Categorie: Geen categorie

Retourtje Groningen op zondagochtend om twee mijl te zwemmen. Je verzint het niet, maar toch heb ik dat het afgelopen weekend gedaan. Plan was eigenlijk om er een nachtje/dagje van te maken maar sociale verplichtingen riepen. Gelukkig maakten de omstandigheden/omgeving de lange reistijd goed.

Op zondag 29 augustus mocht het dus gaan gebeuren in het Paterswoldsemeer. Bij Restaurant De Twee Provincien melden we ons. Hier krijgen we onze badmuts met nummer en finisher’s t-shirt. In het restaurant trekken we ons wetsuit aan, zetten de badmuts op en leggen spullen in een auto die naar de finish rijdt. We zwemmen namelijk van dit restaurant via een grote boog over het meer naar Restaurant Kaap Hoorn.


Kwart voor tien het startvak in; vijf voor tien het water in (brrrrr) en drie voor tien de briefing. Handje aan de kant voor het startschot en daarna ging het los. 

Ik lag gunstig bij de start (het witte badmutsje naast de blote basten van de snelle wedstrijdzwemmers) maar moest daarna toch flink wat zwemmers langszij gaan. Het water was zo koud dat het ademhalen net te vlug+oppervlakkig ging. Even wat rustiger zwemwater opgezocht, adem herpakt en ik maakte me klaar om op te stomen naar de kopgroep. Die zwommen zo’n 50m voor mij. Kracht genoeg in de armen want ik kon redelijk snel naar de staart van de groep zwemmen. Echter, niet goed oplettend (hij of ik?) zwom ik in de benen van een andere zwemmer waardoor mijn brilletje werd afgeschopt. Dus op de rug, brilletje legen en goed doen. Natuurlijk was ik de aansluiting meteen kwijt. Weer ontspannen zwemmen, 1-op-3 ademen, kracht bijzetten en ik liep in op de groep. Ondertussen nog wel twee keer brilletje moeten legen want echt top zat ie niet meer. Groep te pakken en nu was het zaak langzaam naar voren te zwemmen. Ik zwom heerlijk – goed gefocused op techniek en krachtige slagen. Ik gok dat ik nu halverwege de tocht ben. Langzaamaan zwem ik van de groep weg naar de koplopers. Van zwemmer naar zwemmer zwemmend lig ik plots zij-aan-zij met een zwemster (herkenbaar aan staart in badmuts). In haar kielzog zwem ik een honderdtal meter; maar het zwemt niet lekker. Door het golvende water moet ik veel tijd besteden aan het orienteren op de zwemster die niet helemaal zuiver richting boei zwemt. Kortom, hier verdoe ik mijn tijd niet aan en ga alleen verder. Ik focus op de gele boei, corrigeer constant mijn afwijking naar rechts door stroming en zwem ik bij haar weg. Althans dat denk ik.. Ik zwem met krachtige halen en loop alweer in op een zwemmer, of is het een zwemster? Jawel, roze brilletje zie je niet vaak bij mannen en ook deze keer niet. Ondertussen heb ik door dat de andere dame met mij meegezwommen is. We liggen nu met drie vrouwen bij elkaar. Onduidelijk voor mij is hoe ver we nog mogen. Ik neem de gok en zwem een stuk uit de route en verhoog mijn armtempo. De twee andere vrouwen laten me gaan. Nu moet ik natuurlijk wel doorzwemmen naar de finish. Het gaat lekker en ik zwem nog naar een andere zwemmer voor mij. Ik zie een gele streep aan de rechterwal – dat zal de finish zijn. Maar ik zie ook plots een zwemmer rechts van mij. Niet gunstig en hopelijk niet een van die dames. Zo’n 50m voor de finish rol ik mij over de zwemmer heen (lang leve de geleerde buitenwatertechnieken) en sprint naar de finish. Daar aangetikt kijk ik naar mijn tegenstander en blijkt het een man te zijn… Op 3:04min zie je mij deze sprint nipt winnen.

Supertof evenement – volgend jaar wil ik er zeker weer bij zijn. Maar dan plak ik er wel een of twee dagen aan vast om daar lekker te rennen of fietsen.


Uitslag: 3,4KM in 58’20”; tweede dame

Fietsen doe ik veel – de meeste wegen rondom Utrecht ken ik op mijn duimpje. Maar soms wordt je toch verrast – een nieuw fietspad, andere afslag of een nieuw pontje…

Onze geplande route was over de Lekdijk naar Rhenen, terras pakken en via Heuvelrug terug. Supermooie route over bekende wegen. We hadden in gedachte om het pontje bij Culemborg te pakken om aan de zuidkant (rustiger dan noord) te komen. Maar ter hoogte van Fort Honswijk zagen we een onbekend bord van een voetveer: de Liniepont. Gloedje nieuw, pas sinds juli in de vaart. Fietsen mogen mee dus zijn wij aan boord gestapt. Verwachtingsvol keken we recht naar de overkant – daar zou de pont wel aanmeren. Maar nee, de pont ging een stuk stroomopwaarts. Langs de uiterwaarden, langs koeien, langs kribben, langs scheepvaart en legde uiteindelijk aan bij Fort Everdingen. Na een stukje schelpenpad kwamen we weer op de dijk uit en konden we de ons bekende route vervolgen.
Het pontje hoort bij de Waterlinieroute: vandaar dat er van fort naar fort gevaren wordt. Weer een mooi stukje Nederland gespot – volgens mij kun je hier fantastisch struinen. Volgende keer dus te voet verkennen!

Afgelopen vrijdag was het zover – de zesde editie en eerste internationale editie van de Cothense Zwemloop. De afgelopen twee jaar mocht ik meedoen en dit jaar wilde ik dolgraag weer van de partij zijn. Slechts plek voor 30 deelnemers is het zaak om op tijd te zijn bij de inschrijving. Gelukkig stond ik dit jaar weer op de startlijst. De zwemloop moet vooral niet te serieus genomen worden want dat kan leiden tot diskwalificatie! 2,7KM met stroom mee zwemmen in Kromme Rijn en een blokje in de polder rennen van 5,4KM. Na de laatste finisher wordt er geBBQed; toegegeven, dat is eigenlijk waarom we het allemaal doen.


In mijn eerste jaar liet ik mij vergezellen door een verduiveld badeendje – dit jaar twee vlinders met Nemo erop. Mijn benen waren nog zwaar van de spierpijn van de AMT – dus ik kon wel wat drijfvermogen voor de benen gebruiken! 

Het zwemmen ging dan natuurlijk ook super!! Niemand die mijn vlinders wilde afpakken, dan wel gebruiken als uitrustpunt. De 2,7KM heb ik als een plank gezwommen want ik wilde natuurlijk niet dat ik doorzakte. Het water uitkomen was niet gemakkelijk – gelukkig werden daar geen prijzen vergeven…
Tijdens het rennen kon ik ook wel wat lichtvoetigheid gebruiken dus bleven de vlinders om de benen tijdens mijn blokje om!

Het was weer een geweldige avond die afgesloten werd met een heerlijke BBQ op de zorgboerderij de Bossewaard.

De stats van de Ardennes Mega Trail van gisteren zijn bijzonder te noemen..

Net terug van een mini-vakantie. Genieten als een Godin in Frankrijk, stukje fietsen en hoofddoel van de trip: de Ardennes Mega Trail op zaterdag 3 juli 2010 (zie voorbereidende blog 5 juni jl.). Nipt over de Belgische grens, zo’n 20km ten westen van Bouillon, ligt Les Hautes Rivieres – strijdtoneel voor 275 trailrunners. Mijn insteek voor deze dag – genieten en als ik het niet meer leuk vind dan stap ik uit. Want 80KM is erg ver – 4000+ hoogtemeters is erg veel – 30+ graden is erg warm. Kortom, dat riekt naar avontuur, dat riekt naar overleven…uitdaging dus!!

Zaterdagochtend 5uur klonk het startschot voor mij, M en C. Als een dolle rent iedereen weg..gaat dat zo 80KM door? Na 50m heuvelop gerend te zijn, ontploffen mijn kuiten. Ik ga stil staan. Verbaasde en ook ‘duhuuh’-blikken worden mij toegeworpen…ik kan me er iets bij indenken, als je nog niet eens 50m heuvelop kan rennen wat doe je dan bij een trail met 4000+m heuvelop? Afijn, in het eerste half uur heb ik zo ongeveer het hele startveld voorbij laten gaan en sloot ik behoorlijk achteraan aan. Mijn tempo – langzaam maar wel steady state en dat zou later z’n vruchten afwerpen. 

Mooie vergezichten na beklimming van zaagtand nummer zoveel – het gaf me energie en ik liep ontiegelijk te genieten!! Onderweg wat kiekjes schietend voelde ik me net een toerist.












Recept voor de wedstrijd: zelfvoedselbevoorrading – dat wil dus zeggen dat je je eigen energie moet meenemen. Onderweg alleen waterposten. Verder mocht je niets aannemen onderweg en niets achterlaten. Dit betekende een volle rugzak met:
– verplichte items van de organisatie (fluitje, nooddeken, mini-voedingspakket, hoofdlamp, watertas voor op rug van kameel van 1,5 liter (vrije vertaling voor Camelbak), elastische tape)
– energie voor 17 uur
– droog shirt + droge sokken
– fotocamera + telefoon
– paracetamol
Op mijn hoofd een pet voor de zon en in de handen stokken. Soort Nordic-Walking stokken; toegegeven ik zie mezelf er niet mee in NL lopen maar ik was superblij met de stokken tijdens deze trail. De beklimmingen waren soms zo steil dat je wel een stokje kon gebruiken en afdalen is stukken relaxter.

Zoals geschreven, steady state tempootje en voor ik het wist, stond ik na 35KM zo’n 200m boven Montherme op de berg – zaagtand 10. Tellen van de zaagtanden deed ik niet – evenmin als KM aftellen. Alleen inschattingen wanneer + hoeveel te eten+drinken. Verder bleef ik het maar leuk vinden – afdalen ging met de stokken redelijk ontspannen en klimmen ging in pittige pas. Na de eerste verzorgingspost was mijn inhaalrace begonnen – op 1 man na, heb ik alleen maar ingehaald. Dat gaf goede spirit en hield me scherp! Het lopen ging zo lekker dat ik maar bleef doorgaan van post naar post; plots was ik bij de laatste 7km aangekomen. Tjemig, zou ik nu  gewoon gaan finishen? Ondanks blessureleed, ondanks zo weinig KMs in de benen?

Nog een laatste foto op de laatste berg voor de finish – die daar beneden (ongeveer naast mijn stokken) ligt. Alsof ik de meet al rook – als een speer naar beneden over kronkelpaadjes, mezelf behendig met mijn stokken mijn balans houdend, weg oversteken, door rivier de Semois waden en dan met natte schoenen heel heroisch de laatste 400m naar de finishstreep sprinten. Net voor de streep werd er nog keihard gejuicht+geklapt door alle bierdrinkende en BBQworstetende finishers+supporters (opgejut door M). Eindtijd: 15uur30min; blaren minimaal, spierpijn maximaal, glimlach van oor tot oor!


En nu? Geen idee, geen nieuwe uitspatting gepland…maar wat niet is, kan zo maar komen! Dus als je leuke ideeen hebt voor nieuwe uitdaging – laat het maar weten!


Voeding: bij start 1,5 liter water met eigen energie-mix voor drie uur; bij elke post aangevuld met 1,5 liter en energie voor twee uur (totaal 10,5liter); 3 PowerBars Cookie&Cream

Veluwezoomtrail – ruim 50KM crossen over de Veluwe met een lusje door beschermd natuurgebied; dat leek mij wel wat. Een tijd geleden ingeschreven omdat het een mooie opmaat  is voor de Mega Ardennen Trail die over twee week op het program staat. Tja, toen wist ik nog niet dat ik in de aanloop last van mijn bilspieren zou krijgen. 

Eerste weekend van juli staat de Mega Ardennes Trail op het program. Op 1 januari in een spontane bui voor opgegeven…eerste editie van deze trail en hij lijkt mij geweldig. Locatie is in de buurt van de Bouillonante en die trail vond ik supermooi. Veel hoogtemeters in het parkoers waardoor je soms klauterend omhoog moest en half glijdend naar beneden – het heeft niet zo heel veel meer met hardlopen te maken…
Maar tja, blessure aan de bil loopt nog niet lekker. Vaak ook vermoeide benen van het werk, dus met de gelopen KMs is het dramatisch gesteld en snelheid zit er al helemaal niet meer in. Gelukkig is mijn beenkracht goed op peil door de spinning/fietsuren.
Voor de mentale voorbereiding heb ik wat rekenwerk gedaan. En de uitkomsten geven me weer inspiratie en moed!
Totale trail is 80KM met meer dan 4000 hoogtemeters. Ik mag daar 19uur over doen; dat is 4,21km/u. Dat klinkt doenlijk, toch?
Bij zinsnedes als: Halfweg, na 800 meter respijt langs de Maas, volgt de helling van Madasgascar, met 200 m hoogteverschil op 400m, stof voor straffe verhalen … . Dit is een van de niet minder 18 zaagtanden die de omloop vormen !! breekt er een glimlach door – dit is toch gekkenwerk…!! Verder is het “voedselzelfbevoorrading” dus met gevuld rugzak op pad en onderweg water tappen bij de posten.
Voor de geinteresseerden, hier een hoogteprofiel:

Etappe van vandaag Amsterdam – Utrecht; supermooi parkoers, deels over heuvelrug en andere voor mij heel bekende stukken. Vandaag ook moederdag dus een dagje koersen van gemaakt. 
Begin van de middag het peloton net voorbij Driemond gezien – de brug van Uitermeer.
Kopgroep: http://www.youtube.com/watch?v=Y5UiFwIg5Go&feature=channel
Peloton: http://www.youtube.com/watch?v=oW_xQmlEmoo&feature=channel


Daarna doorfietsen naar Damme om koffie+gebak te halen bij moeders en snel weer richting Utrecht om de renners in hun laatste kilometers te zien rijden. 6KM voor de eindstreep, Strijkviertel, komen de renners vlak langs mijn camera gekoerst.
Voorste gedeelte peloton: 
http://www.youtube.com/watch?v=aq6Cry1oJsY&feature=channel


Een renner van Caisse d’Epargne is lek gereden en wisselt voor mijn neus zijn fiets.



Erg gaaf+speciaal dat de Giro in mijn leef/fietsomgeving ging – ik heb ervan genoten!

Al maanden keek ik uit naar Trail La Bouillonante De laatste weken met iets minder zonnige blik vanwege een bilblessure. 50KM offroad rennen met 2450 hoogtemeters is een fikse klus! En tja, ik had al in geen tijden meer lekker gerend; de Be More Ultraloop over de Veluwe moest ik uit mijn tenen halen – de marathon in Utrecht een week later viel me nog zwaarder. Souplesse verdwenen, snelheid verdwenen – het voelde alsof ik beperkt werd in de zwaaibeweging van mijn rechterbeen. Mijn fysio kon mij vertellen dat de piriformis niet in top shape is. De 10KM vorige week in Weert waren aardig gegaan. Deze week nog twee keer bij fysio op bezoek. De 50KM zou ik sowieso niet redden maar er was ook een halve afstand met halve aantal hoogtemeters en ik hoopte van ganser harte dat ik die kon starten. Zondagochtend zou het beslismoment zijn.

Zaterdagochtend fietsen opgeladen en met de auto naar het zuiden gereden. Bouillon is een klein stadje aan Le Semois, met een fort boven op een bergrichel. Lunch bij het fort gegeten, boodschappen gedaan, camping opgezocht en uitladen. Het is al einde van de middag maar zulk mooi weer dat we een stukje gaan fietsen. Prachtige omgeving en deels gereden in het gebied waar de trail gelopen wordt. Sterker nog, het blijkt dat we onze tent hebben opgezet langs het parkoers!

Zondagochtend is het zover; ik vergeet eigenlijk een beslissing te nemen en bereid me voor op de 24KM. Het zit dus wel snor met het mentale deel van de blessure. Op de fiets rijden we weer richting fort. Om 9:10 vertrekken de 50KMers en precies 45 minuut later mag ik vanaf de binnenplaats naar buiten rennen. Ik start achteraan want ik weet dat ik toch niet hard kan en wellicht meer moet wandelen dan anderen. Vanaf het fort rennen we over het asfalt naar beneden (het enige stukje verhard van het parkoers), naar de rivier Le Semois, daar volgen we het pad langs de rivier richting de camping (het enige stukje plat van het parkoers). 








Net na de camping gaat de eerste steile helling omhoog – wij gaan in file omhoog. Ondanks dat ik rustig aan wil doen, wil ik ook weer niet wandelend afdalen. Achterin starten doe ik dus ook nooit meer – te veel file onderweg. Kuiten protesteren flink in de eerste KMs. Maar de bilspier meldt zich nog niet – zolang ik kleine pasjes blijf maken gaat het goed. Bij de eerste drankpost op 12KM ben ik eindelijk lekker warm gedraaid en heb het naar mijn zin. Water bijtanken en mixen met mijn eigen koolhydraat/eiwitpoeder en weer door.


Na de post wederom steil omhoog, ik ren achter wat gekleurde shirts aan en gun me niet veel blikken omhoog/in de verte. Stom want hierdoor loop ik gezamenlijk met de mannen de verkeerde kant op. Een paar honderd meter hoger komen we er achter dus weer naar beneden.. ..terug bij het parkoers moesten we achteraan aansluiten in de file bij het steile gedeelte. Ik had lekkere benen en had geen zin om te wandelen maar op single track viel er weinig in te halen. Sterker nog, bij de trappen stond meer dan een kwartier file! Gelukkig kan ik bij een van de trappen er via een ’tres dangereux’ stukje omheen. Tientallen meters meer klimmen op handen+voeten en door grindbak naar beneden laten ‘sliden’ – dit was pas echt leuk! 
Single track houdt nog even aan en ik moet me telkens in houden – misschien niet eens zo erg want ik ben er nog niet, maar ik ben zo enthou dat ik er graag langs zou willen denderen. Mijn inhaalrace is namelijk begonnen! De laatste post is alleen water – snel een slok genomen en meteen weer door, ik was nu lekker op dreef en hoefde nog maar 5KM.

Waar de meesten wandelen kan ik nog rennen. Of wat heet rennen, meer dribbelen maar toch net een fractie sneller. Nog een paar keer pittig omhoog en dan staat ineens de uitkijktoren voor mijn neus – het laatste stuk! Vanaf hier kun je het fort in de diepte zien liggen en de route gaat steil naar beneden. Bovenbenen vinden het inmiddels niet leuk meer maar die bilspier houdt zich wonderbaarlijk wel. Kleine stapjes naar beneden en ook hier kan ik nog mensen inhalen. De rivier weer oversteken en dan een fikse trap naar boven – ik heb nog genoeg kracht+puf om de trap op te rennen. Stukje langs helling waar supporters zitten die voor iedereen juichen en afslaan naar de finish. Wiehoeeee – ik ben gefinished. Wat een gaaf evenement – ik heb zo genoten onderweg. Ruim 4 uur buitengespeeld op een prachtige dag!! 




Gelopen op Adidas Kanadia TR2, koolhydraten/eiwit mix
Prachtige stek om terug te komen voor trailrunning+mountainbiken, maar ook ‘hardfietsen’ kan in die buurt.