Categorieën
Geen categorie

Elastiekjes protocol


Everesting een klim = de hoogtemeters van de Everest (8848m) op 1 klim fietsen

Wat een gek plan is dat, nog gekker wordt het als je het in NL wil doen. Denk je eens in hoe vaak je bv de Camerig in Limburg op moet fietsen om tot 8848 te komen? Wil je zeker zijn van de hoogtemeters dan is dat 45keer omhoog. Gekkenwerk, hoe doe je dat? Elastiekjes protocol!
Protocol (Van Dale): geheel van vastgelegde regels en afspraken op een bepaald gebied

camerig - geen-categorie - Elastiekjes protocol


Tien elastiekjes om de linkerpols, na elke klim mag er één elastiekje naar rechts. Na vijf elastiekjes water bijvullen en na tien elastiekjes korte stop om te eten, voorraad op de fiets aan te vullen en alle tien de elastiekjes weer naar links te schuiven. 
De opdracht voor de dag werd daarmee simpel: 45x een elastiekje om mijn rechterpols schuiven. 
En verder? Verder was er niets.. Ik leefde in een bubbel, in mijn eigen bubbel. Het fietsen was bijzaak geworden – door te fietsen kon ik de opdracht uitvoeren: 45x een elastiekje om mijn rechterpols schuiven. Eten, drinken, schakelen, diep zitten, bochten pakken, afremmen bij kruisingen, uit het zadel – het ging op de automatische piloot. Mijn hoofd was leeg – ik leefde in het moment. Ik had geen besef hoe lang het zou gaan duren, ik had geen besef wanneer het licht zou worden, ik had geen besef hoe hard ik fietste. En het deerde me ook niet, ik wilde het niet weten want dan kon ik er waarde aanhangen, dan kon ik bedenken dat het nog lang kon gaan duren of dat het nog zwaarder zou worden.
Wat ik wel wist was dat mijn rondetijden telkens hetzelfde waren. En dat bleek cruciaal te zijn. Supporter Koen stond aan de weg en meldde niets anders dan dat de tijd exact hetzelfde was. Ik snapte er niets van, riep terug dat het echt niet kon want het voelde langzamer, ik zag me verder terugschakelen, mijn benen voelden zwaarder maar nee..de tijden blijven hetzelfde. Bizar maar dat hield me wel scherp, scherp om telkens weer even aan te zetten, de bochten scherp te snijden en gestroomlijnd af te dalen. Behalve de laatste keer – het zat er niet meer in, ondanks dat ik hard werkte en alles probeerde maar het goede was er vanaf, ik was op en ging langzamer..de enige keer van de 45x..

camerig%2B2 - geen-categorie - Elastiekjes protocol


En nog steeds besef ik niet wat ik afgelopen zaterdag gedaan heb;maar het staat in de statistieken, het staat online en toch kan ik het niet bevatten..wie doet dat nou, 45x de Camerig oprijden!

Deze Everesting heb ik gefietst op: Scott Foil (Rijwielpaleis) met Garmin 920XT om de (linker)pols en Garmin 910 op het stuur.

Categorieën
Geen categorie

Janken in het wiel van Koen


achterkant%2BKoen - geen-categorie - Janken in het wiel van Koen

De kop voor mijn blog over het rondje IJsselmeer dat ik zou fietsen, had ik al bedacht. En ik wist ook al hoe het eruit zou zien…




Na die jaren doelloos in sportwereld vertoefd te hebben, wordt het nu de tijd om er serieus aandacht aan te besteden. The Double Brutal in september komt me niet aangewaaid dus mag ik uren gaan draaien. Afgelopen weekend mijn eerste 100+ fietstochtje en spontaan ja gezegd tegen rondje IJsselmeer met Koen. Rondje IJsselmeer, dat zijn net geen 300KMs dus ja, ik zag daar best tegenop. Vooral omdat de 100+ over de Heuvelrug tegen viel – ik zat niet écht lekker te peddelen in mijn zadel (kou – energie) en tja dat waren nog maar 6 uurtjes. Afijn, het moet nu eenmaal gebeuren… Uiteraard nog wel geprobeerd er onderuit te komen (het weer – de energie – de kou of erger nog dat Koen het koud zou krijgen omdat ik zo langzaam zou fietsen) maar volgens Koen waren dat geen geldige excuses.

Dus op Koningsdag mijn achterzakken gevuld met repen en poeders en mijn been over het zadel gezwaaid. Het werd een ronde linksom vanuit Weesp; het begon windstil met warempel blauwe lucht – koffiestop was er net voor de Afsluitdijk, waar we daarna over heen jakkerden met strak windje in de rug – rechtsaf Fryslan in en zelfs nog stukje fiets- en loopparkoers van mijn favoriete Friese wedstrijd gereden (Frysman!), de wind was inmiddels schuin in de rug en half tegen – door naar de Flevopolder en daar begon de dikke pret van wind tegen… althans, wind was er nog steeds maar onverwachts hadden we een redelijk beschutte route – dat was een fijne meevaller. 

ik - geen-categorie - Janken in het wiel van Koen

Nipt voor het echte donker waren we  terug bij de auto – net geen 300KM op de teller maar die tik ik binnenkort wel af…

Oh ja, geen kans gehad om te janken in het wiel van Koen want hij fietste constant naast mij.. gelukkig viel er ook weinig te janken want het ging goed, mooie opmaat voor meer!

Gefietst op: Scott Foil (Rijwielpaleis) met Garmin 920XT om de pols
Categorieën
Geen categorie

Een dubbele – ik snapte het wel…

Lang zat ik zonder inspiratie, motivatie en doelen op sportgebied. Lastig parket als je zelf en ook je omgeving gewend is dat je vaak in voorbereiding bent voor een wedstrijd of event. Het is soms wat moeilijk uit te leggen (ook voor mezelf want ik snapte het niet helemaal) maar het was er gewoon niet en proefondervindelijk weet ik dat afdwingen niet werkt. Gelukkig houd ik erg van buiten spelen dus bleef ik, weliswaar doelloos, sporten en bewegen.

Begin dit jaar werd ik getriggerd door een adventure race. Ik heb nog nooit een adventure race gedaan maar dit klonk zo gaaf dat ik dat heel graag wilde. Het was een lange race in september met een team. Werktechnisch het meest onhandige moment van het gehele jaar dus ik moest de ambitie voor adventure racing laten schieten. Maar hé, ik had wel weer even dat gevoel gekregen van inspiratie en motivatie om dit doel te bereiken.

Kortom, ik had de kriebels gevoeld om gericht te trainen en doel(en) te stellen. En als diesel zijnde kijk je dan toch wat makkelijker naar langere events dan naar korte afstanden. Vorig jaar heb ik KoenvM op de voet gevolgd in zijn voorbereidingen op de Double Brutal in Wales. Twee hele triatlons doen; gekkenwerk vond ik het en op dat moment stond het nog ver van mijn bed, maar ik snapte het wel.

En daar begint het mee..ik snapte het wel.. Dus toen  het adventure avontuur niet door kon gaan, gingen de gedachten eigenlijk heel snel naar the Doubel Brutal. Waarom niet – iedereen kan vast heel veel redenen noemen om het niet te doen maar ik kan ze dus eigenlijk niet verzinnen.

Een dubbele is lang => euhm ja, dat is een enkele ook maar je mag er dan ook langer over doen (had ik al laten weten dat ik een diesel ben..?)

Wales is niet vlak => klopt en het klopt ook dat ik een poldermeid ben, maar ik heb alle tijd om die hoogtemeters te verteren

Dus ik heb geen reden om dit avontuur niet aan te gaan. Maar meer nog, ik heb een belangrijke reden om het avontuur wél aan te gaan; dat is de glimlach die doorbreekt als ik er het er over heb.

IMG 5278 - geen-categorie - Een dubbele - ik snapte het wel...

En Koen? Die gaat dit jaar een triple doen..ik zeg gekkenwerk!

Categorieën
Geen categorie

Groots en overweldigend voelde alles om mij heen

Zo voelde ik mij in de bergen van Vindelfjällen in Zweden. Ik ging een retourtrip Hemavan – Ammarnäs (Lapland) maken. Na mijn week voor Vasa Sport in Lapland zou ik in mijn eentje dezelfde huttentocht terug gaan. Mijn eerste keer alleen Back Country skiën dat was best spannend. Het voelde een klein beetje als vals spelen omdat ik de hutten en de omgeving al gezien had. Maar dat deerde niemand aan het thuisfront – ze vonden het allemaal heel stoer wat ik ging doen.

Aigert - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heen
Afijn, daar stond ik dan in Ammarnäs na het uitzwaaien van de supergezellige groep van Vasa. De week was goed geweest, prima weersomstandigheden, mooie dingen gezien en veel lol gehad. Mijn volgende avontuur zou alleen zijn – zou het saai zijn en stil?

Mijn trip zou grotendeels dezelfde weg terug zijn. Het was een relatief korte dagtocht met hoogtemeters naar de Aigertstugan. Het was sinds tijden aardig weer dus de sneeuwscooters raasden om mij heen in de eerste KMs. De laatste kilometers waren met fikse tegenwind – dat vermoedde ik al omdat we de dag ervoor naar beneden geblazen waren. Stügvärd Gunnar stond me al op te wachten; hij vond het leuk om weer gezelschap te hebben.


DSC02881 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heen


In zijn stugan kwamen maar weinig mensen; om de hut te bereiken moest je behoorlijk wat hoogtemeters maken; hondenslee’s kwamen daarom daar niet vaak en snowscooters waren verboden. De hut was dan ook koud, heel koud. In de gemeenschappelijke ruimte werd het niet warmer dan 8 graden. Mijn eigen kamer kon ik wel warm krijgen dus werd het slow cooking op mijn eigen kachel.












IMG 5096 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heen
Ongelofelijk, na een winderige nacht was het de volgende ochtend het windstil! Een licht doorbrekend zonnetje en ik kon zien waar ik heen ging – nog meer hoogtemeters om de hoogste en langste etappe van de week af te leggen. De avond ervoor waren er meer gasten gearriveerd dus was ik niet de enige die verder trok deze ochtend. Wat was het prachtig om mij heen – terugkijkend in de richting waar ik gestart was en vooruitkijkend naar daar waar ik naar toe wilde. En er tussenin alleen maar besneeuwde heuvels, bergen, valleien – dit is genieten, dit is waarom ik dit doe. In deze overweldigende witte wereld voel ik mij klein en nietig. Alles is hier groots en overweldigend en ik mag hier doorheen trekken, mijn weg zoeken en spoor maken.




Tot de eerste shelter was ik stuivertje aan het wisselen met een Zweeds stel en twee oudere vriendinnen met een enorm schattig hondje. De shelter was ingesneeuwd dus was het even werken om de deur vrij te krijgen. Maar het was fijn om beschut te zitten. Het was mooi weer maar ik had net een half uur fikse wind+hagelachtige sneeuw gehad op dit hoogste, onbeschutte punt van de route. Met moeite kon ik de shelter vinden met de sneeuw die op mijn bril bleef plakken. Gelukkig lag het toilethutje wat meer in het zicht dus wist ik dat ik dichtbij moest zijn.

Vanaf deze shelter koos ik mijn eigen pad – zuidkant van de berg, Met de opkomende bewolking was het lastig navigeren in de witte wereld. Hoogteverschillen waren niet te zien, alleen te voelen. Maar met kaart en kompas bleef ik op mijn uitgezette route. Na de berg gerond te hebben kwam ik weer in de berkenbosjes en had ik zicht op de volgende hut: Servestugan. Slalommend om de berkenboompjes ging ik het dal in. Op weg naar Piriena, die de warme saft weer klaar had staan. 

In de hut werd druk gekookt door vrienden van Piriena. Ze bleken royaal gekookt te hebben dus ik mocht aanschuiven voor heerlijke maaltijd met verse groenten, wijn en het toetje waren mijn stroopwafels. Die avond kregen we een niet zo best weerbericht binnen; de volgende dag zou het stormen. Mijn route ging over een open hooggelegen gedeelte en de wind was tegen. De volgende ochtend bleek wel dat het geen optie was om te vertrekken. Het werd een hangdag met veel suddoku’s en patiencen.

Het slechte weer zou volgens de voorspelling nog even aanblijven met veel wind maar het stormachtige was er de daaropvolgende dag pas vanaf tot 11.00uur. Kortom, vroeg aan de bak om voor elven over de hoogvlakte te zijn. De ochtend begon grauw maar met goed zicht. Na een paar kilometer kwam ik in de buurt van de hoogvlakte en begon de wind aan te trekken. Ik stopte om mijn skibril op te zetten en alle ritsen dicht te trekken van mijn broek en jas. Dat was op het juiste moment want toen ik verder ging, begon het te regenen, hard te regenen. Binnen drie minuten was ik doorweekt en liep ik te soppen in mijn schoenen. Nu moest ik in beweging blijven want die ijzige regen was erg koud. Gaan dus en in een ruk door naar Tärnasjöstugorna – vijf uur verderop.

Af en toe waaide ik bijna om vanwege de wind en de natte sneew maakte het extra zwaar om te sporen. Opkijken deed ik bijna niet want dan striemde de koude regen in mijn gezicht. Stokken vasthouden deed ik ook niet want ik wilden mijn handen in knuistjes houden om ze warm proberen te houden. Dit was afzien en de enige uitweg is doorgaan en blijven bewegen. Het hoort erbij; de ene dag krijg je prachtige vergezichten voorgeschoteld en de andere dag moet je strijden voor elke meter vooruit. Kortom, dit is stiekum ook genieten!

Bij Tärnasjöstugorna aangekomen was het fijn om te horen dat de sauna meteen opgestookt werd; daar was ik wel aan toe. Het was een weldaad in de sauna; die warmte en ontspanning deden mij goed. Samen met Mette en Bente nam ik de dag nog eens door. Dochter en moeder (70!) zijn al vier weken onderweg van Abisko (noordelijkste punt Kungsleden) naar Hemavan. Dit was de meest zware, helse dag vonden zij.


IMG 5128 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heen
De wind bleef maar het zonnetje brak steeds meer door – de volgende dag werd een feestje met een groot deel vlak over het meer en aan het einde wat hoogtemeters maken voor ik bij mijn favoriete hut, Syterstugan, uitkwam. Onderweg maakte ik een sneeuwbankje om rustig mijn thee te drinken en wat te snacken. Wat een luxe en wat een genot om zicht te hebben en af en toe de zon te voelen – dat had ik gemist de laatste dagen.

IMG 5143 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heenSyterstugan ligt op een mooie plek; uitzicht op mooie pieken en de vallei in, klein beetje beschut door berkenbosjes en je kan er heerlijk in het zonnetje zitten. Hier zou ik een dag blijven – lekker genieten van de omgeving en een tochtje naar de gletscher maken. De dag begon met een mooie zonsopgang waarbij de omliggende bergen roodkleurden door de vuurbal aan de horizon. De zon bleef dus kon ik genieten van een dagtocht met verre uitzichten en ontspannen dalen door sneeuwkommen.

De wafels lonkten – de volgende dag trok ik verder naar Viterskalstugan. De laatste dag van het seizoen dat de wafels gebakken worden dus ik wilde wel op tijd zijn. Dat kostte geen moeite; het weer was goed en ik had een perfecte doorsteek vanaf het hoogste punt naar de schuilhut. In de beschutting (het was toch nog -15graad) kon ik wat drinken en snacken voor ik aan het laatste deel zou beginnen. 
IMG 5172 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heenHet deel waar ik op de heenweg zo weinig van had gezien door wind en laaghangende bewolking. De smalle vallei waar de pieken hoog boven je uit steken werd helaas niet helemaal vrijgegeven door het wolkendek. Maar de restanten van lawines deden je wel realiseren dat het toch serieus hoog was om je heen. Royaal op tijd zat ik aan de vers gebakken wafel. De zon brak steeds meer door die deed goede zaken voor de temperatuur.  Een middagtochtje vanuit de hut lonkte dus trok ik de schoenen en skies weer aan. Inmiddels was de laaghangende bewolking verdwenen en had ik uitzicht richting de bergen van Noorwegen die in het zonnetje lagen te stralen. In de klim die een uurtje duurde heb ik 30 foto’s gemaakt van het uitzicht (vandaar dat de klim een uur duurde..). En terugkijkend was het fenomenale uitizcht niet terug te zien op deze 30 foto’s maar het uitzicht staat wel in mijn geheugen gegrifd. Afdalend zonder rugzak was een kadootje – knisperende sneeuw onder de skies en mijn eigen ‘oehh’ en ‘aahh’s bij het wel of niet lukken van een telemarkbocht was het enige wat ik hoorde.

IMG 5201 - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heen
Laatste dag – laatste afdaling naar Hemavan; alhoewel…het was niet alleen maar afdalen, maar de zon en blauwe hemel maakten veel goed. Bij elk klimmetjekeek ik uit naar het vernieuwde uitzicht op de Noorse bergen, het grote meer Tängvattnet en het vliegveld van Hemavan. Langzamerhand kwam ik weer in bewoonde wereld en moest ski-pistes doorkruizen. Twee dames, Anne en Margereta, had ik de hele dag voor en achter mij gehad. Zij gingen nog voor een laatste stop in de stilte en de sneeuw en ik mocht naast hen op hun sneeuwbankje zitten. De warme drank werd vergezel d met stroopwafels – de laatste exemplaren gingen er goed in. De afdaalmeters naar het dorp waren fiks naar beneden en al ploegend kwam ik precies onder het bord van de Kungsleden tot stilstand. Terug waar ik twee weken eerder gestart was, terug in de bewoonde wereld. Het was resetten met drukte in het dorp, veel mensen op de skipistes en lawaai van auto’s. Althans zo voelde het na twee weken stilte voor mij, het was nog steeds maar een dorp en een klein skigebied met een paar liften.


Kungsleen - geen-categorie - Groots en overweldigend voelde alles om mij heenAfscheid van de besneeuwde wereld is niet leuk maar boordevol indrukken, verhalen en inspiratie vertrek ik richting huis. Het nagenieten is begonnen..

Categorieën
Geen categorie

Elke dag een pont

IMG 3895 - geen-categorie - Elke dag een pontOoit gehoord van paalkamperen? Dat heb ik dus vorige week uitgeprobeerd. Met een paar mooie dagen in het verschiet, bivakzak en matje in de fietstassen ben ik een paar dagen door Midden NL gaan toeren – wat een zaligheid, wat mooi en wat heerlijk om buiten te zijn! En oh ja, elke dag een pont om de grote rivieren over te steken…

IMG 4006 - geen-categorie - Elke dag een pont


Fiets gepakt voor paar mooie dagen in eigen land.

IMG 4007 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Duik in de Lek voor wat verfrissing

IMG 4008 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Hoe blij kun je zijn op de dijk?!

IMG 4009 - geen-categorie - Elke dag een pont

IMG 4010 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Voetveer Rhenen is deze maand al beperkter met de overvaarten.

IMG 4011 - geen-categorie - Elke dag een pont

Ontwaken in de buurt van de eerste paalkampeerplek – Vuursche

IMG 4012 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Bivakplek


IMG 4014 - geen-categorie - Elke dag een pont

Op de tweede dag een heerlijke stop bij Vinkeveen om twee rondjes eiland te doen met heerlijk weer, heerlijk water en heerlijk gezelschap.

IMG 3892 - geen-categorie - Elke dag een pont

De Italianen op de tweede paalkampeerplek, Donkse Laagten, hadden een vuurtje gestookt – dat mag dus niet (ahum).

IMG 3896 - geen-categorie - Elke dag een pont

IMG 3897 - geen-categorie - Elke dag een pont

Als de Italianen er niet hadden gestaan met hun rode tentje was ik finaal langs dit bruggetje gefietst 

IMG 3917 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Dag drie, warme dag – voetjes in het water

IMG 3919 - geen-categorie - Elke dag een pont

IMG 3920 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Voetjes nogmaals in het water

IMG 3927 - geen-categorie - Elke dag een pont

 Betuwe

IMG 3933 - geen-categorie - Elke dag een pont

Dag drie geen paalplek maar wel een camping naast de pont bij Beusichem

Categorieën
Geen categorie

Vrije Slag

Buitenwater – ik vind het elke zomer weer een genot om in buiten water te zwemmen. Je springt de rivier/plas/plomp in en een zomers gevoel maakt zich meester van mij. En ja, dat gevoel heb ik ook als het zonnetje niet schijnt en het kippenvelkoud is. 
Vroeger lagen wij zo’n beetje de hele zomer in de Oude Rijn – we vermaakten ons met bootjes, trekkerbanden, surfplank of bommetjes. Nu is de Kromme Rijn mijn favoriet, in het begin van de zomer nog met wetsuit maar als het kan dan graag zonder. 

DSC 2331 stitch - geen-categorie - Vrije Slag

foto%2B%25282%2529 - geen-categorie - Vrije Slag
In Zutphen stond ik in wetsuit klaar voor de 3KM; ik ben geen technisch wonder en zwem dus stukken sneller met wetsuit. Ooit was ik eens getipt over deze open water prestatietocht, De Vrije Slag Door Zutphen. Toevallig een paar weken geleden op de website gekeken en snel (zwem)vrienden opgetrommeld. 





DSC 2335 - geen-categorie - Vrije Slag
Een superleuk klein event, omkleden in de kantine van de IJsclub en starten onder de brug met 120 mens tegelijk, gele boei ronden (na klaarblijkelijk 1500m) en lichtjes tegen de stroom in terug zwemmen. In het begin een behoorlijke wasmachine maar na een paar honderd meter toch mijn eigen slag kunnen vinden en een paar honderd meter later lag ik er alleen voor. Ik zwom net te langzaam voor de groep voor mij en net te snel voor de mensen achter mij. In mijn eentje zwemmend tikte niemand mij op mijn voeten maar zwabberde ik ook van links naar rechts omdat oriënteren iets lastiger was. 

HDS 5959 - geen-categorie - Vrije Slag
Afijn, ik vond het machtig en heerlijk en die 3KM waren voorbij eer ik er erg in had – verrukkelijk!












Zwem 3KM in Orca Equipe in 48min 10sec
Fotocredits Harry Gelderman en Gert Hardeman
Categorieën
Geen categorie

Marathon Walk

Pfff, hier zit ik dan met mega spierpijn in beide benen; ik heb de Monschau Marathon Walk* gedaan – je vraagt je af waarom en ook ik vraag me af waarom…



Het is vrijdag 12 augustus 2016, ik krijg een bericht: “Ga je mee om een stukje te rennen bij de Monschau Marathon?”  Nee zeggen is geen optie want het is een mooie omgeving, ik ga met goed gezelschap en weersvoorspelling is perfect. Maar tja, de twee afstanden op het programma (ultra en marathon) waren niet voor mij weggelegd, niet alleen omdat ik momenteel last van achillessen/kuiten heb** maar ook omdat zo’n lange afstand gewoon niet in mijn systeem zit. Op het programma stond ook de Marathon Walk – ideaal, dan kon ik net zo lang rennen tot ik niet meer kon en dan was het een kwestie van uitwandelen. Tweestrijd in het hoofd: is dat wel verstandig en ben ik wel zo’n wandelaar. Een volle NEE op beide punten maar ik heb toch JA gezegd en ingeschreven. Parkoerskaartje mee zodat ik onderweg nog af kan snijden of een lift kan sjeffen.

De start – heel andere koek dan wat wij, hardlopers, gewend zijn. Je mocht je melden bij de keet en je nummer werd genoteerd dat je op pad ging. Meteen maar gaan joggen, hard gaat het niet want mijn kuiten zijn strijf en stram. Dit zou de komende halve marathon nog wel duren – maar hé, daarom ben ik de Marathon Walk gaan doen! 


Picture1 - geen-categorie - Marathon Walk
Halverwege was ik er ook echt klaar mee, dus ik ging wandelen. En ja, dan blijkt dat ik dus echt niet kan wandelen.Ondanks dat ik in de eerste helft wat meters hardlopend heb afgelegd was ik niet heel veel sneller dan de doorgewinterde Walkers. Aan alle kanten schieten ze mij voorbij, met name bergop..dan lijkt het wel of ik stil sta. Argh, dat is mentaal lastig..ik wil weer gaan rennen maar hou me toch in. Verstandig zijn, mijn lichaam kan het niet aan om zoveel meters hard te lopen. Dus blik in de verte en genieten van de omgeving die prachtig is. Zware hoogtemeters zijn het niet, veel verhard en heel veel verzorgingsposten (mijn rugzakje was zwaar overbodig). En tja, ondanks dat blijkt de marathonafstand nog steeds een takke-eind te zijn om (deels) te wandelen! 
De finish ligt in het dorpje Konten en  er staat veel publiek. Ik voel me ongemakkelijk als er voor mij geklapt wordt en als mensen “Super” tegen mij zeggen – het voelt niet als een prestatie om dit te doen want eigenlijk wil ik dit soort dingen hardlopen. Knop om, de mensen die langs de kant staan hebben het niet gedaan..dus complimenten en aanmoedigingen accepteren en de oorkonde met een grote grijns in ontvangst nemen. Meer zat er niet in, dus geniet ik van wat wel mogelijk was.

foto - geen-categorie - Marathon Walk
*Marathon Walk = de marathonafstand voor wandelaars/Nordic Walkers/marathon-lopers-in-spe.

**Vrijdagmiddag lag ik nog op de bank bij Kay, sportmasseur Velofit, van hem mocht ik wel wat doen dit weekend. Toch heb ik het idee dat hij daar niet deze heuvelige Marathon Walk mee bedoelde.
Categorieën
Geen categorie

Marathon Walk

Pfff, hier zit ik dan met mega spierpijn in beide benen; ik heb de Monschau Marathon Walk* gedaan – je vraagt je af waarom en ook ik vraag me af waarom…


Picture2 - geen-categorie - Marathon Walk


Het is vrijdag 12 augustus 2016, ik krijg een bericht: “Ga je mee om een stukje te rennen bij de Monschau Marathon?”  Nee zeggen is geen optie want het is een mooie omgeving, ik ga met goed gezelschap en weersvoorspelling is perfect. Maar tja, de twee afstanden op het programma (ultra en marathon) waren niet voor mij weggelegd, niet alleen omdat ik momenteel last van achillessen/kuiten heb** maar ook omdat zo’n lange afstand gewoon niet in mijn systeem zit. Op het programma stond ook de Marathon Walk – ideaal, dan kon ik net zo lang rennen tot ik niet meer kon en dan was het een kwestie van uitwandelen. Tweestrijd in het hoofd: is dat wel verstandig en ben ik wel zo’n wandelaar. Een volle NEE op beide punten maar ik heb toch JA gezegd en ingeschreven. Parkoerskaartje mee zodat ik onderweg nog af kan snijden of een lift kan sjeffen.

De start – heel andere koek dan wat wij, hardlopers, gewend zijn. Je mocht je melden bij de keet en je nummer werd genoteerd dat je op pad ging. Meteen maar gaan joggen, hard gaat het niet want mijn kuiten zijn strijf en stram. Dit zou de komende halve marathon nog wel duren – maar hé, daarom ben ik de Marathon Walk gaan doen! 


Picture1 - geen-categorie - Marathon Walk
Halverwege was ik er ook echt klaar mee, dus ik ging wandelen. En ja, dan blijkt dat ik dus echt niet kan wandelen.Ondanks dat ik in de eerste helft wat meters hardlopend heb afgelegd was ik niet heel veel sneller dan de doorgewinterde Walkers. Aan alle kanten schieten ze mij voorbij, met name bergop..dan lijkt het wel of ik stil sta. Argh, dat is mentaal lastig..ik wil weer gaan rennen maar hou me toch in. Verstandig zijn, mijn lichaam kan het niet aan om zoveel meters hard te lopen. Dus blik in de verte en genieten van de omgeving die prachtig is. Zware hoogtemeters zijn het niet, veel verhard en heel veel verzorgingsposten (mijn rugzakje was zwaar overbodig). En tja, ondanks dat blijkt de marathonafstand nog steeds een takke-eind te zijn om (deels) te wandelen! 
De finish ligt in het dorpje Konten en  er staat veel publiek. Ik voel me ongemakkelijk als er voor mij geklapt wordt en als mensen “Super” tegen mij zeggen – het voelt niet als een prestatie om dit te doen want eigenlijk wil ik dit soort dingen hardlopen. Knop om, de mensen die langs de kant staan hebben het niet gedaan..dus complimenten en aanmoedigingen accepteren en de oorkonde met een grote grijns in ontvangst nemen. Meer zat er niet in, dus geniet ik van wat wel mogelijk was.

foto - geen-categorie - Marathon Walk
*Marathon Walk = de marathonafstand voor wandelaars/Nordic Walkers/marathon-lopers-in-spe.

**Vrijdagmiddag lag ik nog op de bank bij Kay, sportmasseur Velofit, van hem mocht ik wel wat doen dit weekend. Toch heb ik het idee dat hij daar niet deze heuvelige Marathon Walk mee bedoelde.
Categorieën
Geen categorie

Kungsleden

1b - geen-categorie - Kungsleden

Kungsleden, ook wel het Koningspad, loopt door het Zweedse Lapland van Abisko naar Hemavan, 425KM lang. Het pad loopt onder andere langs de hoogste berg van Zweden, de Kebnekaise van 2106m. 















3 - geen-categorie - Kungsleden


Net ten zuiden van deze hoge berg ben ik met Vasa Sport op de Back Country skies gestapt om van hut naar hut richting het noorden, Abisko te trekken.








6 - geen-categorie - Kungsleden


Het is rustgevend en intrigerend om je op deze manier door het landschap te verplaatsen. 









10 - geen-categorie - Kungsleden


Op de skies een eigen spoor trekken door een wit wereld met niet meer dan een rugzak, gevuld met kleding en eten.










De tocht:
Kebnekaise Fjällstation – Singi – Sälka – Tjäkta – Alesjaure – Abiskojaure – Abisko Fjällstation

Zes dagen, totaal 86KM, hoogste punt de Tjäkta pas met 1150m.

16 - geen-categorie - Kungsleden

7b - geen-categorie - Kungsleden

Categorieën
Geen categorie

Over en uit met de scheve schaats..

Hoe mooi is het toch als er natuurijs ligt. Het begint meteen te kriebelen; je kunt toch niet thuisblijven als er ergens geschaatst kan worden?! Ik ben opgegroeid aan de Oude Rijn en vlakbij de schaatsbaan, dus heb vele uren op de houtjes, kunstschaatsen en lage noren rond gereden. De laatste jaren was er minder natuurijs en stond ik minder op de ijzers. Als ik dan mijn noren weer eens uit het vet haalde, was er altijd strijd bij de eerste slagen. Stuntelen en wankelen om weer gevoel te krijgen om recht op de schaats te blijven staan en durven te glijden. Met als gevolg dat ik om de haverklap met kramp in de onderbenen en voeten aan de kant moest gaan zitten om ‘bij te komen’ en mijn veters nog strakker te zetten (want dan bleef ik iets langer dan drie slagen ‘recht’ op de schaats staan). Kortom, het voelde zo’n eerste uur altijd alsof ik écht niet meer kon schaatsen..


Maar vandaag is daar verandering in gekomen! Ik heb op de Zweedse schaats gereden; wat een pret en wat een heerlijk gevoel. Eerste meters gingen nog iets verkrampt maar dat kwam mede door de angst van het dunne ijs. Je hoorde het ijs onder je voeten werken, scheuren en zetten; maar dat zijn ook juiste die mooie natuurijs geluiden.
20160120 094434 - geen-categorie - Over en uit met de scheve schaats..

20160120 094437 - geen-categorie - Over en uit met de scheve schaats..
Mijn eerste slagen zijn nog wat onwennig, maar niet op een scheve schaats!

Toen ik eenmaal weer gewend was aan het ijslawaai kon ik ontspannen mijn slag opzoeken. Ja, echt waar…op deze schaatsen kan ik namelijk glijden zonder te wankelen en te stuntelen. Dus hup, door de knieën en lange slagen maken. Wat een genot, wat een pret; ik hoop dat Koning Winter zich snel weer meldt…