina uit naar het strand. Daar wetsuit aantrekken waarbij je zo min mogelijk bloot wil laten zien. Het zwemmen daarentegen is bevrijdend en zou ik wel non-stop willen doen. De omkleedpartij erna is weer een heel karwei – een half uur zwemmen levert een half uur omkleden en half uur wandelen op.


IMG 1179 300x225 - geen-categorie - Essaouira – hoe lui kun je zijn?

De fiets – tja, de eerste dagen voel ik me niet echt comfortabel om met de fiets door de Medina te lopen – ik krijg al genoeg commentaar als ik in zwarte lange broek, dikke jas met capuchon rond loop. En het weer zit ook niet mee – elke dag regen, niet eens zo heel veel maar genoeg om de straten blank te zetten. Door die prut fietsen word je niet echt blij. Dus de fiets blijft op de kamer – netjes in elkaar gezet maar geen meter op gereden.

Na die paar dagen heb ik nog steeds geen energie om meer te bewegen dan mijn gebruikelijke ritme. Tijdens de heenreis heb ik gewerkt aan #thinkbig maar ook dat project lag daarna volledig op zijn gat.


Mentaal is het lastig toegeven omdat ik voor mijn gevoel nergens kom (zowel lichamelijk als mentaal niet). Ik speel 100en sudoku’s, lees online de krant, luister muziek en toch heb ik het idee dat ik zo weinig doe. Het zit ‘m deels in het beweegdeel – het zit zo in mijn systeem dat ik ondernemend ben, plannen maak, dingen doe; en het voelt nu als stil zitten en niets doen. Anderzijds vind ik het mentaal ook lastig. Als ik niet beweeg dan ben ik artikelen aan het lezen, aan het werken, me ergens in aan het verdiepen. En nu dan even helemaal niets, echt niets, de héle dag – dat is best gek.

Ik laat het er bij, blijkbaar heb ik het nodig.


IMG 1135 300x225 - geen-categorie - Essaouira – hoe lui kun je zijn?
Ondertussen overdondert Marokko mij met geluiden, geuren en kleuren; maar verrast het mij ook met de zorgzaamheid van de mensen, het lekkere eten en de vele kopjes thee die ik aangeboden kreeg. Ofwel, een perfecte plek om lui te zijn..

Categorieën
Geen categorie

Aftrappen voor nieuw avontuur

Vandaag was het zo ver… mijn eerste rit op mijn nieuwe fiets – ik hoor je denken, een nieuw avontuur=een nieuwe fiets? Mwah, zo iets inderdaad.. en ik prijs mij gelukkig dat ik van het Rijwielpaleis deze vette fiets tot mijn beschikking heb voor mijn ultra-plan!

IMG 1075 225x300 - geen-categorie - Aftrappen voor nieuw avontuurMijn fietstochtje vandaag stond niet op zichzelf – ik heb er een triatlon van gemaakt met stukje zwemmen (helaas in zwembad) ervoor en hardlopen (bos!) erna. 











IMG 1076 225x300 - geen-categorie - Aftrappen voor nieuw avontuurBoterhammen mee voor onderweg – want ik was niet met 1 uur weer thuis…












IMG 1079 300x225 - geen-categorie - Aftrappen voor nieuw avontuurWat is bewegen toch heerlijk! 









0,6mi – 61mi – 6mi #giveortake
Blijf me volgen als je wilt weten wat mijn nieuwe avontuur voor 2020 is!

Fiets: Scott Addict XC
strava: https://www.strava.com/activities/2888983289

Categorieën
Geen categorie

De foto hangt…

IMG 7670 graded 2Bkleur 300x225 - geen-categorie - De foto hangt...

…groots en dominant in mijn woonkamer. Het is een prachtige afbeelding die zeer tot de verbeelding spreekt; een nietige zwemmer tussen containerschepen in het Kanaal.

Toch is dat niet de foto die mij het meest raakt… het is een andere foto, eentje die niet opvalt in mijn uitgebreide beeldengalerij van de Arch2Arc. Een foto die weinig zeggend is voor velen, maar nog steeds een rilling lichaam opwekt.

D9SXESUXUAYm Yd 200x300 - geen-categorie - De foto hangt...


Dit beeld – ik weet nog dat ik op het gangboord stond te aarzelen, ik wilde heel graag aan Ron vragen of ik toch niet hoefde.. ik had zelf gekozen voor de uitdaging maar op dat moment werd het me bijna te veel. Ik ben enorm blij dat ik wel die stap overboord zette en de uitdaging aanging. Het was niet makkelijk, naast 16,5 uur constant doorzwemmen heb ik mentaal heel hard moeten werken. Hard moeten werken om kou en onzekerheid in mijn hoofd mentaal te fixen. Maar wat was ik gezegend met Ron aan boord. Hij heeft me door de koude momenten heen geloodst door mijn voeding aan te passen; hij heeft mijn onzekerheid weggenomen door de juiste dingen te zeggen. Ook de kapitein, gaf mij vertrouwen om door te gaan. Zijn ervaring van ontelbare kanaaloversteken en zijn enorme kennis van het weer/stroming zorgde ervoor ik wist dat hij de beste route voor mij zou uitzetten. Daarnaast keek hij constant naar mij vanuit zijn ooghoek – ik wist dat als de situatie gevaarlijk werd hij mij er meteen uit zou halen.
Met een dubbel gevoel kijk ik naar deze twee beelden; van de ene foto word ik emotioneel omdat ik zo’n groot ongrijpbaar avontuur tegemoet sprong en de andere foto geeft me een enorm trots gevoel en doet me beseffen dat ik iets unieks gedaan heb. Ik ben #36 en ik koester het nummer. En nog meer, ik koester alle herinneringen, zowel de mooie als de minder leuke!

Categorieën
Geen categorie

Een lach en een traan..

Eindelijk is het ervan gekomen.. ik ben in de archieven van social media en WhatsApp gedoken. Uren ben ik bezig geweest met het teruglezen van berichten die tijdens mijn stedentrip zijn verstuurd. En daarbij liepen de tranen regelmatig over mijn wangen – wat een humor, aanmoedigingen en ook bezorgdheid. Ik ging zo op in de berichten dat ik de race weer deels beleefde, met de nodige emoties erbij. De berichten tijdens mijn kanaaloversteek raakten mij het meest. Het blijkt wel dat de emoties van mijn strijd en ook de opluchting bij de finish nog diep in mij zitten. 

Voor diegenen die mijn verhaal niet kennen is er hét interview (link hieronder)… en ik moet toegeven, deze heb ik niet gezien. Ik ben er nog niet aan toe om geconfronteerd te worden met mijn eigen verhaal. 
Komt tijd, komt blog en in de tussentijd blijf ik lekker bewegen, doe af en toe een triatlon(netje) en vind dat nog leuk ook!

Categorieën
Geen categorie

Ik heb het gewoon geflikt

===spoileralert – na het lezen van het stuk van Ron heb je een zakdoek nodig===


df70e1a4 7db7 4985 b2c1 d2e97c7ba273 169x300 - geen-categorie - Ik heb het gewoon geflikt

Vorig jaar oktober bedacht dat dat ik de Arch-2-Arc wilde doen en nu heb ik het gewoon geflikt – mijn stedentrip XL op eigen kracht!
Na veel voorbereidend werk en lang wachten met mijn team, mochten we ons eindelijk op een zonnige zondagmiddag melden bij Marble Arch in hartje Londen. Het avontuur kon beginnen!

Ik heb gesport, gegeten, gedronken en heel af en toe gerust. Mijn team heeft constant om mij heen gevlogen, mij letterlijk en figuurlijk energie gegeven en mij in goede banen geleid. Bijna 67 uur later was ik in Parijs…ik kan het niet bevatten, hoe heb ik dat gedaan-beter nog, hoe hebben wíj dat gedaan?

Mijn blog laat op zich wachten want ik ben nog aan het verwerken.. Gelukkig zijn er anderen die woorden gevonden hebben. Vanaf de zijlijn geeft Jurgen van Teeffelen een inkijkje in de Utrechtse Sportkrant: https://utrechtsesportkrant.nl/heel-team-in-de-weer-voor-jacomina-eijkelboom/

Maar lees vooral het prachtige en meeslepende verhaal van Ron. Hij neemt je mee in de mindf*cks vooraf en de niet zo gemakkelijke oversteek van het Kanaal (understatement):
https://www.facebook.com/notes/ron-perdon/de-enduroman-arch2arc-van-jacomina-een-bizar-verhaal/10215043437816456/

team 300x151 - geen-categorie - Ik heb het gewoon geflikt


TEAM: I love you from the moon and back!

En mensen, hoe f*cking trots ben ik op mijn team – zij hebben ervoor gezorgd dat ik kon blijven gaan en in een recordtijd in Parijs stond. 

Categorieën
Geen categorie

En de taper kan beginnen…

IMG 9496 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...

Mijn laatste ultratraining heb ik gisteren gedaan en nu zit ik met de beentjes hoog. Ik ben er aan toe en er klaar mee. Mentaal klaar met de lange trainingen en voorbereidingen. Fysiek pruttel ik lichtjes tegen, mijn lichaam is er klaar mee. Het juiste moment om eraan toe te geven en rust te pakken.

De laatste weken heb ik veel gedaan – veel getraind en hard gewerkt aan de voorbereidingen. En er zaten weer pareltjes van avonturen tussen, daar doe ik het voor. Mijn weg naar mijn doel zo leuk mogelijk maken.

IMG 9202 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
Half april werd ik wakker geschud bij trainingsweekend in Frankrijk (Freaking Out weekend). Zwemmend in het koude zeewater realiseerde ik me dat ik nog zoveel “moest” doen. Ik maakte een lijstje wat ik nog wilde testen qua lichaam, mentaal en materialen. Dat lijstje zag er grofweg zo uit:

– een A2A-format duurtraining

– een 10uursloop

– een 10uurszwem

7c5a9ea9 7813 4b51 ad25 5e706f0cb38b - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
In het weekend na Frankrijk organiseerde ik samen met mijn team de A2A-invitational. Een training van 18uur waarin ik meteen mijn 10uursloop-wens meenam, 2 uur zwemmen en 6 uur fietsen. ’s Nachts om 0:00 startte ik vanaf mijn Base Camp, Austerlitz om ronden van ongeveer 1 uur te rennen. Dan kon ik op B.C. (Base Camp) weer eten/drinken. Zwemmen in het Henschotermeer met “zwevende” voedingspost (eten/drinken al watertrappelend), gevolgd door 6uur fietsen over de Heuvelrug (zigzaggend om de E-fietsers want het was een mooie zondag). Perfecte omstandigheden qua weer, voeding getest (te veel snelle suikers), materialen getest (schuurplekken), mentaal dingen tegengekomen, powernap gedaan, team op scherp (wat deden ze het goed!) en afgesloten met de allerheerlijkste pizza vers uit de houtoven.

b0efbe1f fb04 43ee a620 1e5474ed407a%2B%2528Edited%2529 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
Een paar weken later stond de 10uurs zwem in de agenda met de wensen: voeding in het water, open water en geen land meer in zicht. Oversteek Ijsselmeer stond bovenaan het lijstje. In de week voor de zwemdag bleek uit de weersvoorspellingen dat we alternatieve plannen moesten hebben want er zou een stevige wind zijn uit minder gunstige richting. Plan B gemaakt, nog steeds superplan en gaaf als dat ging lukken. En Plan C in het achterhoofd. Het werd Plan C en zelfs dat hebben we niet afgemaakt. Rondje Gooimeer moest stopgezet worden na 6,5uur omdat mijn begeleidende boot niet meer veilig bij mij kon komen voor voeding en eventuele calamiteiten. Na 7,5uur zwemmen was ik aan de kant – zeer voldaan want het was pittig water om in te zwemmen. Terug op de boot naar het startpunt bleek dat het aan boord nog veel onaangenamer was dan in het water..hulde voor mijn begeleidingsteam! Dit was wat je een Jaco-avontuur kunt noemen (knipoog). Weer veel geleerd!


ad48657f 4870 432c b824 acc4bf753559 - geen-categorie - En de taper kan beginnen...
De week erna was ik op trainingsweekend in de UK bij de organisatie van mijn challenge – Enduroman. Hier maakte ik kennis met de andere challengers en toekomstige challengers – prachtig gezelschap en in drie dagen een hechte band opgebouwd. De laatste dingen werden doorgesproken, ik bleek behoorlijk goed voorbereid te zijn op alle vlakken – goede boost voor het zelfvertrouwen.




Deze week met mijn team mijn stedentrip van A2Z doorgenomen. Geweldig gevoel geeft het – dit team is speciaal: heerlijke humor, juiste insteek en ik heb een enorm vertrouwen in ze. Wat een voorrecht om met Annique, Emma, Bas en Ron mijn uitdaging aan te gaan.

8b7cf1c0 6248 479d 9a0f 4cd4c45c0dfe - geen-categorie - En de taper kan beginnen...

Categorieën
Geen categorie

Freaking out!

D0400BC4 0B32 4256 9621 78CBF29A6A87 300x300 - geen-categorie - Freaking out!Mijn gedachten schieten heen en weer: Ik kan het niet-jawel ik kan het. Anderen doen zoveel-ik doe het goed. Al die KM’s die ze draaien-ik haal het maximale uit mezelf.
Ik vraag me af: Waarom wil ik dit? Maar ik weet het antwoord al; dáárom wil ik dit! Iets doen wat eigenlijk niet te bevatten is – hoe kun je je in vredesnaam indenken hoe het is om het Kanaal over te zwemmen nadat je 141KM hebt gerend en je weet dat je daarna nog op de fiets moet stappen. Ik zat op de bank, las over de Enduroman en ik wist dat ik dit wilde – een Enduroman worden. En nu, nu zijn er twijfels…

Ik ben op zwemkamp in Frankrijk. Soms begrijp maar een kwart van het Frans, vaak snap ik er niets van. Constant ben ik alert voor dingen die ik eventueel zou kunnen begrijpen en ondertussen ben ik goed aan het opletten wat anderen doen. Ik krijg veel prikkels binnen, het is vermoeiend en het maakt me onzeker.


IMG 9146 300x175 - geen-categorie - Freaking out!
Het trainingskamp wordt georganiseerd door Jacques Tuset (www.xtremswimmer.com) – een enorme bak aan ervaring, kennis en ook gezelligheid. Het trainingskamp is door hem tot in de puntjes verzorgd – we zijn met een groep van ruim 20 zwemmers die allemaal iets groots gaan doen deze zomer. Ondanks het grote snelheidsverschil trainen we in één groep. Iedereen heeft een boei bij zich, 3 reddingsboten cirkelen om ons heen en er zijn constant lifeguards op een plank voor en achter de groep.


Bij de groep zijn grote namen, zo is er Philippe Forte (https://www.philolibre.com/double-way.htmlretour kanaal in 2020) en ook Cyril Blanchard (http://www.cyril-blanchard.com/en/) is er bij, de snelste Enduroman ter wereld! Prachtig gezelschap om vragen te stellen, maar voor mij is het overleven van de zwemsessies in zee het belangrijkste.


IMG 9161 300x171 - geen-categorie - Freaking out!
Vol goede moed ging ik op kamp, lekker een beetje zwemmen in zee, de verplichte zesuurs test laten aftekenen en vooral genieten. Oeps, inschattingsfout dat het water van 11-13 graden toch echt wel fris is.. en dat die Franse trainingsgenoten toch wel erg goed kunnen zwemmen en dat ook nog eens bijna allemaal zonder wetsuit doen!

Ik schiet in de stress – I’m freaking out! Het plezier is minder, overleven is de modus…maar dat is niet wat ik wil.. 




Zaterdagmiddag – verplichte rustmiddag voor de zesuurs zwemmers. Ik zit op de bank en heb moeite me te ontspannen – gedachten schieten door mijn hoofd. Wat moet ik allemaal nog doen voor mijn stedentrip, wat moet er nog geregeld worden, wat moet er nog getraind worden.. “moet nog”-“moet nog”-“moet nog”. En morgen dus zesuur zwemmen terwijl ik tot nu toe nog niet eens twee uur aan een heb gezwommen en telkens bibberend als een rietje onder de douche stond bij te komen.

Okay, dat moet ik dus anders aanpakken…makkelijker gezegd dan gedaan – maar wel noodzakelijk! Focus bij mezelf leggen, focus naar binnen brengen; rust in het hoofd creëren. Fysiek kan ik nog zoveel willen maar het mentale deel wordt nu steeds belangrijker, daar valt winst op te pakken. En te beginnen met morgen! Ik zit op de bank en bedenk mijn aanpak: 
– het zijn rondjes van 600m dus stoppen is erg gemakkelijk – mijn thema wordt: encore une fois, Sash opgezocht en volume op 10 (meteen een goede deun in mijn hoofd)

– ik zwem net zolang door tot de zes uur om zijn of tot Jacques me uit het water haalt (omdat hij constateert dat het gevaarlijk wordt)
7B111D78 7887 494C 9533 BAEE6AB8EB4F 300x300 - geen-categorie - Freaking out!– de meesten zwemmen zonder wetsuit dus die hebben het veel kouder (lees: ik mag niet zeuren)
– mijn voeding wordt ook deel van de aanpak; bidons vullen en strepen zetten hoeveel ik telkens mag drinken, gelletjes erbij, reepjes voor het geval ik wil en alles voorzien van de tekst: Jacomina #encoreunefois 
Ondertussen staat Sash op repeat… Een uur verder en ik ben Sash zat, maar ik heb ondertussen wel zin in morgen gekregen, zin om die zes uur aan te vallen!









In het achterhoofd weet ik dat het niet alleen om morgen gaat, maar het is wel een belangrijk moment. Als ik dit kan fixen dan ben ik een grote stap dichterbij mijn doel: Enduroman worden.
Komende weken valt er nog steeds heel veel te doen, niet alleen fysiek maar juist mentaal mag ik nu keihard aan de slag. Dus de volgende keer dat je me ziet of spreekt, vraag dan hoe het er mentaal voor staat…

IMG 9162 225x300 - geen-categorie - Freaking out!
Onder een lading dekens, dichtbij de kachel zat ik met een grote grijns bij te komen van de zesuurs.