Jacomina Ultra Athlete

’s Avonds het hoogteprofiel bekeken en oeps, daar waar wij omkeerden, zaten precies die pieken in het hoogteprofiel die we gedaan wilden hebben. Plan voor dag drie is snel gemaakt, vanaf CP10 terug om die vervelende heuvels alsnog te pakken.

’s Avonds voor een laatste keer op het hoogteprofiel gekeken. Na het rennen moesten we door naar het vliegveld dus heel veel looptijd hebben we niet. Verkenning van de laatste fikse hick-up in het parkoers lijkt ons wel wat.

De meest gestelde vraag in deze week: “Ben je er klaar voor?” 
Vorige week riep ik nog stellig: “JA!” Maar zo in die laatste dagen voel je af en toe een pijntje, kriebelt het in je buik, vind je regen ineens koud, twijfel over je materiaal en andere hoofdbrekens. In je achterhoofd weet je hoe het werkelijk zit en weet je of je er klaar voor bent.








In april maakte ik het plan en schetste ik mijn seizoen. Sindsdien heb ik superleuke dingen gedaan, op prachtige plekken gesport en gekke uitdagingen aangepakt. Mijn weg naar dit avontuur was fantastisch en dat heeft me veel gegeven én ik heb er enorm van genoten. Nu mag ik zaterdag/zondag de spreekwoordelijk kers op de taart aan brengen. 

Voorbereiden doe je op meerdere vlakken; fysiek en mentaal moet je je klaar maken. 


Fysiek is te meten, tel je KM’s en sporturen maar op aan het einde van de week/maand en in theorie weet je of je lichaam de afstand aan kan. Af en toe extra lange trainingen of de nacht door leveren mooie avonturen op en vooral goede voorbereidingsKM’s.

Mentaal is lastiger te trainen; zit het goed in het koppie? Zo had ik, voor ik besloot in te schrijven, al een mentaal traject afgelegd (lees mijn blog van april). En onderweg, soms onverwachts, mentaal sterke staaltjes laten zien. Zo was mijn 45x Camerig achteraf toch een beetje bizar te noemen – ik wist niet dat ik dat kon (lees mijn blog van mei). Maar ook juist die mindere momenten, bv dat ik jankend in het zand van Soesterduinen zat, die hebben me nog sterker gemaakt (lees mijn blog van augustus). Niet de meest fijne herinnering maar wel een puzzelstukje op weg naar die grote uitdaging.

Zaterdag is het dan zover, dan mag alles op zijn plek vallen. In mijn achterhoofd weet ik het wel – ik kan dit: ik ben fysiek sterk en in mijn koppie zit het goed. Maar wees niet verbaasd als ik de komende dagen nog wat onzeker over kom, hoort bij het proces..

 Oh ja, voor diegenen die nog steeds niet helemaal weten wat ik ga doen: ik start as zaterdag de Double Brutal in Wales. Dat is een dubbele triatlon in het bergachtige Snowdongebied. Ik start om 7:00 met 7.6KM zwemmen, fiets dan 8 ronden om Mount Snowdon (ong 380KM), hike dan Mount Snowdon op en af om dan nog 8 “easy laps” rond het meer van Llanberis te lopen (ong 84KM). Ik slaap niet onderweg dus fiets in het donker. En het allerbelangrijkste, ik heb een super toffe supportcrew die mij in deze waanzin gaat ondersteunen. Zij geven mij eten onderweg, kijken mij in de ogen, geven me een droog shirt, stellen de goede vragen en roepen gogogo. 
Oh en ik ben niet de enige zotte in dit avontuur, Koen start de triple!

Volgen kun je mij via de FB-pagina Brutal Madness (updates van alle NLse Brutalgangers); wil je in de App groep, stuur me dan een DM. 













Fietsen doe ik op de Scott Foil van Rijwielpaleis Bilthoven en energie wordt mede mogelijk gemaakt door PowerBarNL!

Nog vier weken te gaan voor de Double Brutal, hoogste tijd dus om de spreekwoordelijke puntjes op de ‘i’ te zetten: hoe ga ik het “fixen” en ook, hoe gaan we het “fixen”. 
In de afgelopen periode zat de bulk van het werk in de fysieke voorbereiding – het lichaam voorbereiden op een monsterprestatie (al zeg ik het zelf). In de komende periode gaat het om de mentale kant van deze uitdaging. Parkoersverkenning is een mooi hulpmiddel om alle puzzelstukjes op z’n plek te leggen. 











Aldus vorige week op pad naar Llanberis in Wales om uitgebreid het parkoers, de omgeving, het weer, het “links-houden” op me in te laten werken. Enorme focus op van alles en nog wat, je zou er moe van worden (knipoog).

Bij de Double Brutal start ik met 7,6KM zwemmen. Afgelopen weekend was er de Big Brutal Swim waar ik 10KM zwom. Hier draaide het om het water, de bergen, de exits (na elke 2,5KM eruit) en de kou. Het zwemmen ging fantastisch en erg hard, maar ik had het koud in het water van 17 graden. Dit was tropisch warm voor Llyn Padarn (het meer), bovendien scheen de zon regelmatig => niet geheel representatief voor september dus hier ligt nog wel een mentaal puntje om te “fixen” (hoe om te gaan met de kou).

Ruim 360KM fietsen doe ik in 8 rondes rondom Snowdon (hoogste berg van Wales). Op de dag van aankomst hebben we meteen de fietsronde verkend. Na 100m stond ik bijna geparkeerd – doodeng om links te fietsen en hoe moet het dan met een kruising, waar komt het verkeer vandaan en hoe neem ik de bochten..afijn, de hele ronde licht gespannen gereden en ik trapte misschien iets harder door dan nodig was. Het weer was goed en de benen fris dus de ronde ging gemakkelijk. Op de laatste dag, nog spierpijn in de bovenbenen van de dagen ervoor, reden we nogmaals de ronde en dat voelde heel anders. Dit was een beter beeld van de zwaarte van het ‘rollende’ parkoers. De parkoers is goed te doen als ik mijn klimverzet laat monteren en als ik blijf schakelen. Verder moet ik niet hard willen fietsen, daar is het parkoers echt te zwaar voor. Grootste spelbreker kan het wisselvallige weer zijn; voldoende droge kleding en goede regenjas inpakken.

Het loopparkoers bestaat uit twee delen: eerst mag ik Snowdon (1085m) op/af en dan volgen 8 “easy laps around the lake” van ruim 8KM. Onze verkenning was met bar slecht weer, bakken met regen en een straffe wind op de top van Snowdon. Dit weer zorgde ervoor dat we snel omhoog gingen en vooral hard afdaalden. Dat laatste was niet zo handig voor de klappers op de bovenbenen want het leverde een kleine week spierpijn op (ahum). Met die zere bovenbenen plakten we er nog even een easy lap achteraan. Tja, het is de Brutal dus ‘easy’ is het nergens. Met die zere benen was de ronde loodzwaar dus ik was figuurlijk uit mijn lood geslagen. Aiai, en dan 8 van die rondes… het lopen wordt sowieso zwaar want je bent al vele uren onderweg en die benen hebben al zoveel werk verricht dat je gewoon moe bent en pijn hebt. Hier is de mentale focus dus superbelangrijk – nadenken zal niet meer lukken, hard zal het niet meer gaan, maar doorgaan zal het motto zijn – gogogo!

Ja, zo iets dus…de ervaringen van deze verkenningsweek meenemen en het vertrouwen in mezelf opbouwen en aanvullen met de juiste materialen, de juiste voeding en mindset. 

Maar, ik weet ook…ondanks de mentale en fysieke voorbereiding, het meest cruciale element in het geheel zal mijn supportcrew zijn. 
Dus komende weken aan de slag met mijn crew om mijn ervaringen van Wales te delen, mijn verwachtingen te delen, mijn sterktes en zwaktes te delen zodat zij mij kunnen lezen tijdens de wedstrijd. Daar moet ik op kunnen vertrouwen en met mijn huidige crew heb ik daar alle vertrouwen in!

Het gaat goed met mijn voorbereidingen – retegoed durf ik wel te zeggen. Mijn lichaam is sterk en kan veel arbeid aan, mentaal heb ik mooie staaltjes laten zien in de afgelopen weken. 
En dan ineens, het overviel me – het liep niet zoals ik zou willen dat het zou lopen..

 Vrijdag zou een “Jacootje” doen – dat is van/naar je werk rennen volgens mijn collega. Deze keer een mooie 50KM route van werk naar huis. 50KM – dat is een eind, een verrekt eind. Zeker als je achilles niet altijd 100% is en daardoor je loopbelasting niet groot is. Maar soms heb je dingen nodig voor het vertrouwen; het vertrouwen in je lopen en het vertrouwen in je lichaam.
Met een grote grijns vertrek ik van werk met de mededeling: “Doel is voor het donker thuis!” 











Mijn eerste KM’s lopen altijd stroef omdat de diesel nog op gang moet komen. Na 12KM zit ik met een blikje cola voor de supermarkt op de stoep. Beetje vroeg om aan de cola te gaan maar ik weet dat ik het vocht nodig ga hebben tijdens mijn lange tocht. Stijf en stram sta ik op; oeps, nu al niet meer soepeltjes, geen bijster goed voorteken. Ontspannen loop ik over de Heuvelrug, langs de Piramide en richting Soesterberg. Na 3 uur is de volgende supermarkt in zicht – ik nuttig de cola op een bankje (iets makkelijker opstaan maar niet veel soepeler dan de eerste keer). Het hapert lichtjes als ik verder ren maar ik zoek de ontspanning weer op – het is de enige manier om met een onwillige achilles hard te lopen. De route zwerft over en langs Soesterberg en ik kom bij Soesterduinen. Auw, mul zand..ik sta geparkeerd, mijn achilles trekt dit niet, ik kan amper lopen…oeffff, strompelend vervolg ik eigenwijs de route. Ja, ik had een ommetje kunnen kiezen maar ik kies er niet voor – het is deze route die ik vandaag loop en dus wijk ik níet af (ahum). Het stuk is lang, te lang en ik begin te foeteren op mezelf en maak me druk over de onwillige achilles, maak me druk over alles wat nog komen gaat, ik zet vraagtekens bij wat ik aan het doen ben, bij wat ik wil doen..tranen borrelen op..doorbijten en half hinkelend kom ik uit de zandbak. Ik zak neer op een boomstronk, de maden worden wakker dus spring ik op en struikel naar de andere kant van het pad en zink in het gras neer…langzaam rollen de tranen over mijn wangen..neeeee, dit is niet goed. 

Paniekapp naar Koen: “Euhm het loopparkoers heeft hopelijk geen stuk met mul zand… #vastgelopenbijSoesterduinen #achilles” Snel krijg ik antwoord; geen mul zand. Dat stemt goed, nog wat appjes over en weer, onder andere over tegenslagen die erbij horen. Inderdaad, tegenslagen horen ook bij je voorbereiding – ik zit nu midden in zo’n tegenslag. Dus droog ik mijn tranen en besluit ik door te gaan. Nog 16KM, ik weet niet waar ik het vandaan moet halen dus beginnen met wandelen. Het wandelen wordt joggen, het joggen wordt rustig dribbelen en langzaam hardlopen. Het kan weer! Souplesse is ver te zoeken maar ik loop ontspannen genoeg om de achilles onder controle te kunnen houden. Elke 2KM zet ik mezelf aan de kant om wat te rekken en strekken (dat is met name mentaal nodig) maar gestaag stapelen de KM’s zich op. 

Ik zit compleet in mijn eigen wereld als ik vlakbij huis een vrolijke stem hoor: “Hé Jaco!” Met een grijns kijk ik op en ik zie Tessa. We lopen een halve kilometer samen op en ik klok meteen de snelste KM van mijn 50…voor diegenen die Tessa niet kennen, ze is nu bijna 32 weken zwanger en rent dus gemakkelijk 10KM/u (en ik dus niet!)! 
De 50KM brengen me waar ik wil eindigen – exact voor de snackbar voor een milk shake. Het laatste stuk wandel ik naar huis, beter gezegd..ik strompel want nu ben ik écht kapot. 

Na een slechte nacht (onrustige benen, onrust in het hoofd) kom ik amper mijn bed uit; waarom wilde ik nou persé dat Jacootje lopen?! Oh ja, van tegenslagen word je sterker, dat is mijn houvast als ik door het huis wankel. 

Tja je verzint wat leuke dingen om je voor te bereiden op een dubbele.. vorige week alle afstanden gedaan en in september hoef ik ze nog slechts aan elkaar te plakken – hoe moeilijk kan het zijn? (ahum)

Op dinsdag de zwem: zigzaggend Het zwemRondje Eilanden goed voor 8,5KM (vooruit, iets meer dan de dubbele afstand)

Op donderdag de fiets: 5x rondje Thijs in de Ardennen goed voor 385KM met jawel, ook de hoogtemeters!

Op zater-/zondag de loop: 3 rondjes bij de Xtrails, goed voor een kleine 80KM. Het ging me iets te ver om nog door te lopen voor de ontbrekende KMs… (dan was het namelijk niet meer leuk geweest) Hoogtemeters zaten weer snor en er zat zelfs een “easy lap around the lake” in. 







En nu dan tevreden met de beentjes hoog terugkijkend op vele uren sportplezier!