Jacomina Ultra Athlete

was de opdracht voor mijn laatste triathlon van het seizoen 2012. Klinkt gemakkelijk maar twee weken naar de hele in Podersdorf wist ik het zo net nog niet. Ik had nagenoeg niets gedaan dan geluierd in die weken – de hitte had me behoorlijk ‘lam’ gemaakt. Vol spanning stond ik dan ook aan de start van de Olympische Afstand in Spijkenisse. Zou mijn lichaam de snelheid aan kunnen en zou ik het mentaal leuk genoeg vinden onderweg om ‘pijn’ aan te kunnen?

Het zwemmen was in wetsuit – dat was alweer een tijdje geleden dat ik daar in getraind had. Je drijft wel lekker maar bij de schouders voel je m ook wel een beetje trekken. Afijn, een beetje aan de zijkant gestart op de voorste rij. De eerste paar minuten voelen dan aan als een wasmachine maar ik word er wel fel van. Na een paar honderd meter ga je ns kijken wat er rondom je zwemt en of je ofwel in de benen blijft hangen ofwel er voorbij steekt. Tot het keerpunt bleef ik een beetje in het veld hangen in mijn comfortzone – gelukkig werd ik op tijd ‘wakker’ geschud en besloot ik de tweede helft van mens naar mens te zwemmen. Uiteindelijk bleek ik zeer kort op twee clubbies te zitten.

In 2006, in voorbereiding op Hawaii, had ik hier ook aan de start gestaan; ik verkeerde in een niet opperbeste vorm en vond het fietsen toen verschrikkelijk maar had geen idee meer hoe het parkoers was. Benieuwd maar ook een klein beetje huiverig sprong ik op de fiets voor een grote ronde van ruim 40KM. Onderweg was het prachtig – een echt Hollands parkoers met weiland, dijk, water, wind van alle kanten en heel veel bochtend – ik vond het prachtig. 

Het loopparkoers was dit jaar aangepast; twee keer heen en weer. De eerste ‘heen’ ging supersnel voorbij – ik kon lekker fris en fruitig lopen, ondanks dat het warm was. Tja, eigenlijk vond ik het niet echt warm want in Podersdorf waren het toch aanzienlijk wat meer graden op de thermometer. Ik zag voor het keerpunt dat er vier dames voor mij zaten en die liepen er ook fris bij. Maar ik vond het zo heerlijk om op tempo te lopen dat ik steeds sneller ging lopen. In de tweede ronde kwamen er meer triathleten op het parkoers en er kon nu ook flink ingehaald worden. Ook dames, maar ik had geen idee of ik ze lapte of een plaats opschoof in de klassering. Ach, ik draaide een lekkere wedstrijd op een lekker tempo en ik had het naar mijn zin; klassering boeide me niet.
Clubbie Bart was deze dag een van de speakers en die kon mij net voor de finish mededelen dat ik als 3e dame overall over de meet ging! De laatste 50m nog ffkes aangezet om onder de 2:25 te blijven, het lukte me met 1 seconde. Supereindresultaat om een superseizoen mee af te sluiten!

En nu zes weken de stekker eruit – dat wil zeggen ik mag van mezelf geen wedstrijden doen, niet meer dan 100KM fietsen en niet langer dan 1,5uur hardlopen. En alles wat ik minder doe, is helemaal goed. Lichamelijk en mentaal lekker bijtanken om volgend jaar weer leuke dingen te doen – heb er nu al zin in..

Spijkenisse, Olympische Afstand: 2:24:59, 3e dame overall en 2e D40. Zwemmen in Orca wetsuit – fietsen op Scott Foil – hardlopen op KSwiss K Ruuz.

Podersdorf am See – een vakantiedorp aan het Neusiedler meer zo’n 60KM onder Wenen – was het strijdtoneel voor de Oostenrijkse Kampioenschappen. In tegenstelling voor wat je zou verwachten ging deze hele triathlon over een parkoers dat, volgens de beschrijving, zo vlak als een pannenkoek is. Kortom, wel een wedstrijd waar deze poldermeid zich thuis voelt.

Het is een zondag in augustus – het is warm of beter gezegd heel warm – we zitten te zweten in de auto. Zweten omdat het zo warm is maar ook omdat we in de file staan op weg naar de Zeeuwse kust. Op tijd vertrokken want we hielden er al rekening mee – iedereen wil naar het strand! Wij zijn er toch niet helemaal gerust op en bellen voor de zekerheid naar clubbies op de camping. Gelukkig, de organisatie van de Schotsman Triatlon is relaxed en onze startnummers liggen op ons te wachten, nu maar hopen dat de file niet te lang duurt.

Een ontspannen voorbereiding voor onze kwart triathlon op de camping was het niet; maar dat mag de pret van zo’n gezellige wedstrijd niet drukken. We mogen zonder wetsuit in het ‘brakke’ Veerse meer zwemmen; heen en weer naar een boei. Als ons startschot valt, starten bij de andere boei de triatleten voor de sprintafstand – halverwege het parkoers moeten we elkaar dus ontwijken.. Gelukkig gaat het goed in het woelige water. 

Het fietsen doen we over polderweggetjes richting Kamperland en weer terug naar de camping; 4 rondjes totaal. Wind was er alleen maar tegen en ritme kreeg ik niet te pakken;l ik vond het vervelend dat de trekker net voor me reed, die toeristen fietsten stom, die auto stopte op onhandige plek; kortom ik zat te knoeien op de fiets en had totaal geen power in de benen. Het is me een bekend gevoel dat ik langzaam op gang kom en pas halverwege wakker wordt en ga ‘werken’. Maar deze keer heb ik alleen de laatste KM doorgefietst omdat ik ingehaald werd door een vrouw…
De twee loopronden liepen deels over de camping – hier stonden de campinggasten met bekertjes en een emmer water voor ons klaar. Heerlijk om nog wat extra te kunnen koelen. Ik pakte meteen tempo – ik werd opgejaagd door de gedachte dat ik op de hielen werd gezeten en vlak voor mij liep een clubgenoot. Kiezen op mekaar en rennen maar – deels over camping waar je nat gegooid werd, deels door een beschut bos maar ook deels door windstil weiland en over warm asfalt. In de 2e loopronde nog wat stofgezogen (mensen inhalen) en op naar de finish; high fives met alle clubbies en juichend langs de tijdmetingsdames. Zij konden mij vertellen dat ik tweede was geworden – verrassend want een echt lekkere snelle wedstrijd had ik niet gedraaid. 

Kwart triathlon Kamperland: 2:28:59, 2e dame overall, 1e D40; gezwommen zonder wetsuit, gefietst op Scott Foil, KSwiss K Ruuz aan de voeten
Foto’s: Annemiek Poortman

In 2001 was ik erbij, de laatste eilandentriathlon in Vinkenveen; afgelopen zaterdag was ik bij de opvolger” Het Rondje Eilanden. Niet als een triathlon maar als een zwemloop georganiseerd – rennen en zwemmen over 12 eilanden, totaal 1500m zwemmen en 5KM hardlopen.
De eerste editie trok meteen al bijna 350 deelnemers; waarbij de snelste 30 vrouwen en 50 mannen door mochten voor de finale race. De hele week had ik al reuze zin in dit event. Destijds zo genoten van de triathlon en in de tussenliggende jaren zelf een aantal keer zelf het rondje gedaan. Op vrijdag nog even mijn benen laten doen bij Velofit – na zo’n 200 fietsKMs in die week waren ze toch wat stram.
Zaterdagmiddag om 16:00uur mochten de eersten van start. Er werden elke 10 seconden 2 zwemlopers weggeschoten. Op die manier zou het niet te druk zijn bij de trappetjes van de eilanden. Ik had een hoog startnummer dus ik kon het allemaal rustig bekijken. Super ontspannen sfeertje op het wedstrijdterrein en veel bekenden onder de starters.

Eindelijk mocht ik de roze badmuts over mijn oren trekken en van start. Het eerste zwemgedeelte was meteen het langste zwemgedeelte. We zwommen in de luwte van het eiland en ik zwom meteen al flink wat zwemlopers voorbij. Het eerste loopgedeelte werd, net als het eerste zwemgedeelte, getimed; voor de snelste zwemmer en loper waren er prijzen. Aan mij uiteraard niet besteed – ik ga nu eenmaal langzaam van start. Er stond een fikse wind die zorgde voor kleine schuimkopjes op de golven – heerlijk tegenin beuken dus. Op menig eiland stonden supporters of zaten de toeristen vanuit hun luie stoel naar ons te kijken. Drie kinderen op eiland 3 voor een high five. Op eiland 8 stond een verzorgingspost bemand door clubbies – altijd leuk de aanmoedigingen! Trapje op, rennen over het eiland en er aan de andere kant weer in plonzen. Genoeg afleiding dus de tijd vloog voorbij. Na 50:05 stond ik met een grote grijns bij de finish – wat een festijn!

Van de speaker hoor ik dat ik 7e vrouw ben en dus door mag naar de finale. Oeps, daar had ik geen rekening mee gehouden want ik was volle bak gegaan en bovendien had ik honger… Een uurtje wachten met alvast wel prijsuitreikingen voor de snelste zwemmer en loper en ik mocht plaatsnemen op de voorste rij op het ponton. Deze keer zouden we met alle vrouwen tegelijk starten. Duiken met een brilletje ben ik niet gewend dus dat ging mis. Maar ach, niet getreurd de wedstrijd duurt lang genoeg om die verloren tijd goed te maken..alhoewel.. Als 10e kwam ik het eerste eiland op en de andere negen waren een flink eind voor mij. De mannen startten 5 minuten achter ons en reeds bij het derde zwemgedeelte kwamen de eerste mannen mij voorbij gestoomd. Ondertussen had ik al een vrouw achter me gelaten tijdens het zwemmen (!) en bij de loopgedeeltes had ik twee andere vrouwen in het vizier. Op eiland drie weer een high five met de 3 kids. En verder rustig aan opstomen, af en toe voorrang geven aan de iets fanatiekere mannen of namen zij voorrang bij de trappetjes.. Halverwege lag ik op plek 7 en liep ik weer langs mijn clubbies bij de verzorgingspost. Gefocused liep ik door want heel in de verte zag ik een badpak met roze badmuts rennen – zou ik die nog kunnen pakken? Pittig doorzwemmen, keihard rennen dus.. Op het twee-na-laatste eiland moest ik mijn strategie bepalen. Ik kon alleen maar van haar winnen als  ik eerder bij het trapje op het laatste eiland zou zijn.. Dus ga ik er op het een-na-laatste eiland voorbij in een sprint en spring ik buiten adem het water in of blijf ik in het kielzog en zwem er voorbij. Bij de op een-na-laatste keer zwemmen met flinke golven bleef zij op dezelfde afstand.. dus moest ik haar wel voorbij sprinten op het eiland wilde ik enige kans hebben. Zo gedacht, zo gedaan – buitenadem sprong ik in het water, maalde keihard rond met mijn armen maar helaas zag ik haar langszij komen en nipt voor mij bij het trappetje aankomen. Helaas heb ik haar net niet kunnen pakken maar ik was alsnog supertevreden met mijn consolidatie van de 7e plek. Mijn strijd in deze finale leverde bovendien een hele mooie prijs op – uiterste houdbaarheidsdatum tot het volgende Rondje Eilanden: een blok turf!

Het Rondje Eilanden: 1500m zwemmen, 5KM hardlopen (12 eilanden op/af): 50:05 op de Vibram Five Fingers.

Afgelopen week mocht ik weer mee als reisbegeleiding voor een fietsreis van En Route. Net als vorig jaar sloot ik aan bij de tocht van oost naar west Pyreneeen. Op de racefiets in een week tijd over de bekende cols van de Tour de France rijden. Denk onder andere aan de Col de Pradel, Portet, Mente; op de rustdag Col de Bailes bij Luchon en daarna door over de Col de Tourmalet, Aubisque en Marie-Blanque. Supermooie tocht met veel KMs en veel hoogtemeters. We hadden goed weer, we hadden slecht weer, we hadden zicht en we hadden mist.. alle ingredienten voor mooie vakantieverhalen dus! En de groep mocht er zijn; erg gezellig en veel humor. Een nipte meerderheid voor onze zuiderburen waardoor onze fietsterminologie uitgebreid is met mooie woorden; kuisen, kader, wind aflaten, etc.
Tijdens mijn ‘werkdagen’ was ik fotograaf; resultaat: een stuk of 500 foto’s. Door de zuiderburen worden deze eerst nog uitgezocht – de mooien worden tzt gepubliceerd.

Blauwe luchten..

Helaas ook overschoenen nodig gehad..

Regenbogen..

Gister spontaan een marathon gelopen – de Amersfoortse Marathon. Het was een groot festijn, mooi parkoers en snelle dames. En nu, tja nu dus met spierpijn in de benen onderuit gezakt in een stoel aan het nagenieten van mijn vette PR!

Mijn trainingen waren deze week een beetje in de soep gelopen door regen en andere onzin. Mijn zondagplannen stonden nog niet vast – waarom dan niet een marathon lopen.. Via twitter (tnks!) een startnummer geregeld – Lonneke kon helaas niet lopen vanwege blessure. Op zaterdag dag werken – ’s avonds voeding geregeld (soeper ananasgel van Marcel!) – zondagochtend op fiets naar Amersfoort. Goed voorbereid? Mwah, het had beter gekund..ik had de afgelopen weken kunnen trainen, massages nemen, meer pastas eten, etc. Maar dat had ik niet gedaan, ik had het spontaan bedacht dus zou ik ook spontaan hard gaan lopen; de eindtijd.. geen idee, iets van 3:30 leek me geweldig snel.

Startschot is gevallen, samen met de halve marathonners rennen we weg. Ik neem meteen een pittig tempo – uitzakken kan later altijd nog. Een deelnemer rent naast me en vraagt of ik voor een 1uur-zoveel ga of voor een 3uur-zoveel. Ik zeg hem dat ik in ieder geval binnen de 4 uur wil finishen maar hoeveel sneller dat wordt, daar heb ik geen idee van. De man kijkt mij met een vreemde blik aan en zegt me: “Dan ren je veel te hard!”. Waarop ik antwoord: “De dood of de gladiolen – gewoon hard beginnen en dan zien waar het schip strandt!” Ondertussen spookt het wel door mijn hoofd, ik ren wel erg hard.. Pas na half uur zie ik een KM-bord, die van 7KM. Ik zit nu twee minuten onder het schema van ongeveer 3:30uur. Iets uitzakken of vasthouden – hmm, ik houd tempo vast want ik loop ontspannen.

De marathon bestaat uit twee ronden waarbij we door dierentuin rennen, via de Vlasakkers, Zon & Schild en weer terug Amersfoort in. Bij de 18KM komen er een heer + dame in een klim langszij – aanpikken zegt hij. Waarop ik antwoord: “Man, ik ben nog niet eens op de helft!” Maar het bleek dat zij ook voor de hele gingen; oef, ze jakkerden best hard de berg op. Gelukkig ging het daarna best rap naar beneden, dus ik liet me vallen en liep iedereen met een noodgang voorbij (gratis meters!).

foto: Run2Day Nederland

 De stad in – langs mijn collega’s die een feest aan het bouwen waren op de laatste verzorgingspost en door start/finish. De omroeper zegt dat Lonneke als tweede de marathon ingaat en nummer drie zit er vlak achter. Nog even een high five met Mik, organisator, en doorrennen.

Deze tweede ronde zal een stuk zwaarder zijn – het meerendeel van de lopers is nu gefinished dus zitten er grote gaten in het veld. Op deze tweede ronde heb ik mij mentaal gefocussed – hier moet ik gaan stofzuigen om het tempo hoog te houden en die dame in het roze achter mij houden. Ik lig gewoon tweede dame – hoe koel is dat?! Niet teveel op het klokje kijken – deze ronde gingen we niet door de dierentuin maar wel door een stationsgebouw waar een DJ keihard “Let the Sun Shine” draaide – kippenvel! Verder skate een oud collega een stukje mee, zaten er onderweg twee clubgenoten ergens van het zonnetje te genieten en was ik scherp. Blik op ver vooruit; gefixeerd op een rug van een man die net iets langzamer liep en dan stuk voor stuk mannen stofzuigen. Er was een klein heen/weer stukje op de Vlasakkers – dame 3 zat nog steeds vlak achter mij maar ook dame 4 en dame 5 en volgens mij een dame 6? Vijf dames binnen de twee minuut, dus ik moest wel hard doorlopen om nog op podium te verschijnen. Bij elke post een korte blik naar achter, dame in het roze bleef op dezelfde afstand hangen. Bij ieder geluid dat mij inhaalde, luisterde ik of het van een man of vrouw was.. Het ging nog goed tot op 40KM plots een dame voorbij komt – in het paars.. die had ik niet gezien en niet gehoord. Ze ging nipt harder maar ik kon niet aanpikken. Ik rende half verdwaasd langs mijn collega’s op de verzorgingspost – geen Powerbar, geen water – blik was op paars gericht. Ze liep niet veel uit, maar wel genoeg om mij voor te blijven.
In de laatste KMs was ik zo druk geweest met hard door rennen dat ik me geen tijd had gegund om te bedenken op welke eindtijd ik uit zou komen.
http://www.racetimer.eu/uitslagen.php?v=%25252Fnl%25252Frace%25252Fshow%25252F826%25253Flayout%25253Dracetimer_eu
Honderd meter voor de finish zag ik de klok – 3:24laag… sprinten dus om onder die 3:25 te blijven. Wiehoe, het lukte! Als ik het kon, had ik een vreugdedansje gemaakt maar ik kon nog maar net overeind blijven staan.. auw, het deed nu al pijn..

Paar uurtjes wachten en ik mocht het podium op om de beker voor eerste vrouw recreanten in ontvangst te nemen – de beker boeit niet, die tijd wel.. dat had ik niet verwacht!

Marathontijd: 3:24:37; gelopen op Nike FREE Run

Vijf jaar reed ik al weer rond op mijn rode Cannondale CAAD9 en met veel plezier. Ritten over Heuvelrug, door Alpen, Pyreneeën, triatlon van Barcelona – de Cannondale had me veel gegeven. 
Maar met mijn plannen voor komende jaren waarin ik weer hele triatlons wil gaan doen en met een schuin oog op Hawaii gericht; kwam dan toch de beslissing om een nieuwe fiets uit te zoeken. 










Het werd de Scott Foil 30, deze keer in de kleur geel van de sponsor Rijwielpaleis Bilthoven.
Vorige week mocht ik ‘m ophalen. Natuurlijk hoopte ik dat ik erop vooruit zou gaan en ik verwachtte niet ander.. maar tjemig, wat rijdt deze Scott scherp! Superstijd en met de rotorbladen kan ik meer kracht leveren. Althans, dat zijn nu mijn eerste ervaringen. Op naar meer kilometers!

Weert, zondagmiddag 20 mei, 14:45uur.. ik hoorde geen ‘pang’ maar de zwemmers gingen er toch vandoor. Ik lag redelijk voorin dus ik sloot snel aan en met flink wat waterpolo-slagen (hoofd boven water) legde ik de eerste paar 100 meter af. Om me heen werd het rustiger dus zocht ik het midden van de vaargeul op en zwom langs de lijn naar de boei. Mooi keerpunt, meteen door naar de oever en terug peddelen. Haven in, trap op, 75meter rennen en plons weer het water in voor de tweede ronde.

Haven inzwemmen, trap op, meteen wetsuit uit en rennend naar Parc Fermee. Mwah, nu ik mijn wetsuit uit had gedaan had ik wel iets meer spirit. Dit voorjaar had ik mij wat meer gefocussed op het fietsen, aangezien daar vorig jaar niets van terecht was gekomen. Fietsweekend met vrouwenwielrennen.nl, fietsen in Sauerland – dus ik was erg benieuwd hoe mijn fietsbenen ervoor stonden.