Jacomina Ultra Athlete

Wat als je het zo ontzettend naar je zin hebt gehad dat het niet in woorden te bevatten is..
Wat als het zo mooi was dat het niet in beelden te vatten is..
Wat als de ontmoetingen onbeschrijfelijk zijn..


De doorbrekende lach en de twinkeling in onze ogen zegt veel als je het ons vraagt naar de avonturen.. online mogen jullie het doen met een impressie:

Great Divide Mountainbike Trail 2015

Wat n epische eerste editie van de Frysman..

Een hele triatlon in het Gaasterland in het eerste weekend van juli; de wedstrijd werd een dag verzet in verband met een hittegolf. De temperatuur was inderdaad wat lager maar de verschillende weersomstandigheden (hitte – regen – wind – hagel – hitte in wisselende volgorde) maakte het alsnog een epische editie.








3,8KM zwemmen in een gladgestreken IJsselmeer

180KM fietsen door glooiend Gaasterland, met daarbij warm en windstil weer in eerste fietsrondes, daarna de plens/hagelbuien en weer droog+warm in de laatste fietsronde










42,2KM lopen in lome warmte, tegenwinds (kracht 8! ..vrijwilligers moesten aan de verzorgingsposten hangen om ze aan de grond te houden), aangevuld met hagel en enorm veel regen, en jawel in de laatste ronde werd de wind minder en kwam t zonnetje weer door







..en dan als eerste de finish over!

Enorm blij met de eindtijd,stukken sneller dan mijn mooi-weer scenario!








Eindtijd 11:20:27, zwem in 1:08 Orca Alpha, fiets in 5:39 op Scott Foil van Rijwielpaleis Bilthoven, loop in 4:28 op Puma

Op bezoek bij vrienden die in Zwitserland wonen dan neem je uiteraard je fiets mee als je langs gaat.. Aangezien we van de zomer nog veel meer willen ATBen werd het Scottie2 die in de nachttrein werd geladen. De tas was groter uitgevallen dan de bedoeling was, de weersvoorspellingen waren namelijk niet zo denderend; iets met temperaturen onder de 20 en veel regen. Gelukkig kon 3/4 van de tas ongebruikt blijven; we hadden zon, zon en af en toe een wolkje met heerlijk korte broeken en mouwen weer.

Met als standplaats Versam hebben we de Kunkelspas op de fiets bedwongen, lokaal frisje gedaan bij Lac Cresta, met de fiets in de hand afgedaald van de Glasspas, wandelend Cruez Tenna aangetikt, de Rheinschlucht verkent en vooral veel gezweet. Heerlijk ter voorbereiding het fietswerk van komende tijd met eerst de VrouwenTransAlp op de racert.

..en dat zou ik ook doen; ik lach mezelf uit als ik door de straten van Utrecht waggel. Het is tegenstrijdig; ik moet bewegen maar bewegen doet ook pijn. Zelfs de stoeprand afstappen voel ik als een mokerslag in mijn bovenbeenspieren.
Het had niet gehoeven, maar nee..ik koos bewust voor de 37KM van de Koning van Spanje Trail met ruim 900hm. De spierpijn had ik voorspeld; ik ken het, ik heb vaker spierpijn gehad maar toch vergeet ik telkens hoe vervelend het is. De lach om mezelf is gelukkig stukken groter. Ik had plezier gisteren, ik heb genoten van het mooie Limburgse land en dat biertje aan het einde was overheerlijk. 
Dus ja, lach  me maar uit als je me ziet waggelen dan lach ik lekker met je mee!

Trail 37KM met ruim 900hm gelopen op Salomon S Lab Sense in 3:53:23.

“Hé ik ga het weekend naar Ramsau. Zin om mee te gaan?” Dat laat ik me uiteraard niet nog een keer zeggen..ik regel vervanging op mijn werkplekken en op donderdagochtend vertrekken we bijtijds richting Oostenrijk. De reis ging voorspoedig zodat we ’s avonds al op de latten konden staan in het verlichte stadion. Heerlijk, knisperende sneeuw en alles wit om ons heen. Goede omstandigheden voor een wedstrijdweekend!


Vrijdagochtend gingen we langlaufend richting stadion om ons in te schrijven voor Tour de Ramsau: drie dagen met drie wedstrijden op de skating skies. Onderweg sloeg de twijfel toe; dit jaar wil ik leren langlaufen, goed langlaufen want uiteindelijk wil ik les gaan geven. Dus bij aankomst in het stadion dus heel verstandig alleen ingeschreven voor de Volkslauf op zaterdag. Dan kon ik zaterdagochtend nog klassieken en had ik heel de zondag om aan mijn eigen vaardigheid te werken. 

Het weer verarmde in de loop van de dag; zelfs zo erg dat het begon met regenen. De aftrap van de Tour de Ramsau (2km sprint) hebben we in de stromende regen vanonder een paraplu bekeken. Alles en iedereen was zeiknat en de bekertjes thee bij de finish waaiden met enige regelmaat weg. Het hield die nacht niet op met regenen en de temperatuur bleef stijgen. Dat zag er niet goed uit voor de wedstrijden van de zaterdag/zondag. Om 8 uur kregen we bericht – alles afgelast. We konden ons al niet voorstellen; waar gisteren nog een dik pak lag was nu alleen nog maar natte smurrie te vinden. 



De regen hield op en de zon kwam door – de temperatuur steeg naar bijna aangename waarden (10+ graad) en de sneeuwdikte holde nu hard achteruit. Onze hesjes werden alsnog uit de tas gehaald en met pret maakten we een photoshoot in de sneeuw.

Zo kan het dus gaan; warme temperaturen + bakken met regen + föhn en de wedstrijden kun je op je buik schrijven. Gelukkig was het gezelschap zeer aangenaam en hebben we er een topweekend van gemaakt!

September 2014: “Waarom word je geen langlauf-instructeur?” “Ja, dat klinkt leuk. Dat wil ik wel!”

En voor je het weet rol je voor het eerst op skies (rolskies? ja, dat zijn korte latten met wielen eronder zodat je zonder sneeuw kunt langlaufen) en sta je begin december in de sneeuw je technieken op te vijzelen.








Ik heb er een  nieuwe hobby bij. De lange latten zijn mij niet vreemd; jarenlang op alpine-skies gestaan, een blauwe zondag op een snowboard, het langlaufen opgepikt en hier en daar marathons gedaan met in 2010 de Vasaloppet als hoogtepunt. Verder de jaren opgevuld met mooie tochten in met name Noorwegen. Buitenspelen in de sneeuw is nu eenmaal fantastisch.

Maar instructeur worden gaat niet over één nacht ijs. Oefenen, veel oefenen om de eigen vaardigheid goed onder de knie te krijgen. Techniek bestuderen, beweging analyseren en uiteraard kennismaken met de vele verschillende materialen en verschillende waxen. Kortom, hier kan ik me deze wel winter mee bezig houden!

Enorm blij kwam ik in eindsprint de finish over.. een sprint omdat ik bang was dat de dames die ik in die laatste paar honderd meter had ingehaald, mij weer gingen inhalen.. toegegeven, na ruim 11uur sporten kun je het geen sprint meer noemen maar ik versnelde om de dames in te halen en die versnelling hield ik vast. Met de Hellasvlag om mijn schouders stond ik na te puffen, een beetje verbaasd dat het nu eigenlijk over was..ik had het gedaan, ik had Almere weer in de pocket! Een siddering door mijn lichaam, het moment waar je al tijden naar uitkijkt is nu aangebroken: uitpuffen in het finishvak. Van de speakers hoor ik dat ik weer een titel heb. Wauw dan heb ik er een Nederlandse titel bij; dit jaar had ik bij de lange afstand duathlon in Horst ook de NLse titel in mijn leeftijdscategorie te pakken. Het was vandaag een zware dag waarbij ik mijzelf op de fiets nog in de weg had gezeten maar bij het lopen goed herpakt had. Het blijft bijzonder; mijn elfde hele triatlon en altijd is de race weer anders.

Dit jaar was voor mij een rustig jaar – geen ultra’s en niet teveel wedstrijden in het buitenland. Mijn hoofddoel was Almere – de hele triatlon half september. Na de ultratrail van vorig jaar klonk dit simpel maar er moet nog altijd getraind worden.

Vrijdag de briefing en de spulletjes inleveren; als eerste in de wisselzones, fiets opgehangen en tas in het rek. Nog wat babbelen met andere atleten en dan snel naar huis om met de beentjes hoog niets te doen; afwachten en hopen dat je een beetje goede nachtrust hebt want om 4:45 ging de wekker.













Zaterdagochtend 13 september met een grote grijns sta ik te wachten voor de start. Ik ben er klaar voor, enorm klaar voor en heb zin in de dag. Benieuwd wat komen gaat en ook een beetje spannend; hoe zal de dag verlopen..het is en blijft een hele triatlon!

Zoals gebruikelijk probeer ik voorin het veld te starten; ik ben een slome diesel en ik hoop altijd dat ik door middenin de wasmachine te zitten wat feller word. Nagenoeg voorste rij dus ik lag er goed bij; na het startschot van het kanon aanklampen en bijblijven. Twee ronden zwemmen en het voelde goed; ik was meteen scherp en in de tweede ronde kon ik wat naar voren kruipen. 

In het voorjaar was ik nog door Eupen gefietst en herinnerde me dat het toch altijd zo’n leuke triatlonwedstrijd was. Veel sfeer, mooi parkoers en een hele zwik clubbies die gezamenlijk op de camping stonden. Maar ja, lastig want de halve van Eupen valt in hetzelfde weekend als Het Rondje Eilanden. Hoofddoel voor mij dit jaar is Almere (hele triatlon) en bladerend in de agenda zag ik dat er geen enkele andere wedstrijd meer was (volschreven of op vakantie); oef, dan toch geen Rondje voor mij dit jaar.

Begin augustus stonden we met een klein gezelschap vrijdagavond op de camping. Zoals elke vrijdagavond een stuif-inn voor muzikanten; pak een instrument en speel er op los. 

Zaterdag uitgebreid ontbijten, luieren, fietsronde verkennen, luieren, kijken bij korte afstand (hup Jeanny, hup Martijn, hup Rina) en vroeg in de bivakzak. Simpel plan en simpele uitvoering – einde van de middag paar keer verstoord door een regenbuitje maar het was warm en gezellig.





Zondag was het dan zover – zwemmen in de barrage (lekker fris), ronden fietsen rondom barrage (mooie route) en rennen rondom finishterrein. In mijn achterhoofd een tijd van rond de vijf uur. Mijn beste tijd was 5:17 van zoveel jaar geleden en ik had het vermoeden dat er wel wat winst te behalen viel op zwemmen en fietsen. Het zwemmen voelde belabberd omdat ik het idee had dat ik alleen maar achter zwalkende mannen aan zwom (vrouwen hadden andere kleur badmuts..) en dus teveel meters maakte. Maar blijkbaar lekker tempo kunnen houden want ik kwam vrij voorin het veld het water uit (als de speaker je bij naam noemt dan weet je dat je het goed gedaan hebt..). Later bleek dat ik nipt boven het halve uur de 1,9KM had afgelegd, mooie opsteker voor Almere! Bij het fietsen werd ik uiteraard aan alle kanten ingehaald door heren en ook een paar dames. Ondanks dat vond ik dat ik eigenlijk best hard aan het fietsen was; dat voelde goed en nog fijner was dat de benen goed voelden. Lekker kracht leveren maar niet te veel energie inleveren – zelfs het klimwerk ging me goed af. Toch vond ik het niet erg om te gaan lopen; het parkoers is deels onverhard en ik vind het een machtig mooi rondje (vraag me niet waarom maar dit rondje ligt me gewoon lekker). De sokken erin gezet en warempel nog een paar dames in de laatste ronde kunnen bijpakken; mijn dieselen betaalde zich weer uit. In de laatste KMs sprak een heer mij aan; of dit ook mijn laatste ronde was en hij deelde mij mede dat we onder de vijf uur zouden komen. Joechee, dat gaf zo’n enorme boost dat ik deze heer meteen achterliet door het tempo op te schroeven. Blij over de finish met een huppel en grote grijns. 

Nog even de uitslagen navragen en hatseflats; 2e in mijn categorie! Enorme opsteker voor Almere – een tijd royaal onder de vijf uur en prijs gehaald. Op naar de laatste trainingsweken voor het wat langere werk en de puntjes op de ‘i’ – Almere, heb er nu al zin in maar er mogen eerst nog flink wat KMs gemaakt worden..






Eupen halve triatlon 4:56:45 met Z (1,9KM) in Orca wetsuit, F (90KM) op Scott Foil van Rijwielpaleis Bilthoven, L (21,1KM) op de Puma Faas 300

Met En Route Fietsreizen was ik weer op pad – een week wennen aan de klims+afdalingen in de bergen en dan als afsluiter de Maratona Dles Dolomiti rijden. Het gezelschap was goed, de ritten mooi, het weer prima – kortom: een genietweek.

Op maandag werd er afgetrapt met de Campolongo, Pordoi, Costalunga en Lavazè. Een rit van ongeveer 100KM en 2500hm. Dinsdag mocht ik de koffers vervoeren naar Alleghe – een schattig dorp aan een mooi meer. Woensdag was de enige dag met minder weer. natte straat en beetje regenachtig. Gelukkig niet koud en dus was het nog flink zweten op de Colle de Santa Lucia, passo Giau en passo Falzarego. Donderdag was de eindbestemming weer hotel Serena in Pedraces. Vrijdag een wat kortere rit over de Falzarego en Campolongo. Op de zaterdag nog wat losrijden in de vallei, tezamen met een paar duizend andere Dolomietendeelnemers.. 

Zondag was de Maratona Dles Dolomiti: 9000 deelnemers die konden kiezen voor 55, 106 of 138KM. En daar sta je dan om 5:45 in het startvak. Beetje hangen over je fiets, je verbazen over de outfits die mensen aan hadden om zich warm te houden (gelukkig was het niet koud dus geen vuilniszak vandaag), fietsen beoordelen, zwaaien naar de helicopter en luisteren naar de speaker. 6:30, het startschot valt; wij zitten in het vak 1000-5000 dus het duurt wel een paar minuten voor we over de streep zijn. Het is een paar KMs voor de eerste klim, kortom te weinig om mij warm te krijgen (vooral niet als je 3 kwartier stil hebt gestaan). Dus in de eerste klim komt, voor mijn gevoel, iedereen mij voorbij. Ook op de tweede pas heb ik nog niet echt de klimbenen te pakken; maar dat is helemaal niet erg, de ronde is lang zat. De Sellaronde (55KM) was voor iedereen en daar was het af en toe dringen geblazen op de weg. Daarna werd het al wat rustiger en na de splitsing van de 106KM was er eindelijk ruimte om je eigen weg te kiezen. Het echte klimwerk begon toen ook met de Santa Lucia (lekkere aanloop) en de passo de Giau. Mijn klimbenen waren wakker – dit is terug te zien in het klassement, ik begin nu met inhalen. Op de laatste klim, die iets gemakkelijker is, mag ik los gaan van mezelf. Voor zover dat uiteraard nog kan, maar te horen aan het commentaar van de fietsers om me heen stoom ik aardig door (“hé waar gaat dat heen? zet je de eindsprint in?”). In deze laatste klim en afdaling zat ik constant te rekenen..red ik het wel of red ik het niet binnen de 7uur. In het onderste deel van de afdaling begint het te regenen; ik zet de 7uur uit mijn hoofd, heelhuids aan de meet is belangrijker. Na de lange afdaling naar La Vila was er een nieuw stukje in het parkoers; de Mür dl giat (muur van de kat). Een stuk van 360m met stijging van 13,1% gemiddeld en maximaal 19% – gekkenwerk. Ik val nog net niet van de fiets..bovenbenen/kuiten opgeblazen en dat merkte ik de laatste KMs, ik kreeg ze amper meer rond (dat zijn dus vierkante benen). Het valse plat voelde daarmee enorm vals aan; in de laatste KM toch nog een eindspurt ingezet en erg blij+voldaan over de finish gegaan. Niet binnen die zeven uur, wellicht de volgende keer..

Aan mijn bergCV kan ik onder andere toevoegen: Pordoi, Costalunga, Lavazè, Campolongo, Giau, Falzarego, Sellaronde, Valparola. Allemaal even mooi en allemaal even lastig op hun eigen manier (het blijven hoogtemeters). 







In deze week, naast het fietsen, uiteraard nog wat rondjes gelopen en onder andere uitgekomen bij Santa Croce (2000m), Pedraces.

Maratona Dles Dolomiti: 138KM 7:03:36 (49e vrouw van de 249) op de Scott Foil van Rijwielpaleis Bilthoven.

Podiumverkenning met de Hellasteamies op de dag voor de wedstrijd