Categorieën
Geen categorie

Triatlonstress

IMG 1010 - geen-categorie - TriatlonstressZondag 20 mei is het zo ver – mijn eerste triatlon van dit jaar. Ik sta aan de start van de OD in Weert: 1,5KM zwemmen, 40KM fietsen en 10KM hardlopen. De laatste keer voor mij was op hetzelfde parkoers van deze stadstriatlon in 2010. Voor mij geldt dit als een korte afstand, echt een heel korte afstand dus snel zal het niet gaan. Maar dat neemt niet weg dat het een goede training is om wat meer hardheid op te doen; als dieselzijnde heb ik heel veel moeite om meteen vanaf het begin tempo te maken. Zondag mag dat dus gebeuren, vanaf de start tegen de pijngrens aan zitten en niet terug laten zakken naar mijn comfortzone.

IMG 1027 - geen-categorie - Triatlonstress
Gister voor het eerst mijn wetsuit weer ns aangetrokken; we zitten een weekend in Susteren in de buurt van een klein meertje. Daar wat baantjes getrokken en geconcludeerd dat het best mee viel met de kou van het water. Gister en vandaag ook wat kilometers door de heuvels getoerd – voelde goed. Maar tja, het rennen… dit jaar al wel wat wedstrijden gelopen maar allemaal minimaal 2x zo lang en geheel of gedeeltelijk onverhard. Daarnaast heb ik vorige week mijn schoenen van KSwiss binnen gekregen en tja, waarop ga ik zondag rennen? Vandaag alle vier op een rijtje gezet en rondjes gerend. Eigenlijk valt er geen foute keuze te maken want ze lopen allemaal goed. De keuze is op de allerlichtste schoenen gevallen, eens kijken of ik daar hard op kan lopen.. 
Categorieën
Geen categorie

Ultratrail in Surister – Belgie

Een kleinschalige wedstrijd in een klein dorp in de Ardennen – klinkt goed. Er wordt op zaterdag en zondag gelopen over verschillende afstanden; je kunt een combi maken van ongeveer 80, 60, 40, 30KM per dag. In januari schrijf ik me al in; de verleiding is groot om er echt een ultra-weekend van te maken, iets van 60 en 40KM. Maar ik laat me door mijn enthousiasme niet meeslepen en kies verstandig: de twee kortste afstanden 30 en 25KM.

IMG 1022 - geen-categorie - Ultratrail in Surister – Belgie
Zondag 13 mei – 25.000 horizontale meters, 700 verticale meters in 2:27; Adidas Kanadia


In tegenstelling tot de meeste hardloopwedstrijden, loop je hier van A naar B. Dat betekent dat we ’s ochtends met de bus gedropt werden en we via pijlen en linten terug konden komen. Voor de 30KM werden we in hartje Spa gedropt. Briefing in het Frans, groepsfoto en we konden met 50 mens aftellen tot de start. Klein stukje rennen en daarna ging het pad steil omhoog met trappen. Tempo eruit en kuiten op slot, dus terug naar wandelen en kuiten los schudden. Achteraf bleek dit het enige straffe klimmetje te zijn van deze dag – nagenoeg alles heb ik kunnen rennen/dribbelen nadien. Er was op deze 30KM een verzorgingspost – na 5KM kwam deze al… dat betekende 25KM zonder en daar had ik niet echt op gerekend. Ik had voor deze ‘korte afstand’ alleen mijn fuel belt van Salomon meegenomen; 2x 250ml water en 200ml ananasgel van Marcel. Op rantsoen rennen dus! Het was niet heel erg warm dus daar had ik geluk mee. Vanwege de hoogtemeters (1300) had ik ingezet dat ik er minimaal 3:15 over zou doen. Nog geen drie uur onderweg en ik zag Surister in de verte; tempo aanzetten om onder drie uur te eindigen bleek valse hoop..ik mocht nog een lusje buitenom voor ik de finish overdenderde. Heerlijk hard trail gelopen, veel harder dan verwacht en heel erg genoten onderweg.
Zaterdag 12 mei – 30.000 horizontale meters, 1300 verticale meters in 3:04; Adidas Kanadia

Zondagochtend 6:00uur gaat de wekker weer – dag twee van de Grand Trail des Lacs & Chateaux. Vandaag 25KM met slechts 700+ hoogtemeters. Ik zette in op een tijd van binnen de 2,5uur – relatief minder hoogtemeters dus dat zou toch moeten kunnen? Vandaag werd ik in Hockai uit de bus gezet. Briefing in het Frans, groepsfoto en we mochten van start. Deze keer een glooiend pad naar beneden om lekker warm te draaien. De eerste lichte klim, langs de rivier omhoog, kwam me bekend voor. Gisteren denderde ik nog lekker hard naar beneden – nu ging het erg lastig omhoog over de losse keien. Ik merkte dat mijn enkels nog stijf waren van de dag ervoor. De route was totaal anders dan die van zaterdag; toen renden we voornamelijk door bos en over boerenpaden tussen weilanden door. Vandaag waren het halve moerassen die we overstaken van pol naar pol, een modderige hoogteweg en heidegebieden; konden we gister de plassen nog ontwijken, vandaag was er geen ontkomen aan..meerdere keren tot de enkels door de plassen denderen. Vandaag dan wel minder hoogtemeters maar het parkoers was veel technischer dus ik was maar net binnen de 2,5 uur binnen.
Categorieën
Geen categorie

Merrell

Als natural runner ben ik altijd nieuwsgierig naar nieuwe schoenen en wil altijd graag alles uitproberen. Natural runner ben ik niet altijd geweest; althans tot een paar jaar geleden liep ik als vanzelfsprekend op stevige anti-pronatieschoenen. Ik zak namelijk behoorlijk door mijn voetboog dus dat moest uiteraard verstevigd worden. Dat ik altijd al op mijn voorvoet liep was blijkbaar niemand opgevallen en ik kwam er pas een paar jaar geleden achter dat ik helemaal niet zo erg blij werd van die zware schoenen. Ik had neutrale schoenen en daar rende ik eigenlijk ook best lekker op, dus ik ging daar verder mee experimenteren. Lichter en neutraler werden mijn volgende schoenen en ik kon gemakkelijker lopen. Twee jaar geleden rende ik voor het eerst op de FREE van Nike – heerlijk! Uiteraard heb ik dat ook op moeten bouwen maar ik wist nu in welke richting ik het wilde zoeken; mijn voeten willen vrijheid en beweeglijkheid.
Naast de FREE run, ren ik op FiveFingers, Adidas Boston, FREE 3.0; gebruik ik Kanadia trailschoenen van Adidas in de bergen en de Pegasus Trail op de Hollandse trails. Erg benieuwd ben ik dan ook hoe de Merrells lopen in mijn achtertuin – onverhard maar niet erg heuvelig.
IMG 0994 - geen-categorie - Merrell

Vrijdagavond, half uur voor de zon ondergaat, trek ik de Merrells aan. Heerlijk comfortabel aan de blote voet; de elastische band aan de achterkant van de schoen zorgt voor een goede fit zodat je enkel er niet uitglipt. Met de veter kun je de schoen op de wreef aantrekken; de voorvoet is lekker breed zodat je voet zich wat kan spreiden om zelf balans te zoeken tijdens het rennen. Kortom, een stukje erop wandelen voelt al heerlijk aan. Maar vanavond ga ik met de Merrells het bos in.
Vanuit huis is het een paar honderd meter over de weg – even wennen aan het lichte gevoel en het tikken van het Vibramrubber op het asfalt. En daarna op de onverharde paden – boomstronken, takjes en eikels ontwijkend zoals ik gewend ben op de FiveFingers. Maar ik kom er al snel achter dat ik eigenlijk niet hoef te ontwijken; de zool gemaakt van Vibramrubber is iets stijver dus is de onderkant van je voet minder gevoelig voor uitstekende dingen. Tevens is de voetboog licht voorgevormd, dit geeft een heerlijk gevoel van een goed passende schoen zonder dat het ten koste gaat van de flexibiliteit bij het landen (het natuurlijke inzakken van de voetboog).
Net voor mij schiet er een reetje over het pad – ik wordt uit mijn flow gehaald en realiseer me dat ik al een half uur onderweg ben. Van richting veranderen en terugrennen voor het te donker wordt om in het bos te lopen. Een stuk paardenpad gaat prima – lichte tred met hoge frequentie en je merkt amper dat het rul zand is. Binnen uur sta ik weer voor het huis – heerlijk gelopen en geen last van pijntjes, schuurplekken, verkrampingen of iets dergelijks.
Het weekend erop ga ik naar Sauerland; overdag stukje fietsen en ’s avonds stukje lopen. Deze keer geen vlakke route maar de nodige hoogtemeters. Achter ons huisje ligt wat hoger op de berg een mooi bos om te verkennen. Het pad omhoog is wat aan de steile kant en op de Merrells heb ik er meer moeite mee. Ik ben al geen klimmer (korte achillespezen) en dus moet ik al heel snel alleen op de voorvoet lopen om boven te komen – mijn kuiten zijn binnen no time opgeblazen. De fietstocht overdag heeft de spanning al lichtjes opgebouwd dus dat hielp niet echt mee. Gelukkig worden de paden wat minder steil en mijn kuiten al wat warmer en soepeler. De afdalingen gaan deels over bospad maar ook over stenen paden – hier heb ik echt grote moeite mee. Geen demping en vlakke schoen, dus ik houd me flink in qua tempo. Ook het pad met losse stenen ging erg langzaam (zowel omhoog als omlaag); het zorgde voor mij voor teveel instabiliteit. De volgende ochtend voelde ik wel mijn kuiten en achillespezen van dit stukje rennen. Uiteraard (ahum) weerhoudt mij dat niet ervan om de tweede avond weer richting bos te rennen. Nu kost het me nog iets meer moeite om op gang te komen, maar ik krijg de kuiten weer los en ren heerlijk over de bospaden. De afdalingen over asfalt en losse stenen gaan nog steeds niet lekker.
In mijn achterhoofd had ik nog de gedachte om de Koning van Spanje trail (30KM in Limburg) met de Merrells te lopen – bij verschillende trails heb ik mensen op Merrells zien rennen. Maar helaas, het gaat in de heuvels niet lekker genoeg om vol vertrouwen aan de start te staan; mijn lichaam is er nog niet sterk genoeg voor. Terug naar mijn eigen bos in de achtertuin om meer te wennen, want hardlopen op de Merrells ga ik zeker vaker doen.
Categorieën
Geen categorie

Koning van Spanje

Vorig jaar was ik bij de eerste editie van deze trail en ik vond m fantastisch. Dus dit jaar wilde ik weer graag aan de start staan. Er zijn maar weinig trails in NL en dit parkoers heeft ook best wat hoogtemeters. Tegenover de ruim 30KM staan ruim 500 hoogtemeters genoteerd; vorig jaar precies goed voor mij om deze trail rennend te voltooien – nergens wandelen en dat is heel wat voor mij (ik ben geen beste klimmer). Dit jaar ben ik iets minder op de loopKMs gericht, maar naar verwachting wel getraind genoeg om weer rennend boven te komen en denderend naar beneden te gaan.
IMG 0105 - geen-categorie - Koning van Spanje
De wedstrijdvoorbereiding dit jaar was helaas wat anders dan vorig jaar; toen zaten we de avond er voor nog aan heerlijke Limburgse biertjes en sliepen we op de Gulpenerberg. Dit jaar stond de wekker vroeg om ’s ochtends vanuit Utrecht naar het zuiden te rijden. Het was namelijk baggerweer en dat lonkte niet om een nachtje te bivakken. Vanuit droog Utrecht reden we naar regenachtig Limburg – onderweg zakte het kwik nog een aantal graadjes tot deze bleef hangen op de 7 graden. De regen was de afgelopen dagen met enige regelmaat gevallen dus het parkoers was nat, modderig en blubberig. Een trailschoen met profiel was een must!
Net als vorig jaar vertrekken we over wat breder parkoers richting de ‘Koning van Spanje’; daarna gaat het over in voornamelijk single track. Na zo’n 8KM door de rivier; daar waar we vorig jaar nog met een natte schoen wegkwamen, was het dit jaar met beiden onderbenen door het water heen ploegen. Rest van het parkoers was niet zo zeer technisch als gewoon heel modderig. Dus constant corrigeren, kleine pasjes nemen en vol grondcontact houden.
IMG 0194 - geen-categorie - Koning van SpanjeUiteraard kwam ik weer langzaam op gang; halverwege had ik het gangetje er lekker in. Zoals gewoonlijk begon de race voor mij weer in de tweede helft. Onderweg overigens flink wat bekenden gezien; zowel rennend als fotograferend naast het blubberparkoers. Opvallend veel lopers van de Transalpine liepen mee – erg leuk om die in NL tegen te komen. Dus hier en daar werd er ook nog wat gekletst onderweg. Ondanks de blubber kwam ik toch nog binnen de drie uur binnen – doel bereikt, vieze kuiten en erg tevreden! Een mooie voorbereiding voor volgend weekend, dan mag ik twee dagen achter elkaar hardlopen in de Ardennen, met wel wat meer hoogtemeters.

7149648213 da4c9f0f25 - geen-categorie - Koning van Spanje





Adidas Kanadia –  2:56:02uur – 30.600 verticale meters – 600+ hoogtemeters Fotocredits: Timo De Boer en Bjorn Paree
Categorieën
Geen categorie

Das ist ja toll!

Aangezien de eerste fietshoogtemeters in Limburg goed bevallen waren, durfde ik het wel aan om in het Koninginneweekend richting Sauerland af te reizen. Bad Fredeburg, iets ten westen van Winterberg, was de bestemming. Fiets- en loopspullen mee om mooie trainingskilometers te maken. Op de Marco Polo kaart zochten we wat mooie witte weggetjes uit om in de omgeving te toeren.
IMG 0985 - geen-categorie - Das ist ja toll!
·       
Temperatuur voelde goed en we vingen onze eerste rit aan in korte mouw en broek; uiteraard met de arm- en beenstukken in de achterzak.. we waren nog niet echt gewend aan mooi weer.. De zon brandde flink, dat werd oppassen voor onze melkwitte armen en benen. In het dorp zat een apotheek en bij toeval konden we via de dienstdoende arts een fles zonnebrand kopen. Hij had ook al in de gaten dat anders de kans groot was dat we de volgende dag met verbrande ledematen langs zouden komen voor after sun.
De witte weggetjes bleken niet altijd even goed begaanbaar dus na een aantal keer uitgekomen te zijn op een onverharde weg, bestudeerden we de kaart nog een tikje beterder. Er zat een miniscuul verschil tussen de witte weggetjes; een fractie smaller betekende onverhard. Na drie keer omgekeerd te zijn, ging de rest van de rit heerlijk door het glooiende landschap. Pittige klims en een mooie hoogteweg hebben we verkend. Na gedane arbeid was het de hoogste tijd voor een, euh drie ijsjes!
Edith - geen-categorie - Das ist ja toll!
·       
Ons appartement lag op een heuvel in Bad Fredeburg en achter deze kleine wijk lag een bos – dit bos moest uiteraard verkend worden te voet. Dus na het fietsen de loopschoenen uit en een straffe klim omhoog richting bos. Onze heuvel was geen gemakkelijke, ofwel steil omhoog ofwel steil naar beneden. Maar deze hoogtemeters konden we wel gebruiken voor onze trail binnenkort, de Koning van Spanje in Limburg begin mei.
Op Koninginneavond rijden we weer naar huis – geen oranje tompouce gegeten, niet naar de vrijmarkt geweest, geen aubade gehoord; wel heerlijke rust, hoogtemeters gemaakt en genoten van mooi landschap! 
Categorieën
Geen categorie

Fietsbenen afstoffen

In januari had ik het tweede weekend van april al blauw omrand in mijn agenda gezet: vrouwenwielrennenweekend! In de regio Utrecht wordt er van februari tot en met augustus door een vrouwengroep elke week gefietst. Dit initiatief, vrouwenwielrennen, wordt ondersteund door de KNWU om meer vrouwen aan het wielrennen te krijgen. En het is een succesvol initiatief; dit weekend werd voor de 14e keer georganiseerd en er waren 45 vrouwen op af gekomen – een record.

IMG 0980 - geen-categorie - Fietsbenen afstoffen
Door het ultralopen had ik de afgelopen jaren weinig KMs op de racefiets gemaakt. De laatste twee jaar was ik gemiddeld 1x op een fietstraining van het vrouwenwielrennen geweest – hoog tijd dus om daar verandering in te brengen. Mijn doel voor dit weekend was ‘het terugvinden van mijn fietsbenen’ – ze waren een beetje ondergestofd.

Op vrijdagochtend reed ik met Marloes uit Veenendaal richting Limburg, Epe. Meer vrouwen hadden hetzelfde gedaan en dus konden we met een groepje ’s middags een rondje in de omgeving verkennen. Het was heerlijk weer met een zonnetje erbij. Ontspannen reden we heuvelop en heuvelaf – het klimmen ging voor mijn doen niet eens zo onaardig.

Zaterdagochtend was de eerste officiële training van het weekend – een duurrit op praattempo met wat pit de heuvel omhoog. Met lichte regen vertrokken we maar gelukkig klaarde het aardig op. Er werd flink gekletst onderweg, alleen heuvelop was het wat stiller. Jammer genoeg was er ook voldoende tijd om te kletsen tijdens verwisselen van de lekke banden. Score lag bij thuiskomst op 6 stuks totaal.

Als triathlete kon ik het natuurlijk niet nalaten om ’s middags een rondje te rennen in, onder andere, het Bovenste Bos. Het crossen met de Nike FREE 3.0 over de onverharde paadjes vergde wel wat van mijn balanceerkunsten; de FREE’s waren in de modder spekglad..

IMG 0983+LR2 - geen-categorie - Fietsbenen afstoffen
Zondag reden we een duurrit van ruim vier uur; tijdens deze rit was de groep kleiner en waren we meer aan elkaar gewaagd. Er werd nu pittiger doorgereden; af en toe op het lint tegen de wind in, op de macht de kleine heuvels omhoog, op souplesse de langere heuvels. In het laatste uur stoempten we onder andere de IJzeren Bosweg en Cauberg op. In het laatste kwartier nog een ontiegelijke bui op ons hoofd gekregen, maar gelukkig konden we thuis snel douchen en opwarmen. Met zware bovenbenen en een zeer voldaan gevoel zetten Marloes en ik ’s middags de fietsen achterop de auto. Mijn doelstelling voor dit weekend heb ik bereikt: de benen zijn afgestofd en wakker geworden!
Categorieën
Geen categorie

Het langere werk

IMG 0944 - geen-categorie - Het langere werkNa een paar weken kort werk gedaan te hebben, sprintduathlon en 4mijl op de baan, kon ik 31 maart weer genieten van het langere werk. Ik stond aan de start van Cretes de Spa, een ultratrail in de Ardennen over 53,5KM. Het was de eerste keer dat deze lange trail georganiseerd werd en je kon er meteen een punt meepakken voor de Ultra Trail du Mont Blanc (dat betekent dat dit tot de zwaardere wedstrijden wordt gerekend). Start in Spa en finish in Spa en naar we verwachten schenken ze Spa onderweg…







spa1 - geen-categorie - Het langere werk

Zaterdagochtend om 9:00 stond ik samen met Marcel en TAR-maatje Chantal klaar voor de start. Na een briefing in zowel Frans als Nederlands werden we net na negenen weggeschoten. Het was mistig met temperatuur rond 9 graden. Lastig om je op te kleden want door de regen kon het nog wel ‘ns een paar graden kouder aanvoelen. 


De dagen ervoor gewikt en gewogen tussen het lopen met een rugzak of fuel belt – het werd de laatste. Met 5 posten onderweg lijkt de bevoorraading te overzien en in de belt ik kon een flinke voorraad ananasgel gemaakt door Marcel meenemen voor onderweg. Afijn om negen uur het startschot; na een paar honderd meter asfalt gaan we meteen het bos in. Alles loopt nog dicht bij elkaar dus af en toe wat slalommen om wat verder naar voren te schuiven in het veld. Chantal is voorin gestart dus die heeft daar minder last van. We denken dat we flink doorlopen en na de beklimming van de eerste skipiste komen we bij de eerste post. Ruim 1:15 over ruim 10KM… uhm dat is dus helemaal niet zo snel; snel de doelstellingen bijstellen. 8KM per uur, dat betekent een kleine zeven uur onderweg, pfff. Na de nodige glazen Spa blauw en een brok banaan ren ik weer verder. Het gaat lekker, ik ben warm gedraaid en klimmetjes/afdalingen zijn goed te doen. Iets rustiger omhoog en keihard naar beneden denderen – that’s me. Voor we het weten komen we bij post 2 aan; een uurtje later en 12KM verder.. uhm, moeten we nu weer de eindtijd bijstellen?! Nee, laat maar – het is genieten onderweg en verder goed blijven eten en drinken, dan komt die finish vanzelf wel.
Na de tweede post zitten de meest venijnige klims – te steil voor mij om door te dribbelen dus ik wandel omhoog. Dat is niet zo gunstig voor mij; ik kan namelijk niet (omhoog) wandelen. Niet druk maken en rustig voortsjokken – in de afdaling haal ik al die mannen wel weer in. Ik krijg dorst en mijn water is op – helaas laat de derde post flink op zich wachten. Enkele KMs na de tweede skipist, dubbel zo zwaar als de eerste, is daar eindelijk de post (op KM 38). Flink bijdrinken met Spa, banaan eten en daar glipte een vrouw voor mij langs. Daar waar ik nu toch een beetje inkak, heeft deze dame nog energie genoeg – ze is al snel uit zicht. Ondanks het prachtige parkoers met mooie paden ben ik er langzamerhand wel een beetje klaar mee. Gelukkig voor mij worden in de laatste KMs de trail en de halve marathon over hetzelfde parkoers gestuurd. In het begin waren het de supersnellen die mij hijgend voorbij sjeesden en afsneden. Maar na een mannetje of tien werden de deelnemers vriendelijker en spraakzamer – duimpjes omhoog en complimenten. Dat gaf de burger weer moed en ik versnelde mijn tred – bergaf wel een beetje opletten (vermoeide enkels) maar op het vlakke kon ik weer redelijk tempo pakken. Bij het bergop rennen vergat ik dat ik 30KM meer in de benen had dan mijn passanten.. Goed teken; hier stonden ook de KMs aangegeven en het aftellen ging razendsnel. En voor ik het wist was ik er al – maar drie meter na de finish vond ik dat ook helemaal niet erg. Met mijn verdiende finisher’s shirt in de hand strompelde ik met stijve benen verder. Fantastisch mooi parkoers, jammer dat er door de mist weinig van de uitzichten te zien was.. volgend jaar dan maar terugkomen.

IMG 0949 - geen-categorie - Het langere werk

Bij de prijsuitreiking blijkt Chantal 2e te zijn geworden – super tof om haar op het podium te zien!






























Trail 53,5KM + 1800 hoogtemeters – 4:47uur
Schoenen: Adidas Kanadia

Categorieën
Geen categorie

Ontplofte benen

IMG 0898 - geen-categorie - Ontplofte benen

Vandaag mijn eerste duathlon sinds tijden gedaan; duathlon is niet echt mijn ding – bij het startschot schiet iedereen er als een speer vandoor terwijl ik in rustig jog-tempo warm moet draaien. Verder startte ik vandaag een korte afstand, dus werd het effect nog verdubbeld. Desalniettemin, ik had ervoor gekozen om een wedstrijd in mijn ‘achtertuin’ te doen die als nulpunt fungeert voor het komend seizoen. De duathlon van Hilversum bestond uit 5,5KM onverhard hardlopen, 20KM racefietsen en afsluitend 2,7KM lopen. Het lopen was een mooie ronde die vier keer afgelegd moest worden; dat betekende 4x een pittige heuvel over. Uiteraard probeer ik voor mijn doen hard te starten maar ondanks het verkennende rondje ben ik toch niet warm genoeg – kortom, mijn kuiten stonden stevig op spanning. Elke ronde ging ik nipt harder om na 23:43 richting fiets af te buigen.

IMG 0891 - geen-categorie - Ontplofte benen

Ik had andere pedalen gemonteerd zodat ik met mijn hardloopschoenen kon gaan fietsen – snelle wissel dus. Voor het fietsen was er een ronde die twee keer afgelegd mocht worden met totaal 5x een U-bocht. Door het vreemd gevormde parkoers was het lastig om de wind in te schatten. Op souplesse probeerde ik een aardige gang te houden; desondanks begonnen de bovenbenen na 5KM toch wel enigszins te ‘groeien’. Auw, het lopen deed al ‘pijn’ maar het fietsen was ook geen pretje. Vol goede moed stapte ik van mijn fiets af (springen ging niet meer want mijn voeten voelden als klompjes) om me op die laatste 2,7KM te storten. Ha, mijn diesel kwam een beetje op stoom en deze ronden voelden soepeler aan en gingen ook iets harder dan in de eerste run. Glimlach voor de camera en sprintje naar de finish gingen nog gemakkelijk.







IMG 0896 - geen-categorie - Ontplofte benen

Bij koffie en brood (gesponsord marathonbroodje) de wedstrijd geevalueerd. De kop is eraf en ik weet waar ik sta – veel fietsKMs maken en tempohardheid opdoen. Nu al zin om te trainen…

Categorieën
Geen categorie

AKRM – herdenkingsloop langs Kromme Rijn

Het pad langs de Kromme Rijn ken ik aardig vanwege de vele duurloopjes die ik daar gedaan heb; van Ledig Erf tot aan Wijk bij Duurstede. Ik heb er gelopen In winter, lente, zomer en herfst – het is altijd mooi. Vandaag mocht ik meelopen met de André’s Kromme Rijn Marathon, een herdenkingsloop voor  André van der Vliert, ultraloper die op 38 jarige leeftijd overleed. AKRM+bank+2+crop - geen-categorie - AKRM - herdenkingsloop langs Kromme Rijn 

Een loopevent met de start op de atletiekbaan van Maarschalkerweerd, Utrecht en het keerpunt in Cothen. Onderweg hebben we een bloemetje mogen plaatsen bij de herdenkingsbank voor André in de buurt van Werkhoven. Een speciaal moment, waar we allemaal stil van waren.

In het zonnetje werden de KMs in ‘kletsgroepen’ afgewerkt. Voor mij lag het tempo toch iets hoger dan kletsen zodat ik de laatste KMs het tempo moest laten zakken. Teruggekomen bij de baan werd ieder persoonlijk ontvangen in de kantine onder luid applaus. Ik plofte op een stoel en kon de eerste vijf minuten niet meer opstaan (grijns). Maar wat een heerlijke loop was het; perfect weertje, mooi parkoers en gezellig bijgekletst met oude bekenden! Enne, de oorkonde komt aan de wand.
IMG 0881 - geen-categorie - AKRM - herdenkingsloop langs Kromme Rijn

Categorieën
Geen categorie

40-50 bij König Ludwig

IMG 0829 - geen-categorie - 40-50 bij König LudwigAfgelopen weekend (4-5 februari 2012) was het eindelijk zo ver – de König Ludwig Lauf in Oberammergau, Duitsland.
Op zaterdag 50KM skaten en op zondag 50KM klassieken. Weersvoorspellingen waren goed; er lag voldoende sneeuw en het zou koud zijn. Mooie ingredienten voor mooie tochten!
De maandag ervoor nieuwe klassiekers gekocht bij Vasa Sport – snelle Madshus van 1.95 met carbon tip! Lichte race-latten met ideale spanning voor mij. De skates, Atomic, had ik vorig jaar al aangeschaft voor de Transjurassiene. De donderdag voor vertrek nog de laatste wax-laag aangebracht op mijn skates – koude wax aangezien het koude omstandigheden zouden zijn (-15 graad was voorspeld).

Donderdagavond de nachttrein gepakt met Jeroen. Vrijdagochtend waren we om 10:00uur ingecheckt in de Jugendherberg in Oberammergau; soepele reis dus. Nog snel de sneeuw uitproberen en vooral de kou voelen. Minus 15 graad, hoe ga je je daar op kleden? Na 10km waren we er wel klaar mee – waxkeuze was goed en kleding zou lagenstapelen zijn. Nog even vaseline kopen om het gezicht mee in te smeren want vooral de wind voelde koud aan.

IMG 0812 - geen-categorie - 40-50 bij König Ludwig

Vrijdagavond – Käsespätzle als pre-racediner. Met uiteraard, om alvast in de stemming te komen, een König Ludwig bier erbij. De race-tactieken worden doorgenomen. De eerste helft bevat nagenoeg alle hoogtemeters, daarna is het glooiend richting finish. Kortom, flink op de benen omhoog en op de armen met lange glijfase naar beneden.




Zaterdagochtend – 9:00uur de start van 50KM skaten. Het is wat frisjes – achteraf horen we dat het -23graad was… Veel bewegen om warm te blijven; de volgende video zorgde ervoor dat ik een kwartier nodig had om mijn vingers weer warm te krijgen – ja, ik heb veel over voor mijn blog!
http://www.youtube.com/watch?v=ZoRj3Bmrmqs&feature=youtu.be
Na de start viel het eigenlijk best mee met de kou – pittig door blijven gaan, niet te lang bij een verzorgingspost stil staan en onderweg af en toe de vingers nog wat warm schudden. De grote ronde met de mooie klim naar het kasteel van de koning ging goed en lekker. Ik begon na de 25KM flink in het veld te schuiven, naar voren.. Maar helaas gebeurde dat toch te laat; met nog 15KM te gaan, werd ik teruggeleid naar de finish via een kortere route. De organisatie had de wedstrijd na 3uur ingekort – ze vonden het te gevaarlijk voor de deelnemers om lang onderweg te zijn. Heel erg helaas voor mij want ik was goed voorbereid en kon nog wel wat hebben (kou – KMs). Maar de EHBO had flink wat onderkoelde mensen van het parkoers gehaald en een fiks aantal frost bites behandeld. Na 40KM kwam ik enigzins teleurgesteld over de finish. Daar was de verzorging wederom perfect – Käsespätzle en bier stonden voor ons klaar.
IMG 0843 - geen-categorie - 40-50 bij König LudwigDeze middag is Jeroen aangeschoven en aten we vanavond ons tweede pre-race diner van pasta en bier. Wederom de race-tactieken doorgenomen. Waar zitten de zware stukken, welke afdalingen kun je laten lopen en waar moet je in de remmen. Ook voor nu, eerste helft flink op de benen en tweede helft dubbelstokkend richting finish. 
Zondag stonden we wederom om 9:00 in het startveld klaar – vandaag 50KM klassieken op het program.
http://youtu.be/zOuua0F4FsM
IMG 0822 - geen-categorie - 40-50 bij König Ludwig
Het leek minder koud aan te voelen; maar tja, was dat gewenning of was het werkelijk minder koud. De organisatie was erg voorzichtig en de speaker gaf tips om warm te blijven. Ik vreesde het ergste en besloot keihard te klassieken om de 50KM volledig te kunnen laufen. In het startvak weer zo lang mogelijk warm proberen te blijven en pas op het allerlaatste moment die extra laag kleding uittrekken.
Vandaag was het toch net iets minder fris – ik mocht dus de complete 50KM klassieken – fantastisch. En Jeroen behaalde vandaag brons in zijn leeftijdsklasse bij het WK voor artsen – heel gaaf. Een mooi weekend met mooie resultaten!
zaterdag 4 februari 2012: 40KM skaten 3:34:09 (niet geregistreerd, start# )
zondag 5 februari 2012: 50KM klassieken 4:45:11 (start# 1397)