Eindelijk is het ervan gekomen.. ik ben in de archieven van social media en WhatsApp gedoken. Uren ben ik bezig geweest met het teruglezen van berichten die tijdens mijn stedentrip zijn verstuurd. En daarbij liepen de tranen regelmatig over mijn wangen – wat een humor, aanmoedigingen en ook bezorgdheid. Ik ging zo op in de berichten dat ik de race weer deels beleefde, met de nodige emoties erbij. De berichten tijdens mijn kanaaloversteek raakten mij het meest. Het blijkt wel dat de emoties van mijn strijd en ook de opluchting bij de finish nog diep in mij zitten. Voor diegenen die mijn verhaal niet kennen is er hét interview (link hieronder)… en ik moet toegeven, deze heb ik niet gezien. Ik ben er nog niet aan toe om geconfronteerd te worden met mijn eigen verhaal. Komt tijd, komt blog en in de tussentijd blijf ik lekker bewegen, doe af en toe een triatlon(netje) en vind dat nog leuk ook!
===spoileralert – na het lezen van het stuk van Ron heb je een zakdoek nodig===
Vorig jaar oktober bedacht dat dat ik de Arch-2-Arc wilde doen en nu heb ik het gewoon geflikt – mijn stedentrip XL op eigen kracht! Na veel voorbereidend werk en lang wachten met mijn team, mochten we ons eindelijk op een zonnige zondagmiddag melden bij Marble Arch in hartje Londen. Het avontuur kon beginnen! Ik heb gesport, gegeten, gedronken en heel af en toe gerust. Mijn team heeft constant om mij heen gevlogen, mij letterlijk en figuurlijk energie gegeven en mij in goede banen geleid. Bijna 67 uur later was ik in Parijs…ik kan het niet bevatten, hoe heb ik dat gedaan-beter nog, hoe hebben wíj dat gedaan? Mijn blog laat op zich wachten want ik ben nog aan het verwerken.. Gelukkig zijn er anderen die woorden gevonden hebben. Vanaf de zijlijn geeft Jurgen van Teeffelen een inkijkje in de Utrechtse Sportkrant: https://utrechtsesportkrant.nl/heel-team-in-de-weer-voor-jacomina-eijkelboom/ Maar lees vooral het prachtige en meeslepende verhaal van Ron. Hij neemt je mee in de mindf*cks vooraf en de niet zo gemakkelijke oversteek van het Kanaal (understatement): https://www.facebook.com/notes/ron-perdon/de-enduroman-arch2arc-van-jacomina-een-bizar-verhaal/10215043437816456/
TEAM: I love you from the moon and back!
En mensen, hoe f*cking trots ben ik op mijn team – zij hebben ervoor gezorgd dat ik kon blijven gaan en in een recordtijd in Parijs stond.
Mijn laatste ultratraining heb ik gisteren gedaan en nu zit ik met de beentjes hoog. Ik ben er aan toe en er klaar mee. Mentaal klaar met de lange trainingen en voorbereidingen. Fysiek pruttel ik lichtjes tegen, mijn lichaam is er klaar mee. Het juiste moment om eraan toe te geven en rust te pakken.
De laatste weken heb ik veel gedaan – veel getraind en hard gewerkt aan de voorbereidingen. En er zaten weer pareltjes van avonturen tussen, daar doe ik het voor. Mijn weg naar mijn doel zo leuk mogelijk maken.
Half april werd ik wakker geschud bij trainingsweekend in Frankrijk (Freaking Out weekend). Zwemmend in het koude zeewater realiseerde ik me dat ik nog zoveel “moest” doen. Ik maakte een lijstje wat ik nog wilde testen qua lichaam, mentaal en materialen. Dat lijstje zag er grofweg zo uit:
– een A2A-format duurtraining
– een 10uursloop
– een 10uurszwem
In het weekend na Frankrijk organiseerde ik samen met mijn team de A2A-invitational. Een training van 18uur waarin ik meteen mijn 10uursloop-wens meenam, 2 uur zwemmen en 6 uur fietsen. ’s Nachts om 0:00 startte ik vanaf mijn Base Camp, Austerlitz om ronden van ongeveer 1 uur te rennen. Dan kon ik op B.C. (Base Camp) weer eten/drinken. Zwemmen in het Henschotermeer met “zwevende” voedingspost (eten/drinken al watertrappelend), gevolgd door 6uur fietsen over de Heuvelrug (zigzaggend om de E-fietsers want het was een mooie zondag). Perfecte omstandigheden qua weer, voeding getest (te veel snelle suikers), materialen getest (schuurplekken), mentaal dingen tegengekomen, powernap gedaan, team op scherp (wat deden ze het goed!) en afgesloten met de allerheerlijkste pizza vers uit de houtoven.
Een paar weken later stond de 10uurs zwem in de agenda met de wensen: voeding in het water, open water en geen land meer in zicht. Oversteek Ijsselmeer stond bovenaan het lijstje. In de week voor de zwemdag bleek uit de weersvoorspellingen dat we alternatieve plannen moesten hebben want er zou een stevige wind zijn uit minder gunstige richting. Plan B gemaakt, nog steeds superplan en gaaf als dat ging lukken. En Plan C in het achterhoofd. Het werd Plan C en zelfs dat hebben we niet afgemaakt. Rondje Gooimeer moest stopgezet worden na 6,5uur omdat mijn begeleidende boot niet meer veilig bij mij kon komen voor voeding en eventuele calamiteiten. Na 7,5uur zwemmen was ik aan de kant – zeer voldaan want het was pittig water om in te zwemmen. Terug op de boot naar het startpunt bleek dat het aan boord nog veel onaangenamer was dan in het water..hulde voor mijn begeleidingsteam! Dit was wat je een Jaco-avontuur kunt noemen (knipoog). Weer veel geleerd!
De week erna was ik op trainingsweekend in de UK bij de organisatie van mijn challenge – Enduroman. Hier maakte ik kennis met de andere challengers en toekomstige challengers – prachtig gezelschap en in drie dagen een hechte band opgebouwd. De laatste dingen werden doorgesproken, ik bleek behoorlijk goed voorbereid te zijn op alle vlakken – goede boost voor het zelfvertrouwen.
Deze week met mijn team mijn stedentrip van A2Z doorgenomen. Geweldig gevoel geeft het – dit team is speciaal: heerlijke humor, juiste insteek en ik heb een enorm vertrouwen in ze. Wat een voorrecht om met Annique, Emma, Bas en Ron mijn uitdaging aan te gaan.
Mijn gedachten schieten heen en weer: Ik kan het niet-jawel ik kan het. Anderen doen zoveel-ik doe het goed. Al die KM’s die ze draaien-ik haal het maximale uit mezelf.
Ik vraag me af: Waarom wil ik dit? Maar ik weet het antwoord al; dáárom wil ik dit! Iets doen wat eigenlijk niet te bevatten is – hoe kun je je in vredesnaam indenken hoe het is om het Kanaal over te zwemmen nadat je 141KM hebt gerend en je weet dat je daarna nog op de fiets moet stappen. Ik zat op de bank, las over de Enduroman en ik wist dat ik dit wilde – een Enduroman worden. En nu, nu zijn er twijfels…
Ik ben op zwemkamp in Frankrijk. Soms begrijp maar een kwart van het Frans, vaak snap ik er niets van. Constant ben ik alert voor dingen die ik eventueel zou kunnen begrijpen en ondertussen ben ik goed aan het opletten wat anderen doen. Ik krijg veel prikkels binnen, het is vermoeiend en het maakt me onzeker.
Het trainingskamp wordt georganiseerd door Jacques Tuset (www.xtremswimmer.com) – een enorme bak aan ervaring, kennis en ook gezelligheid. Het trainingskamp is door hem tot in de puntjes verzorgd – we zijn met een groep van ruim 20 zwemmers die allemaal iets groots gaan doen deze zomer. Ondanks het grote snelheidsverschil trainen we in één groep. Iedereen heeft een boei bij zich, 3 reddingsboten cirkelen om ons heen en er zijn constant lifeguards op een plank voor en achter de groep.
Bij de groep zijn grote namen, zo is er Philippe Forte (https://www.philolibre.com/double-way.html, retour kanaal in 2020) en ook Cyril Blanchard (http://www.cyril-blanchard.com/en/) is er bij, de snelste Enduroman ter wereld! Prachtig gezelschap om vragen te stellen, maar voor mij is het overleven van de zwemsessies in zee het belangrijkste.
Vol goede moed ging ik op kamp, lekker een beetje zwemmen in zee, de verplichte zesuurs test laten aftekenen en vooral genieten. Oeps, inschattingsfout dat het water van 11-13 graden toch echt wel fris is.. en dat die Franse trainingsgenoten toch wel erg goed kunnen zwemmen en dat ook nog eens bijna allemaal zonder wetsuit doen!
Ik schiet in de stress – I’m freaking out! Het plezier is minder, overleven is de modus…maar dat is niet wat ik wil..
Zaterdagmiddag – verplichte rustmiddag voor de zesuurs zwemmers. Ik zit op de bank en heb moeite me te ontspannen – gedachten schieten door mijn hoofd. Wat moet ik allemaal nog doen voor mijn stedentrip, wat moet er nog geregeld worden, wat moet er nog getraind worden.. “moet nog”-“moet nog”-“moet nog”. En morgen dus zesuur zwemmen terwijl ik tot nu toe nog niet eens twee uur aan een heb gezwommen en telkens bibberend als een rietje onder de douche stond bij te komen.
Okay, dat moet ik dus anders aanpakken…makkelijker gezegd dan gedaan – maar wel noodzakelijk! Focus bij mezelf leggen, focus naar binnen brengen; rust in het hoofd creëren. Fysiek kan ik nog zoveel willen maar het mentale deel wordt nu steeds belangrijker, daar valt winst op te pakken. En te beginnen met morgen! Ik zit op de bank en bedenk mijn aanpak:
– het zijn rondjes van 600m dus stoppen is erg gemakkelijk – mijn thema wordt: encore une fois, Sash opgezocht en volume op 10 (meteen een goede deun in mijn hoofd)
– ik zwem net zolang door tot de zes uur om zijn of tot Jacques me uit het water haalt (omdat hij constateert dat het gevaarlijk wordt)
– de meesten zwemmen zonder wetsuit dus die hebben het veel kouder (lees: ik mag niet zeuren)
– mijn voeding wordt ook deel van de aanpak; bidons vullen en strepen zetten hoeveel ik telkens mag drinken, gelletjes erbij, reepjes voor het geval ik wil en alles voorzien van de tekst: Jacomina #encoreunefois
Ondertussen staat Sash op repeat… Een uur verder en ik ben Sash zat, maar ik heb ondertussen wel zin in morgen gekregen, zin om die zes uur aan te vallen!
In het achterhoofd weet ik dat het niet alleen om morgen gaat, maar het is wel een belangrijk moment. Als ik dit kan fixen dan ben ik een grote stap dichterbij mijn doel: Enduroman worden.
Komende weken valt er nog steeds heel veel te doen, niet alleen fysiek maar juist mentaal mag ik nu keihard aan de slag. Dus de volgende keer dat je me ziet of spreekt, vraag dan hoe het er mentaal voor staat…
Onder een lading dekens, dichtbij de kachel zat ik met een grote grijns bij te komen van de zesuurs.
Waarom zou je 6uur willen zwemmen in een 25m zwembad? Of 6uur rondjes willen rennen in een Frans park? En dan weer een paar dagen later 6uur lang blokjes in de polder fietsen? Mentale en fysieke voorbereiding: je niet gek laten maken door de saaiheid en doorgaan als het oncomfortabel is.
Zwemmen – om pit in de training te houden had ik om 1KM-schema’s gevraagd. Na een valse start waarbij mijn horloge niet deed wat ik wilde, kon ik na 250m toch beginnen aan mijn taak: schema’s afwerken. Met de schema’s speelde ik een klein beetje vals; ik ging alleen BC zwemmen, af en toe met pull buoy en een heel enkele keer met paddles. De schema’s waren genummerd en mijn horloge zorgde ervoor dat ik ook daadwerkelijk de afstanden zwom die ik moest zwemmen (ik kan in het water niet zo goed tellen). Eten deed ik op exact dezelfde tijden en exact dezelfde hoeveelheden ter voorbereiding op het Kanaal. Dan kan ik niet onderweg even stil gaan liggen en roepen om een slokje water. Het eten/drinken zal op gezette tijden zijn en in van tevoren bepaalde hoeveelheden. En nog belangrijker, eten en wegwezen, niet blijven dralen voor kletspraatje.
Na zo’n 7 à 8 KM begonnen de schouders te trekken, mijn nek werd stijver..oeps, dat is veel te vroeg want ik ben niet eens op de helft. Mentaal ingrijpen, focus op de taak om schema’s één voor één af te werken en dan komt er vanzelf een einde hieraan. En ergens was er een omslag en zwom ik (een soort van) soepel en kon ik het weer aan, zelfs de tempo’s waren prima. De variatie en de gedachte aan iedereen die mijn zwemtraining gemaakt hadden, zorgden ervoor dat het allemaal best snel ging. En omdat Koen (“ach ja, ik zwem wel even mee”) zijn 19KM nog niet had aangetikt zwom ik langer dan gepland en kwam op de 21+KM uit. Prima voorbereidingstraining in het 25m bad voor nu; volgende keer in zee!
Lopen – begin van de maand naar Stein afgereisd voor een 6uurs ultraloop op een rondje van 2,5KM. Helaas werd deze stilgezet na 3 uur door toenemende wind en omwaaiende bomen. Heel erg rouwig was ik er op dat moment niet om, ik liep namelijk veel te hard en wist dat ik enorm in zou storten in de tweede helft. Maar ik was er ook achter dat ik graag een vervangende 6uurs wilde hebben. Niet omdat ik het leuk zou vinden, nee ik zou het drama vinden..extra goede mentale training dus.
In het weekend na de 21+KM zwem, was er in Frankrijk bij Lille een kleine 6uurs, dat deze na een bruiloftsfeest zou zijn was een extra dimensie. Dus ’s avonds los op de dansvloer, een kort nachtje slapen en drie uur in de auto om aan te komen bij een Frans stadspark. Spullen klaarzetten en voor ik het wist mocht ik 6uur rechtsom op een 1,5KM parkoers rennen. Zelfde regime als bij het zwemmen; elk half uur 1 flesje sportdrank+1 flesje water met reepje of gel. Prachtig loopweer, korte broek en korte mouw; perfect rondje met veel beschutting en prima ondergrond. Ook nu startte ik weer te hard (dat is echt raar voor mij, maar wat ik ermee moet weet ik nog niet..) – ik had bedacht dat ik 6 rondjes per uur zou lopen, 10min per ronde, gemiddeld 9KM per uur. Dat leek mij een mooi en haalbaar doel. Maar ik liep het eerste uur net boven de 8min de ronde – ieks. Tweede uur in 9min, derde uur exact op de 10min. Het vierde uur werd hangen en wurgen om tempo te blijven lopen. Daarna zette het verval groots in..het mentale gevecht was allang bezig maar nam nu grote vormen aan. Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd – ik heb zware benen van gisteravond, het zwemmen van afgelopen week zit nog in mijn systeem, mijn maag protesteert en ik heb geen energie meer, iedereen om mij heen loopt zo hard dus het heeft geen zin, etc. Een ding stond vast, ik wilde die zesuur kostte wat het kost aantikken. Desnoods wandelend, maar eigenlijk is dat geen optie – ik kan namelijk niet zo goed wandelen. Dus bleef ik doorgaan op de rondjes, ik voelde meer wind op het parkoers, de kleine hobbeltjes in het pad werden ineens grote bulten waar ik met moeite mezelf overheen kon slepen..maar ik ging door. De ronde tijden liepen op, 11-12 minuut. Help, focus houden op de ronde en niet denken aan de snelheid. Na 6uur klonk de finishhoorn, ik plof in de graskant want niet handig is want opstaan is zo meteen hels.
Amai, wat was dit hels en wat zit ik er doorheen. Opstaan ging inderdaad bijna niet meer, strompelen naar de finish waarbij ik meewarig werd aangekeken door de Franse buurtbewoners die inmiddels in grote getale in het park aan het recreëren waren. Gedachten schieten door mijn hoofd, negatieve gedachten want ik vond dat ik niet goed gepresteerd had. Ik was teveel ingekakt en dat doe ik normaal nooit en bovendien was ik lichamelijk nu helemaal naar de filistijnen wat ook niet goed is. Het kost me behoorlijke mentale veerkracht om deze zesuur in een ander perspectief te zetten. Want hé, ik heb m uitgelopen en weinig gewandeld en alles gegeven (anders zou ik me niet zo brak voelen). Opdracht voldaan en terugkijken op een voor dit moment geslaagde zesuurs!
Om de maand in stijl af te maken een rondje in de polder opgezocht waarbij ik gemakkelijk mijn bidons kan bijvullen op mijn 6uurs fietsen. Niemand om mij af te leiden, niemand om mij aan op te trekken – van tevoren bedenk ik dat dit misschien wel de grootste mentale opdracht van deze maand is. Fysiek klinkt 6uur fietsen gemakkelijker dan zwemmen of lopen maar als je voor de 3e keer dit jaar op je race-fiets zit, kijk je daar toch anders tegenaan… Dus mijn achterzakken gevuld en op de fiets gesprongen. Het is niet dat ik totaal niet gefietst heb dit jaar maar als ik fiets dan is dat op mijn MTB, alias mijn tank. Een genot om op een lichte fiets te stappen en rond te trappen – zou het dan mentaal meevallen? Mijn opdracht is door blijven trappen en niet treuzelen; onderweg let ik alleen op tijd om mijn vaste eet/drinkritme vast te houden. Het is grijs weer en weinig wind, beetje aan de frisse kant maar prima omstandigheden. In mijn rondje zitten ook hoogtemeters, normaliter vind ik dat heel vervelend maar nu dans ik naar boven. Rustig aan tikken de rondjes zich af, onderweg gaat er van alles door mijn hoofd – nieuwe plannen, dingen die ik nog wil regelen, etc. Echt moeilijk krijg ik het niet, okay in het zadel zitten vind ik na vier uur niet meer fijn en ik moet goed opletten dat ik mijn schouders/nek ontspannen houd maar verder eigenlijk prima. Na zes uur ben ik wel blij dat ik thuis ben, grote glimlach op het gezicht want hoppa mijn derde zesuurs van de maand heb ik afgetikt.
Nu herstellen, benen laten masseren en op naar april – dan plak ik drie van deze sessies achterelkaar!
In een split-second wist ik dat ik de Arch-2-Arc wilde starten maar wat ik me toen nog niet realiseerde was dat ik dat echt niet in mijn eentje kan doen… los van de support onderweg om bidons aan te geven en hup te roepen valt er namelijk nog veel meer te regelen/doen/aan te pakken.
Deze stedentrip is dusdanig overweldigend dat ik het zelf niet kan verzinnen. Ik heb een idee van wat ik wil trainen – ik heb een idee wat ik van support verwacht, maar eigenlijk weet ik het niet..
Maar bij een ontbijt met mijn team borrelen de ideeën van aanpak op, de zogenaamde “slechte plannen” waar ik blij van word.
Twee weken geleden hebben we bij zo’n ontbijt globaal de trainingsplanning aangepakt met speciale trainingsmomenten en, omdat het leuk is, thema’s per maand.
Afgelopen zondag was de logistieke kant aan de beurt; wie kan er wanneer, welke rollen zijn er en waar doe je mij een plezier mee? Lastige vragen omdat ik er nooit over nadenk waar ik behoefte aan heb; gelukkig is daar ook de komende tijd voor om aan te werken..
Dankbaar ben ik voor de support van dit fijne team om mij te helpen bij het maken van de goede stappen!
Ik sta op de lijst! Op de lijst van durfals die denken dat ze triatlonnend van Londen naar Parijs kunnen…
Nog eens op een rij: ik ren van Londen (Marble Arch) naar Dover, dan zwem ik naar Calais en vervolgens fiets ik naar Parijs (Arc de Triomph). Ik noem het een stedentrip maar officieel is het de Arch-2-Arc.
Weet ik eigenlijk waar ik aan begin? Nee, ik heb totaal geen idee.
Wel weet ik dat mijn uitdaging bij het zwemmen ligt, vooral na 141KM te hebben hardgelopen. Daar zit dus de tweede uitdaging, wil mijn zwemmen kans van slagen hebben dan moet ik zo efficiënt mogelijk naar Dover rennen.
De afstanden? Alleen de loopafstand zit in mijn hoofd – 141KM, dat is best ver. Voor het zwemmen houd ik er rekening mee dat ik misschien wel 20 uur onderweg ben als het tegenzit. En het fietsen? Parijs is ver en blijft ver tot ik de Arc een knuffel geef dan geloof ik pas echt dat ik klaar ben.
Mijn kracht is mijn mentale conditie: ik doe mijn hoofd in het water en kan kilometers zwemmen. Mijn blik is vooruit, oriënterend op het doel dat ik mij gesteld heb. Op tijd eten en drinken met focus op de constante energiestroom in mijn lichaam. Flexibel omgaan met de omstandigheden en daarmee zo efficiënt mogelijk zijn. Een korte slag als het onrustig water is en lange ontspannen slagen als ik stroom mee heb. Dat vind ik ook zo tof aan mijn ultra-bezigheden.
Mentaal zó sterk zijn dat – als het even wat minder gaat en ik een keer te weinig eet of niet drink – ik denk dat het me niets doet. Of het water is woeliger dan ik denk en het zwemmen kost me meer kracht dan dat ik eigenlijk wil. Ik sla me daar mentaal wel doorheen. Mijn blik is nog steeds vooruit. Ik wil tenslotte mijn doel bereiken!
Mooie instelling om toe te passen in een wedstrijd waar je blik op de finish gericht is. Maar het werkt minder goed in het dagelijks leven als er geen finishlijn is. Ik was al een paar maanden oeverloos aan het zwemmen in onrustig water. Dat kostte me veel kracht en te vaak leverde ik in op mijn heilige voedingsschema. Het werd mentaal steeds lastiger om vol te houden.
Dus werd ik vorige week keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Al tijden mentaal moe. Dat trekt fysiek een wissel en alles hakt er drie keer zo hard in als er emotionele stress bij komt. Kortom, ik was gevloerd en zag het allemaal niet meer helder. Het liefst wilde ik mijn hoofd in het water steken en kilometers door malen, maar dat ging dus juist niet meer…
Wat wel hielp, was dat ik voor mezelf en de buitenwereld erkende dat ik mijn grenzen bereikt had. Dat was even schrikken, misschien schrok ik zelf nog wel het meest. Normaliter draaide ik flexibel om mijn grenzen heen, om ze steeds weer iets op te rekken of te verleggen. Deze keer waren de grenzen mijn finishlijn waar ik overheen strompelde.
En nu, nu houd ik mijn hoofd boven water en hang ik aan de kant. Ik neem de tijd om te kijken waar ik ben en hoe ik doelen ga bereiken zonder oeverloos kilometers door te zwemmen tot het niet meer lukt.
Tja de vakantie was al geboekt voor ik het contract voor mijn stedentrip XL had getekend. Een vakantie in de maand december naar een warm land, met als voorwaarde een appartement aan zee. Doe je de ene dag nog een zwem in 7 graden, lig je de dag erna dik in de zonnebrand in water van 24 graden. Daar gaat je bruine vet denk je dan…maar ondertussen kijk je omhoog richting de zon en geniet je er enorm van.
Bruin vet – ik moest er een onderzoek naar doen. Ik had er wel van gehoord en wist dat het iets te maken had met baby’s en iets kou. Dat was alles. Maar de afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest met het kweken van bruin vet, onbewust.
Bruin vetweefsel is een van de twee typen vetweefsel die in zoogdieren worden aangetroffen. In tegenstelling tot wit vetweefsel, dat voornamelijk werkt als opslagruimte voor vetten, is de primaire functie van bruin vetweefsel het voortbrengen van lichaamswarmte door de verbranding van vetzuren en glucose.
Dat voortbrengen van lichaamswarmte is hartstikke handig bij mijn open water zwemmen; kortom, ik wil graag bruin vet. Dus roep ik de laatste weken vrolijk bij elke boterham pindakaas dat ik bruin vet aan het kweken ben.. maar zo werkt het niet..
Actief aan mijn bruine vet werken doe ik door mezelf aan kou bloot te stellen. Heel simpel, de verwarming een paar graden omlaag (ong 18 graden). Ook koud douchen helpt. En uiteraard ook de kou-confrontatie bij mijn winterdips zijn goed. Dus zwem ik lekker in de winter voort..
Mijn uitdaging (stedentrip XL) omvat niet alleen veel kilometers maken, maar ook kou beter leren verdragen. In juni zwem ik het kanaal over – googlen leert me dat het water dan gemiddeld 14,1 graad is. 14,1 graad! Dus ben ik nog aan het open water zwemmen zonder wetsuit – elke week het water in.
Het is niet gemakkelijk – je stapt het water in, voetje voor voetje, langzaamaan verder, je voelt vlijmscherpe naaldenprikjes, je ademt diep in en uit, je staat tot je middel in het water, je gooit water op je armen, gezicht, rug, nek… nu kopje onder en nog een keer, hand aan de startknop van de Garmin: 3-2-1.. korte slagen, hoge hartslag, kortademig, waterpolo-slag – maar dan de tijd nemen om het water om je heen voelen, de vlijmscherpe speldenprikken te voelen en te accepteren, slag verlengen, hoofd langer onder water houden en dan rustig naar mijn 1-op-3 ademhaling.
Honderd meter verder, een glimlach tovert zich op mijn gezicht – ik voel de kou op mijn huid maar mijn kacheltje van binnen is opgestookt en ik kan de kou buiten houden. Wat is het toch zalig om nog steeds buiten te kunnen zwemmen! Het winterzwemmen wordt mede mogelijk gemaakt door: mijn dryrobe, Kari Traa muts en warme drank => warmte na de duik is essentieel #knipoog
