Categorie: Geen categorie

Spontaan stond ik vandaag aan de start van een kwart triatlon: de stadstriathlon in Weert. Beetje vroeg in het seizoen, dus dat betekent ijskoud water. Maar gelukkig veel zon en weinig wind zodat we op de fiets weer snel konden opwarmen. Hamvraag van vandaag was toch wel hoe mijn rechterbilspier het zou doen…door het vele lauf+loopwerk van de afgelopen weken is deze overbelast. Dinsdag kon ik nog geen 800meter pijnvrij over de baan schuifelen maar de behandeling van donderdag van Lotte voelde heel goed. Althans, voelde helemaal niet goed of fijn maar het beurse gevoel van vrijdag gaf aan dat er flink wat werk verricht was in die rechterbil. Zaterdag kon ik alweer normaal op een harde stoel zitten dus ik was positief gestemd dat ik kon hardlopen, of ik het 10KM zou volhouden was spannend.


Afijn, aangezien de treinen maar tot Heeze reden, kon ik mooi warmfietsen (20KM) naar Weert. De start+finish lagen midden in het dorp – gezellige stek. Dit jaar nog niet buitengezwommen dus het aantrekken van wetsuit ging nog niet soepel. Twee badmutsen over elkaar want het water is slechts 13,6graad. 

Het water voelt aan als ijsblokjes – handen en voeten zijn meteen verstijfd. Snel opzwemmen naar de start en daar hopelijk niet te lang wachten voor het schot valt. Toch dobberen we nog wat langer dan me lief is; flink watertrappelen en ik kan de kou aardig weerstaan. Het startschot valt – 500meter heen en 500meter terug, klinkt niet moeilijk en is niet moeilijk. Wat wel moeilijk was om met verkleumde handen mijn wetsuit uit te krijgen en te rennen naar parc fermee. Maar het ging gelukkig zonder kleer/wetsuitscheuren. 

Op de fiets was het lekker bijkomen, weinig wind en heerlijk zonnetje onderweg. Alleen was ik even vergeten hoeveel ronden ik mocht rijden; waren het er zes of acht? Na eerste doorkomst naar KMs kijken en tijd. Rekenen, rekenen; hmmm met zes ronden zou ik erg rap zijn en met acht ronden wel erg sloom. Halverwege dan nog maar ns kijken op de teller. Na ruim half uur weer ns de teller gecheckt, sjout – hij telt geen KMs meer. Dan nog maar ns rekenen en tot een conclusie gekomen: zeven ronden! Nog net voor de balk mijn schoenen los+uit kunnen trekken en dus op blote voetjes het PF ingerend. Wissel ging niet zo snel want de veters mocht ik deze keer strikken (snelsluiters vergeten – maar dat was dan ook het enige wat ik vergeten was, valt dus best mee!).


Lopen deden we op een rondje van 2km door het centrum. Nu was het dus spannend, hoe lang zou mijn bil het houden? Ronde 1 gaat na de overgang (eerste KM liep ik voor mijn gevoel met x-benen, as usual) goed. Bij de finish check ik de doorkomsttijd om mijn verval in de gaten te houden. Volgende ronde lopen eigenlijk prima en ik zie dat ik er ruim 10min over doe. Prima tijd voor 2KM aangezien ik al tijden niet meer lekker (snel) loop. Rond 3 begint het een beetje te trekken in de rechterbil maar ik kan nog doorlopen. Snelheid is hetzelfde dus ik ben tevree en begin er vertrouwen in te krijgen dat ik kan finishen. Ronde 4 trekt de bil steeds meer maar nog steeds prima rondetijd. Laatste ronde negeer ik de pijn en ren onder het finishdoek door in een tijd van 2:28:12. Heel erg tevreden! Zwemmen was koud, fietsen lekker en lopen goed genoeg. 

Tweede Paasdag – Jaarbeursplein Utrecht – startvak voor de marathon – ik kijk om me heen en herken het “Be More Ultra Tour shirt“! Hier op de kiek met drie BMUT-lopers, maar ik heb er meer gespot… Zowel op als langs het parkoers: one big running family!

Leuk om nieuwe vrienden te maken – maar goed beschouwd was ik er natuurlijk om te rennen! Over mijn eerste losse marathon valt weinig te zeggen – geen moment lekker gelopen. Kijk ik ben het wel gewend om de eerste KMs in de wedstrijd niet lekker te lopen (diesel moet dan nog warmdraaien) maar deze diesel wilde niet soepel lopen. Dankzij de supporters onderweg (ik kon toch niet uitstappen en hen vergeefs laten wachten?!) ben ik gefinished. Mentale strijd gewonnen! Volgende keer loop ik vast lekkerder..

Volgers die me al langer op de hielen zitten, kijken misschien niet verbaasd op..maar menig mens krabt zich bedenkelijk achter het oor als ik zeg wat ik gister gedaan heb: 50KM hardgelopen over de Veluwe. Het was zeker geen peanuts, maar mijn inspanning verbleekt bij helden die dit 5 dagen achter elkaar doen… 

Het complete verhaal over de Be More Ultra Tour!
Begin dit jaar kwam het volgende bericht door: Martine, Pieter en Léonie lopen van 24 tot en met 28 maart dwars door Nederland om geld op te halen voor de kids bij Mother of Peace in Zuid Afrika. Loop mee en beleef dit unieke evenement! 




Léonie ken ik van mijn eerste ultra vorig jaar en met Martine had ik inmiddels via Twitter kennisgemaakt. Beide superultra-loopsters deed dus wel vermoeden dat het hier ging om een aanzienlijke tour. Vrijdag mocht ik aanhaken op dag drie van de Be More Ultra Tour – 50KM koersen over de Veluwe. Het team van vandaag:

De organisatie van de hardloop4daagse had de etappe van vandaag uitgezet. 
Vanuit het Orderbos volgt een ronde over Assel, Kootwijk, Stroe, Koudhoorn. Vervolgens via het Speulderbos gaat het verder langs Drie, Speuld en het Uddelermeer. Tot slot wordt Hoog Soeren aangedaan alvorens de finish wordt bereikt op de atletiekbaan in het Orderbos. Onderweg werden vele foto’s geschoten door Maurice; alle credits van de foto’s zijn voor hem!

Tweede etappe was relatief kort met 13KM en deze vlogen dan ook voorbij. Inmiddels begon het wat frisser te worden; maar we mochten absoluut niet klagen over het weer. Fantastisch weer, drie druppels gevoeld maar voor de rest liepen we om de buien heen.

Diepgaand gesprek na het marathonpunt – ik zat er zwaar doorheen maar was erg blij met mijn gesprekspartner. Toegegeven, hij heeft meer energie aan woorden verspild dan ik… ik was allang blij dat ik mijn ene been voor de andere kon krijgen.


Na 52KM hoorden we flink gejoel+gefluit – terug in Apeldoorn werden we enthousiast onthaald door de crew en organisatoren van deze etappe. De Veluwe was erg mooi om over te rennen – hier moet ik zeker ns een keer terugkomen. Maar eerst herstellen van dit loopje…

Zondag 7 maart 2010
We mogen vandaag vroeg de veren uit; om 3:15 gaat de wekker. Laatste spullen inpakken en heel veel kleding aantrekken. Wat te denken van hemd, thermo-shirt korte mouw, 2x thermo-shirt lange mouw, soft cell, loopshirt, langlaufbroek, joggingbroek, spijkerbroek. En als we naar buiten gaan, komt daar nog bij soft cell, jas, muts en haardband, handschoenen en wanten. Verbazingwekkend dat ik mijn broek+jas nog dicht kreeg… Als het meezit staan we anderhalf uur voor de start in minus 15graad kou te kleumen – vandaar de multi-lagen! 


Om 3:30 smeren we brood om in de bus op te eten. Vier uur stappen we in de auto om naar Mora te rijden, daar pakken we om 4:45 de bus naar Berga (Sälen). Normaliter zou de bus er binnen twee uur zijn – vroeg genoeg dus.
Maar dit jaar loopt het anders – 7:45 stappen we pas uit de bus. Via toilet gaan we naar ons startvak. We staan helemaal achteraan – iets wat we liever niet willen in verband met de ‘cut off’ tijden. Maar het zij zo, niets aan te doen en niet druk maken. We weten dat er nog meer bussen achter ons zijn vertrokken, dus die sluiten na ons aan.


Nog maar net in ons startvak en het begint te bewegen – blijkbaar is het startschot gevallen. Onze extra lagen laten we achter in een gekleurde plastic zak met startnummer – deze vinden we na de race terug bij een school waar we ons kunnen douchen+omkleden. Maar voor we daar aankomen, mogen we eerst nog 90KM langlaufen. Rustig gaan we achter de meute aan; nog niet net het startveld uit of het gaat heuvelop, 4KM lang heeeel langzaam.


Ik wring en wrik me heel rustig een weg tussen de deelnemers door – in de meute altijd de buitenbocht proberen te pakken, die gaat het snelst. Verder probeer ik mijn stokken heel te houden; een bekend fenomeen bij de Vasaloppet is gebroken stokken. De eerste KMs vliegen voorbij, ondanks dat het heel sloom gaat. Bij de 2e post (KM 24) krijg ik een inzinking, mijn lichaam begint stijf te worden en ik voel me licht in mijn hoofd. De 10 daaropvolgende KMs vind ik niet zo leuk.


Maar na de derde post lijk ik het mentaal te accepteren dat ik toch echt totaal 90KM moet afleggen en dat mijn lichaam dus maar beter kan meewerken.. De eerste helft is net file – dan heb je een flow te pakken en het volgende moment sta je bijna stil; snelle spoorwissel en je gaat weer door. Goed vooruitkijken en veel sporen wisselen dus!


Net over de helft wordt de sneeuw slechter van kwaliteit en zijn vooral de sporen compleet uitgekauwd. Op dat stuk zitten een aantal afdalingen en met ijs in het spoor is dat erg wiebelen. Ik besluit tussen de sporen af te dalen, glijd minder hard maar wel meer controle. Op dat stuk zijn velen onderuit gegaan en hebben velen mij ingehaald. 
Bij de start was ik er nog van overtuigd dat ik toch wel door moest stappen om op tijd binnen te kunnen zijn. Halverwege zie ik een klok en ga ik rekenen. Zelfs met een flinke tempo-dip ga ik het prima redden. Mijn zelfvertrouwen groeit enorm. Tweede helft komt er wat meer ruimte in de sporen en kan ik langere tijd mijn eigen tempo vasthouden.
In een treintje heb ik niet gezeten, maar ik hoor wel mensen in mijn trein. De verzorging is prima – ongeveer om de 10KM is er een post met drinken en stukjes brood. Voor de eerste twee uur heb ik mijn eigen drank meegenomen. Energievoorziening gaat dus prima! 

Tweede helft kan ik het tempo nog steeds lekker pittig houden. Op driekwart van de race ga ik nog maar ns rekenen – misschien red ik de tien uur wel. Adrenaline stijgt weer aanzienlijk. Vanaf nu is er vaak tussen de posten extra verzorging met water, bessensap, stukjes sinaasappel of penny-wafel. Dat is een welkome aanvulling want ik begin toch aardig leeg te raken.
Bij de laatste stop nog maar ns gerekend en misschien ga ik het binnen tien uur redden. Naar mijn idee gaat het allemaal niet meer zo snel en ik hoop dat ik niet veel van spoor hoef te wisselen (coördinatie laat het steeds meer af weten). Maar de gedachte dat ik voor zessen, dus in daglicht, binnen kan komen geeft weer een stoot energie. Dubbelstokken gaat weer prima en ook heuvelop heb ik nog kracht in de benen. Ik zou verwachten dat ik op die twee punten als eerste moet inleveren.
De laatste KMs zijn wel erg lang – kerktoren van Mora in het zicht en toch nog drie KM slingerend te gaan. Plots ben ik dan toch in het dorp, linksaf de winkelstraat in, voor de kerk langs, ik hoor Hollandse supporters die me herkennen, ik zwaai en werp ze een grote grijns toe en zet de eindsprint al dubbelstokkend in. 50 meter voor de meet – wat is dit gaaf, lawaai aan alle kanten, gejuich en de Zweedse “hejahejaas”. Voor ik het weet ben ik over de meet – doodmoe en hyperventilerend (ik word tuurlijk weer emotioneel van zo’n finish) wil ik me eigenlijk neer laten ploffen zoals je dat op tv ziet.
Maar ik zie het niet zitten om met kramp in beiden benen nog weer op te moeten staan dus hang ik in de lussen van mijn stokken en hap naar adem. Hyperventilerend denk ik aan mijn eindtijd: slechts 9:12, dat had ik nooooit verwacht. Sjonges, wat was dit een mooi evenement. Genoten onderweg van de atmosfeer, omgeving en vooral uniek om hier mee te mogen+kunnen doen! 

Kortom: ik heb het gehaald – ik heb de grootste, oudste en langste klassieke langlaufwedstrijd in de wereld gedaan!

Mijn langlauf-ervaring beperkte zich tot no-wax latten; gewoon schubben als afzet. Op de Bielerhoehe maakte ik mijn eerste meters op klassiek gewaxte skating latten. Het glijden ging een stuk sneller maar heuvelop was het zwoegen. Nu zijn skating-latten niet ideaal voor het klassieken. Tussen deze twee technieken zitten grote verschillen en ook de latten zijn wezenlijk anders. Maar een stukje klassieken met skates gaat prima.


Afijn, zondag dus klassieken en geen enkele skate-pas is toegestaan, net zo min als rennen met de latten in je hand. Je moet de latten aan de voeten houden van begin tot eind.
Ons is aangeraden om de Vasaloppet toch zeker op wax latten te doen – dus heb ik bij Vasa Sport schoenen+wax-latten gehuurd. Goed beschouwd van de gekke om voor zo’n tocht latten te gaan huren…denk aan het huren van schaatsen voor de Elfstedentocht. Zo’n groots event, daar moet je voor trainen en op voorbereiden met je eigen materiaal..ik niet dus. Wel voorbereiden maar dan niet met eigen materiaal. 


Vandaag zaterdag, dag voor de wedstrijd – wax-stress!!! Welke wax, hoeveel lagen, hoeveel fluor… Afgelopen dagen hebben we rondgevraagd voor tips en zijn inmiddels wel een beetje waxmoe; maar tja, nu moet het echte werk nog gebeuren en kunnen we niet een laagje overslaan (toch?). In de kelder van het hotel, in zomer de biljartruimte, is een waxruimte ingericht. Met zo’n man of zes staan we gebogen over de latten en wisselen we tips en strijkijzer uit. 


Strategie:
Gliding: LF4 + LF6 en finish off met LF7 (profies gebruiken natuurlijk HF7)

Kickpart: VG35 (base layer) inbranden + V40 blue extra inbranden + meerdere lagen V45 violet special (= met blauw randje) + finish off voor koude start met dun laagje V40 blue extra

Vandaag een twintig kilometer op de Vasaloppet langgelauft – supermooi! Prima sneeuw, lekkere zon, temp tussen -4 en -7 graad.. we mogen hopen dat het zondag zelfde omstandigheden zijn!


Gisteravond laat aangekomen – vanochtend relaxed ontbeten en daarna de eerste waxsessie. We waren er toch de hele ochtend mee zoet. Voor een training hadden we nu genoeg lagen op de skies – voor de wedstrijd mogen we wat meer ‘layers’ aanbrengen; dus nog langer in het waxhok staan!


Na het waxen startnummers opgehaald;, daarna los gegaan op een gedeelte van het parkoers voor zondag. Samen met E (foto) en bevriende collega’s van haar (NL en USA) hebben we de eerste KMs getrokken. 

Al jaren lang keek ik met jaloerse blik naar de handdoek van clubgenoten, onbekende lopers en bekende hardlopers => de GroetuitSchoorl-handdoek. Al die tijd stond het lopen in Schoorl op mijn verlanglijstje – niet alleen voor de handdoek maar vooral vanwege de positieve ervaringen die erbij hoorden. Mooi parkoers, vriendelijke organisatie en vaak goede tijden. Maar tja, al jarenlang kwam het er niet van…wintersport, te laat met inschrijven, trainingsstage, etc. Vandaag, 14 februari, stond ik dan eindelijk aan de start. Helemaal achteraan in het startvak aangesloten op het moment dat voorin de hardlopers weggeschoten werden. De 30KM (mijn afstand) en de halve marathon gingen tegelijk van start, dat leverde flinke drukte op. Tot zo’n 18KM, het punt waar de halve richting finish gingen, was het een slalom tussen de mensen door. Linksom, rechtsom, door berm, over troittoir, door sneeuw, over takken – dat was lopen op adrenaline! Daarna eindelijk lekker het eigen ritme gevonden en genoten van de omgeving – er liepen nu minder mensen voor mijn neus. Mijn vlakke race, met een om-en-nabij de 5min op de kilometer, leverde een eindtijd op van 2:30:43. Helemaal tevreden mee!!

Afgelopen weekend de latten ondergebonden in het Thueringer Wald (Oost-Duitsland). Perfecte omstandigheden – genoeg en goede sneeuw, temps rond vriespunt, weinig wind! Bomen waren zwaar bedekt met sneeuw/ijslaag waardoor het net leek of we in een sprookjesbos langlaufden. 


Vrijdags ons eigen spoor getrokken door de diepe, maagdelijke sneeuw. Begonnen op de loipe bij ons hotel Schmuecke, omhoog naar de Schneekopf (978m). Daarvandaan hebben we ons eigen spoor getrokken richting de Teufels Kanzler (mooi uitzicht!) en uiteindelijk een rondje om de berg. Onze verlate lunch nuttigden we tegen vieren in de Suhler Huette; waar het al erg gezellig+benauwd was toen wij aankwamen. De Stammtisch was bezet – de heren dronken halve liters en de accordeonist zong er lustig op los. Uiteindelijk zijn we een volle middag bezig geweest met een tochtje van zeven kilometer in een actieradius van twee kilometer – machtig mooi!!


Zaterdag ben ik er alleen op uit getrokken – KMs maken voor de Vasaloppet. Hiervoor ben ik een stuk over de Rennsteig gelaufd (Rennsteig is een oude koeriersweg die over de hoogste toppen van het Thueringer Wald loopt, 168KM lang). Een kleine zes uur bezig geweest en ik was kapot…er moet nog flink getraind worden voor maart!


Zondag was de route uitgestippeld naar Waldgasthaus Moenchhof – de kaart van het restaurant zag er namelijk erg appetijtelijk uit. De kwarkstrudel was inderdaad erg goed! Een mooie afsluiter voor een wit weekend in een sprookjesbos.