Gister op tafel neergezet – mijn logé voor komende week: Miranda De Vis!
Geen onbekende in deze ruimte want tot januari vertoefde ze hier vijf jaar lang dag-in-dag-uit.
Ps. voor diegenen die de vis herkennen, inderdaad het is Miranda d’r vis
Met de plannen om te gaan trail-runnen in het voorjaar stapte ik vorige week bij Run2Day naar binnen en liep ik met de Nike Air Pegasus+ 26 GTX weer naar buiten.
Vandaag testronde gelopen in de sneeuw met M; hij op z’n nieuwe Pearl Izumies en ik op m’n nieuwe Nikes. Heerlijk gelopen, goede grip in de sneeuw en prima demping op de weg. Bovenkant is afgewerkt met Gore Tex® XCR (waterafstotend) – nu niet nodig gehad.
Schoenen in huis – nieuwste editie van Trail binnen handbereik => laat die eerste trail maar komen – ik ben er klaar voor.
Net als vorig jaar moest ik weer erg wennen aan die smalle ijzers onder de voeten. Het eerste half uur stelt niet veel meer voor dan geploeter/gekrabbel/gestuntel. Dit keer waren de omstandigheden zelfs zeer gemakkelijk – sneeuw op het ijs en botte schaatsen. Na half uur en stuk peperkoek ging het gelukkig een stuk gesmeerder – echte lange slagen waren het nog niet maar het leek meer op schaatsen dan op krabbelen. Uiteindelijk nog wat rondjes kunnen maken op de Molenpolder en dus met tevree gevoel op fietsje terug naar de stad. Wie weet, later in de week nogmaals proberen?!
Wauw – je maakt het niet veel mee maar vandaag heb ik op de lange latten in eigen land kunnen staan. Geweldig!! Door Vasa Sport was er een langlaufchallenge georganiseerd. Ruim 50 man/vrouw kwam hier op af. In de Kaapse Bossen en bij het Doornse Gat was het pret. Voor sommigen de eerste keer op de latten – maar na een paar rondjes vlakbij de parkeerplaats was iedereen er klaar voor. Een tocht richting Chalet Helenaheuvel voor koffie/thee/heisse Choco! Die was ook wel verdiend na 6KM zwoegen door de prachtige witte bossen. Na de choco draaide mijn diesel lekker warm en kwam ik op gang – dit biedt perspectieven voor de Vasaloppet, slechts 84km langer dan het eerste stuk. Na drie uur en een kleine 10KM kwamen we terug bij de ingesneeuwde auto – de terugweg was ook nog een avontuur.
Vandaag Linschotenloop gedaan – rennen door een witte polder, machtig mooi!
Voor de halve marathon had ik me opgegeven en eigenlijk deze week spijt gekregen….die kou! Normaliter zou ik op de fiets geforensd hebben, maar dat zag ik nu niet zitten. Op vrijdagavond bij een borrel een carpool-date met tria-vrienden gemaakt. Deze keer zou ik in ieder geval warm aankomen!
In Linschoten was het drukker dan ik dacht – veel hardlopers laten zich dus niet gek maken door een paar graden onder nul.
Mijn strategie: langzaamaan beginnen. De halve marathons die ik van de zomer nog gelopen had, waren allemaal geëindigd in ‘drama’. Te hard gestart en vreselijk ingestort in de tweede helft – deze keer zou anders zijn. Na 5KM kon ik aansluiten bij een groep kletsende mannen => de praatgroep. De vraag van dat moment was of er ook appelgebak zou zijn bij de finish. Ik vroeg me alleen nog af of ze ook warme choco met rum zouden hebben; we hadden namelijk tegenwind die mij toen door merg+been ging. Het tempo was constant, dus dat liep heerlijk. De kletsmajoors waren duidelijk haas want de rest werd steeds stiller. Bij de 15KM vroeg een van de hazen aan mijn buurman of hij dit tempo vast kon houden tot einde. Buurman wist te antwoorden dat hij het wel ging redden en hij zei dat hij bij de finish zijn buurvrouw ten huwelijk ging vragen maar dat ze dat nu nog niet wist… Ik antwoordde dat ik wel te verleiden was met warme choco+rum.
Bij de 16KM was een verzorgingspost waar ik doorheen banjerde (eigen drank mee) en ik was mijn buurman al kwijt. De gedachte aan een warme choco (maakte me al helemaal niet meer uit van wie ik die zou krijgen) deed me een tempootje sneller lopen. Vette negatieve split gelopen en geen ‘buurman’ gesignaleerd aan de finish (grijns). Mooie dag in mooi landschap met een mooie eindtijd – ik ben blij!
Het is dan toch zover gekomen – drie jaar heb ik het uit kunnen stellen maar vandaag heb ik afscheid genomen van mijn TREK. De fiets waarmee ik vele KM’s mee gereden heb; geen regenbui heb ik geschuwd, tegenwind deerde mij niet, ploeterend langs windmolens in de polder en foeterend over bergen (bergen zijn prachtig, maar klimmen kan ik gewoon niet). Mijn trouwe alu-ros heeft me nooit in de steek gelaten. Na al die jaren werkeloos in de schuur te hebben gestaan, is hij vandaag afgestofd en meegegaan met een beginnend wielrenster. Ik hoop dat mijn oude strijdmakker haar evenveel plezier brengt!
Zo tegen het einde van het jaar komt de vraag: “Wat zijn je plannen voor volgend jaar?” weer vaker voorbij. Weinig plannen, de Vasaloppet (90KM klassiek langlaufen) was het enige vastomlijnde plan. “Was” – want na wat getwitter van ultra’s gaan de gedachten alweer naar het langere werk. Vandaag getipt over La Bouillonnante in de Ardennen – 50KM met 2450 hoogtemeters in april volgend jaar; trail met technische stukjes (ladders, gladde stenen) en start bij kasteel van Bouillon, geweldig toch?! Vandaag meteen ingeschreven.
Offe (ook via Twitter), de Ardennen Mega Trail met 80KM en 4000+ hoogtemeters – een echte uitdaging. En als je dan verder kijkt op die website, blijkt deze trail deel uit te maken van een circuit: Cascadia Tour met 7 ultra trails…Arghhh, ik word meteen eager – nog meer trailkilometers vreten!
Tja, tis natuurlijk mijn eigen schuld om ultra’s te volgen op twitter; voor je het weet neem je hun enthousiasme over! Zie bijvoorbeeld de blogs van twitterende ultra-loopsters: Runtodream en Giventofly!
Plannen maken leuk, maar laat ik eerst maar ns beginnen met meer loopKMs te maken…anders vallen de plannen heel snel in duigen.
