Het is een luxe maar ik ben verwend.. de laatste twee jaren ben ik elke winter in mijn tentje in de witte wereld geweest – dus dat wil ik ook dit jaar. Niet alleen omdat ik het mooi vind, maar vooral omdat ik mij dan nietig voel en ik basale keuzes moet maken om te overleven. Nu is het niet zo dat ik in direct levensgevaar ben, maar potentieel kan het escaleren als ik een paar ‘foute’ keuzes maak.
Dag één
Na een paar dagen Östersund (bijkomen van Vasaloppet week) neem ik de trein naar Undersåker. Plan is om daar vandaan Åre noordelijk te ronden en dan naar het zuiden om door de bergen naar Sylarna en Helags te trekken. Op die manier zou ik eerst door lager gelegen gebied, met minder hoogtemeters, trekken om te wennen aan het tenten en het trekken van de pulka. Ik heb zo’n kleine vier weken om stuk te slaan.
Echter, in Undersåker is het warm, sneeuw ligt er niet in overvloed en het miezert. Kortom, tijd voor een ander plan.. ik neem de bus naar Östra Vålådalen, hogerop in de bergen. Ik stap uit bij Vålågården en neem daar nog wat te drinken voor ik mijn slee her-inpak voor de eerste kilometers.
Het is al einde middag dus ver zal ik niet komen… als ik maar uit de bewoonde wereld ben om ergens mijn tent op te zetten. Omdat ik denk dat het slechts een paar kilometers zijn, heb ik mijn slee niet goed ingepakt – deze is topzwaar en toppelt over bij het minst geringste hobbeltje (grrr – eigen schuld). Ook is de sneeuw ijzig, dus weglaufen zonder skins is ook geen optie dus binnen no time lig ik op mijn snufferd (grrr2 – eigen schuld). En ja, het gaat bergop dus het gaat superlangzaam. Ik weet het – ik moet er nog in groeien.
Na 5km kom ik op een mooie vlakte en ik ga stil staan. Dit is mogelijk een plek om mijn tent op te slaan, dus ik kijk naar een horizontaal stukje sneeuw. Omdat ik stil sta, valt ineens de stilte op. Aaah, dit is zo’n heerlijke stilte – een soort zen-stilte want het enige geluid dat je hoort, het geluid is dat je zelf maakt.
Ik heb dus mijn plek gevonden en ik ga aan de slag. De laag bovenop de sneeuw is net voldoende bevroren zodat ik op mijn schoenen kan rondlopen (geen snowshoes nodig!); dus dat is luxe. Voor mijn zitkuil moet ik even werken (door die ijslaag heen bikken) maar het lukt wel. ’s Avonds lees ik ontspannen mijn boek in de voortent. Ik lig vroeg in bed – dat reizen met een pulka is best vermoeiend. ’s Nachts kruip ik nog een keer uit de slaapzak – er is namelijk kans op noorderlicht. En jawel, omdat ik op een vlakte sta, heb ik een schouwspel om mij en de tent heen.
Dag twee
Mijn tent wordt langzaamaan in het licht gezet door de opkomende zon – dat is heerlijk ontwaken. Het is niet echt koud geweest maar ik moet toch wel wennen. Ik neem mijn ontbijt in de slaapzak en dat blijft speciaal. Eerst een kopje koffie maken met het warme water uit de thermos die ik uit de slaapzak tover. Dan een half bevroren broodje besmeren met half harde boter en kaas uit een tube. Die kaas heb ik eerst voorverwarmd door deze in mijn donsjaszak te doen.
Het inpakken duurt zo’n eerste dag uiteraard langer. Denkende aan gisteren pak ik mijn slee net wat anders in – zware dingen (=eten en drinken) op de bodem. En dan ga ik op weg. Het gaat nog steeds bergop en de sporen zijn enorm ijzig. Ik loop dus constant op mijn stijgvellen – dat is zwaar (aan de voet en je hebt geen glijmoment).
Langzaamaan kom ik wel ergens. Na een uur kom ik door een zomernederzetting en besluit daar mijn eerst koffie te nemen. Zo’n fika op de fjäll (koffie in de natuur) vind ik altijd een mooi moment. Het zijn de lekkerste koffie’s zo zittend op de pulka, genietend van de rust en ruimte om je heen (tenzij je uiteraard in een storm zit). Ja zelfs de snabbkaffe (poederkoffie) is dan verrukkelijk.
Na drie uur kom ik bij een hut; hier vraag ik naar het weer en om water. Verder naar het zuiden afzakken heeft weinig zin omdat het warm blijft op lagere hoogte; dus besluit ik het hogerop te zoeken.
Wat betreft het water: vaak is er bij de hut toegang tot stromend water, dat scheelt in kooktijd ten opzichte van sneeuw. Uiteraard moet ik het water wel zelf halen; dit keer met een emmer uit de stromende rivier.
Ik glij nog weer een uurtje door over de ijzige sporen en zit royaal in de tijd. Het gaat continue over besneeuwde heide, soms kale rotsen en bevroren meren lichtjes op en neer. Dan besluit ik om in de zon, hangend op mijn pulka (op mijn artic bedding is het aangenaam hangen), mijn boek te lezen voor het komende uur. Als ik daar comfortabel hang, komt er een gezin voorbij met pulka. Zo te zien kamperen zij ook in een tent. En een Zweeds koppel dat even stil staat om te kletsen. Ze klagen over de sneeuw – yup, deze is glad en ijzig en zonder vellen is dat best lastig manouvreren.
Na mijn pauze trek ik een uurtje door op zoek naar een vlak stuk voor de tent. Ook moet er voldoende sneeuw zijn voor mijn haringen, anders blijft mijn tent zo lastig staan. Iets hogerop vind ik een perfect plekje – ook opgevroren sneeuw, deze keer een iets dikkere ijslaag zodat ik geen zitkuil kan maken. In de verte zie ik de hogere bergen, onder andere de rotsformatie bij Helags. Het is een prachtig zicht; een half uurtje later hangen er rollende wolken boven deze bergen ook een prachtig gezicht maar ook een beetje onheilspellend. Misschien is er weersverandering op komst, gelukkig is het ver weg.
Dag drie
Poehpoe, het is wel werken met deze sneeuw. Temperatuur is boven nul dus zware slush puppie sneeuw. Ik ben nog steeds aan het klimmen – ik ga nu richting Vålåstugan. Daar heb ik twee jaar geleden met Saar overnacht en Undis ontmoet (zie mijn Vita Bandet avontuur). Hoe hoger ik kom, hoe beterder de sneeuw. Bij de huttenwaard vraag ik naar het weer; dat blijft de komende dagen hetzelfde, overdag nipt boven nul, veel zon, weinig wind en pas einde van de week verandering met meer wind en wellicht neerslag. Bij deze hut koop ik een kaart die net wat gedetailleerder is, daar kan ik beter het terrein op bestuderen om eventueel mijn tent op te zetten. Water haal ik weer uit de rivier.
Ik vervolg mijn spoor in de richting van Gåsen. Tot een aantal jaar geleden was dit ook een huttencomplex, maar dat is nu gesloten. Doordat er minder mensen komen, is er meer ruimte voor de rendieren om ongestoord rond te lopen. Ik kom twee keer een vrouw tegen uit tegenovergestelde richting; met de 2e heb ik een gesprek. Het is een Zweedse die met slee en hond onderweg is. Zij kan mij vertellen dat ik eerst de Poolse Agnieska gezien heb – wat een toeval, haar ken ik van de reünie van de Gröna/Vita Bandet! Balen dat ik haar niet even gesproken heb – ik neem me voor om haar op Insta een bericht te sturen.
Het is werksneeuw en ’s avonds ontdek ik dan ook mijn eerste blaren. Die moet ik morgenochtend niet vergeten af te plakken. Enne, de weersvoorspelling blijkt nu al niet te kloppen – hoe hoger ik kom, hoe meer wind er is. Dat betekent wellicht plannen wijzigen; geen tent maar een indoor-overnachting.
Dag vier
Net voor ik bij Gåsen ben, kom ik in ‘mijn witte wereld’. Plots heb ik zicht op Helags en Sylarna en niets dan een witte vlakte met lichte stuifsneeuw. Ik sta letterlijk en figuurlijk even stil – dit is en blijft zo bijzonder.
Na mijn juichmoment en filmpje ga ik verder. Een ijzige afdaling en een even ijzige beklimming. De wind neemt toe en soms kom ik amper omhoog door de wind tegen. Het is open terrein en ik vraag mij af of en waar ik mijn tent kan opzetten. Met deze wind kan ik dat niet; ik besluit rust te houden bij de raststuga en mijn opties te overwegen. Het is slechts 8km verder naar het Fjällstation van Helags, daar kan ik sowieso binnen slapen. Maar in die 8km zit nog een beste afdaling en klim; het kostte me net al best wat moeite dus gemakkelijk zal het niet zijn. Ondertussen drink ik een koffie in de deuropening van de raststuga. Zo zittend in het zonnetje is het heerlijk, maar als ik mijn neus om de deur steek, voel ik de koude en harde wind. Ik besluit om hier te blijven; ik inspecteer mijn hielen en constateer dat de tape goed is blijven zitten. Verder lees ik in mijn ene boek uit en luister wat podcasts. De wind blijft toe nemen en loeit om de raststuga. Ik ben blij met de beslissing om hier te blijven.
Deze nacht ga ik een paar keer naar buiten – in de verte zie ik het licht van Fjällstation Sylarna en ook het noorderlicht is aan meerdere kanten zichtbaar. Maar, het regent ook deze nacht – bah dat betekent niet veel goeds voor de sneeuw.
Dag vijf
Vandaag is het een kort stukje naar Helags Fjällstation – maar dus wel met de nodige daal- en klimmeters. Ik heb geen haast want als ik opsta, miezert het nog. En niets zo vervelend als langlaufen in je regenpak. Gelukkig klaart het op en ik kan vertrekken. Omhoog doorkruis ik ijsvlakten en dat is met de stijgvellen nog te doen; mijn pulka zwiept wel gemakkelijk uit mijn spoor maar heb ik nog nipt onder controle.
Dan kom ik over het zadel en heb ijsvlakten voor mij in de afdaling. Dat is geen optie. Ik zou kunnen wachten tot de zon haar werk doet en het weer slushpuppie-sneeuw is, maar ik besluit om de snowshoes aan te trekken en naar beneden te wandelen.
Halverwege is de sneeuw alweer zachter en ga ik verder op de stijgvellen.
Het voelt goed deze ochtend – ik ben blijkbaar zen geworden met het tempo/de inspanning/de tred/de omgeving, of wat dan ook.
Ik heb mijn oog op Helags laten vallen omdat ik hier graag naar de sauna wil. Twee jaar geleden was ik hier met Saar, maar we waren in het voorseizoen dus hadden we geen sauna. Vanuit de sauna heb je namelijk een fantastisch zicht op de gletscher Helags. En verder is dit sowieso een luxe plek, want er is electriciteit, stromend water en wifi.
Dag zes
Zodeknetters, ik heb een nacht extra geboekt want de wind is stormachtig. Hier kan ik vast niet tegenop met mijn pulka. Een rustdagje op deze plek kan geen kwaad. Mijn kamergenoten gaan tegenwinds naar Ljungdalen. Dat maakt me dan weer aan het twijfelen – zou ik dan toch niet op pad moeten? Maar als ik naar het gebouw met de keuken loop en bijna omver waai, ben ik blij met mijn keuze.
Vandaag hang ik rond in de keuken, bij de haard in de gezelschapsruimte en uiteraard ga ik einde middag weer naar de sauna. Af en toe speelt de twijfel weer op; ik zie namelijk een vrouw met twee honden uit de richting van Sylarna komen – verplaatsen kan dus wel. Maar dan spreek ik twee oudere Zweden en die zijn zo heilig overtuigd van het gevaar van de wind dat ik weer blij ben om in de sauna te zitten. Afijn, ik check elk uur de weerberichten maar voor morgen is het niet veel beterder dan voor vandaag. ’s Avonds besluit ik om het morgen toch te gaan proberen – lukt het niet, dan kan ik nog terug.
Dag zeven
Vandaag ga ik op pad naar Sylarna, het noorden. De wind komt uit het zuiden; dus ik heb voornamelijk wind in de rug. Dat klinkt okay, maar ik weet niet of dat wel zo handig is met een pulka. Ik ga het meemaken; ik bereid me erop voor dat ik ofwel terug moet ofwel de nacht (of twee) in een shelter moet verblijven. Dat laatste betekent dat ik veel gekookt water meeneem; met mijn rugzak ga lopen (met daarin de noodzakelijke dingen bij de hand) en de snowshoes bovenop de pulka leg.
De eerste twee uur, tot de shelter, is het redelijk vlak met verijste sporen – ik ga als een jekko. De wind is do-able en de zon schijnt zelfs. Dit voelt prima; een beetje koude billen, maar zonnetje warmt wat op. De raststuga ligt op een kleine, groene heuvel; ik besluit eromheen te gaan en dan mijn pulka achter te laten om binnen wat te eten en drinken. Maar helaas, ik vind geen plek waar mijn pulka niet wegwaait. Dan ga ik maar door.
Het wordt lastiger terrein, de ijzige oppervlakte blijft maar ik moet nu traverseren op een licht schuine helling. Ik heb nog amper grip met mijn ski’s en mijn pulka zeilt naar beneden of toppelt omver. De wind komt nu meer van opzij en ik kom nog amper vooruit. Als na ruim een uur mijn pulka weer op z’n kant ligt, besluit ik de snowshoes aan te trekken. Het gaat met deze omstandigheden niet eens zoveel langzamer. Omdat mijn horloge ergens op ‘stop’ is gegaan, heb ik geen idee hoeveel km’s ik onderweg ben. Mijn kaart zit in mijn rugzak en die wil ik niet pakken want dan waai ik (evt met kaart) waarschijnlijk weg. Rustigaan doorgaan is het beste wat ik kan doen. Nog geen half uur verder en ik zie een bordje, verbaasd constateer ik dat het nog maar 3km is – jippie! Het gaat nog steeds goed, maar ik zou het helemaal niet erg vinden om er te zijn…
Afijn, weer een km verder draai ik de laatste vallei in en heb weer wind recht van achteren. De wind is toegenomen en ik ben heel blij dat ik op snowshoes ben. Zelfs nu wordt ik ongecontroleerd naar voren geduwd op het licht dalende terrein. En nog vervelender, mijn pulka begint te dansen. Die moet ik dus proberen op de sneeuw te houden anders ben ik echt de pineut.
In de verte zie ik de hutten van Sylarna, maar oei deze wind.. het zal nog even duren, eer ik er ben. Ik druk verwoed op de stangen van mijn pulka om deze laag te houden. Dan denk ik een stem te horen – nah dat kan niet. Toch hoor ik weer wat en het is de Britse met de honden. Ik stap nog net op tijd opzij – zij heeft haar slee ook niet 100% onder controle. Ze zoeft voorbij met de tekst: “Quite windy not?!”. Ik sjok rustig door; blij dat ik overeind kan blijven staan. Mijn pulka gaat nog twee keer om – daar valt mee te leven nu ik de hut in zicht heb. De wind neemt verder toe en mezelf tegenhoudend bereik ik de hutten. Hier moet ik eerst stil staan om op een luw moment te wachten om mezelf te kunnen omkeren om het hoofdgebouw binnen te kunnen gaan. De sneeuw stuift aan alle kanten op en ik probeer mijn slee in de luwte weg te leggen. Het kost me tien minuten en dan kan ik naar de deur, maar op de ijsvlakte zeil ik bijna voorbij de deur, gelukkig kan ik mij aan de deurpost vastgrijpen. Het is best hilarisch – al vond ik dit wellicht nog wel het lastigste deel van de dag.
Eenmaal binnen moet ik enorm bijkomen. Ik ben gewoon van slag, beetje zeeziek en rillerig. Op adrenaline heb ik de tocht gedaan en was alles prima, maar nu mag ik ontspannen en komt er toch wat spanning los. De sauna klinkt dan ook als een heerlijk vooruitzicht. Maar eerst nog de spullen uit mijn slee – ik vraag de hulp van twee mannen om mijn slee naar binnen te krijgen, dit had me echt niet in mijn eentje gelukt. Wat een storm! Ik heb meteen voor twee nachten geboekt – morgen is het namelijk een vergelijkbare dag.
Dag acht
Aan het ontbijt weet ik het zeker; ik zie Lars en spreek hem aan. Lars ken ik ook nog van de Vitabandet, samen met Elin zaten zij een paar dagen ‘achter mij’. Wat mooi toch dat je in de bergen altijd wel mensen tegenkomt die je nog kent van een ander avontuur (zie ook mijn ontmoetingen met Bente de afgelopen twee jaren). Blij ben ik met de rustdag van vandaag – binnen lijkt het altijd wel erger te zijn dan buiten, maar ik vind het voor vandaag wel gezegend na mijn avontuur van gisteren. Maar alvast vooruitkijkend zal ik mijn plannen weer moeten bijstellen, want de wind blijft uit het zuiden en omhoog buffelen met wind tegen is geen succesvol plan.
Dag negen
De storm is niet over; de wind raast nog steeds met veel lawaai. Maar, er is wel zicht en ik heb vertrouwen dat de pulka niet gaat dansen. Kortom, ik ga op pad naar Storulvån – dat is naar het noorden en dus met de wind in de rug. Het is geen lange etappe en voornamelijk bergafwaarts. Met die storm van eer- en gisteren is er wat sneeuw bijgekomen – deze is nu aardig te doen. Soms nog wat ijzig, maar ik kan op de ski’s vertrekken (jippie!) al houd ik voor de zekerheid de stijgvellen onder.
Ik heb de aanname gedaan dat de wind steeds minder wordt naarmate ik lager kom. In het dal is het een ‘normale’ wind. Echter, het lijkt wel of ik de wind meeneem. Halverwege is een raststuga en de windmeter aldaar staat op 15 met uitschieters naar 20 (ieks).
Het is zaterdag en er komen best wat mensen omhoog. Storulvån is de bewoonde wereld, daar kun je met de auto komen. Ik wil graag tenten en hoop dat ik een goede plek kan vinden – ik wil graag weer stilte en alleen zijn. Redelijk rap kom ik beneden en besluit eerst koffie te drinken in het Fjällstation voor ik de tent ga opzetten. Het is namelijk net boven nul en pas na vier uur onder nul. Het is fijner als de ondergrond net wat harder is dan nattige sneeuw.
Gelukkig vind ik een mooie plek op een heuveltje, middenin diepe sneeuw. Ook als ik het aangestampt hebt, blijf ik er doorheen zakken. De snowshoes heb ik dus nodig om de tent op te zetten. Als de tent staat, hoor ik de stilte en geniet. Na vier nachten indoor is dit toch wel erg fijn hoor.
Dag tien
Het is heerlijk wakker worden in de stilte. Rustigaan opstaan en de tent afbreken. Storulvån ligt laag dus is het vandaag flink werken om naar de volgende bestemming te komen. De zon schijnt lekker en wind neemt heel rustigaan beetje bij beetje toe. Vanuit de berkenbosjes kom ik weer op de witte vlakte, de witte wereld. Ik heb vergezichten op Sylarna en zelfs in de verte zie ik Helags.
Mijn doel is om vanaf het hoogste punt, de hut Blåhammaren, 7km door te lopen naar een lager gelegen beschut gebied om daar de tent op te zetten. Echter bij Blåhammaren komt de wind me om de oren – dus ik besluit te blijven. Het is tot nu een heerlijke tocht, maar de wind neemt toe en ik heb geen zin in gehannes met de tent met wind van 18 m/s of meer (dat is alweer de voorspelling). Ik pas mijn plan dus weer aan.
De hutten van Blåhammaren zijn niet geweldig – de sauna heeft daarentegen prachtig uitzicht op Storelien (een lager gelegen dal vlakbij de Noorse grens). Er is hier weer elektriciteit en in het hoofdgebouw is wifi – best luxe.
Dag elf
De windvoorspellingen liegen er wederom niet om – tegenwind van 18+ m/s. Het eerste deel gaat omlaag, richting de plek waar ik eigenlijk mijn tent op had willen zetten. Binnen 500m lig ik op mijn snufferd met gedraaide pulka achter mij en nog geen 100m verder toppelt mijn pulka uit zich zelf. Hmm, ik hoop niet dat het zo’n dag gaat worden want dan kan het lang duren.
In het dal is er nog steeds veel wind en niet echt een beschutte plek om mijn tent neer te zetten. Althans, het kan vast wel maar ik heb niet zo’n vertrouwen in mezelf om de tent met deze wind goed op te kunnen zetten – ik zou mij er niet veilig bij voelen. En dus voel ik me een aansteller dat ik doorga naar Storerikvollen, een hut in Noorwegen.
Het is wel op de gok want ik heb geen sleutel bij en ook geen boeking gemaakt, maar ik waag het erop. Onderweg zijn er mooie, zwarte luchten en het laatste stuk is nog best pittig met de natte sneeuw, de plusgraden en fikse zijwind.
In de raststuga blijf ik iets langer hangen. Ik weet dat potentieel vijf Zweden naar deze hut gaan en zij hebben vast sleutel bij. Inderdaad doen zij ook een snack in de stuga en gaan dan weer door. Ik besluit een kwartier later achter hen aan te gaan – dan kunnen zij vast de hut voor mij openen (knipoog). Tegen 14 uur ben ik bij de hut; de Zweden hebben het vuur aangemaakt en zijn traptredes aan het maken richting toilet. Ik ben niet de enige zonder boeking. In de loop van de middag stroomt de hut vol en om 16uur zijn alle bedden bezet.
De algemene vraag die in de lucht hangt, is “Waar ga je morgen heen?” De weersvoorspellingen worden erbij gepakt. Er is weer een grote bak wind (what’s new?!) en die zou ik tegen hebben als ik doorga naar de volgende hut. Ik heb er gewoon niet zoveel zin meer in. Mijn windtolerantie is op. Ook heb ik geen zin om te wachten op beterder weer, want dat is tot nu toe niet uitgekomen. Dus verander ik voor de laatste keer van plan en besluit verder af te dalen en het gebied uit te gaan. Uit de witte wereld, terug naar de bewoonde wereld.
Dag twaalf
Mijn kamergenote staat heel vroeg op – ik ben al wakker dus volg haar voorbeeld. Sowieso wordt het vandaag een lange dag qua kilometers dus vroeg op stap is prima. Het weer ziet er kalm uit, een opkomende zon en weinig wind. Bijhijna wilde ik weer mijn plannen wijzigen maar kijkend naar de voorspellingen is dit gewoon weer eens een stilte voor de storm.
De route is eerst prima te volgen, maar na 4km ben ik blij dat er verse sporen zijn. De wind steekt inmiddels op en komt van opzij. Ondanks dat ik vandaag lager uitkom, moet ik toch eerst omhoog om over een zadel te komen. Het is lastig met de steeds toenemende wind van opzij, ik kan mij soms amper staande houden. Op een windarm plek drink ik een kop thee en ga weer door. Ik loop over een vlakte en de wind valt met een enorme kracht over de berg naast mij. Man, man, dit is ongelooflijke sterke zijwind. Mijn pulka wordt naast mij geslingerd en bij tijd en wijle zelfs bergop gestuwd! Een heuveltje ter hoogte van een verkeersdrempel dwingt mij tot visgraten. Het is meer dan een uur zwoegen om mezelf vooruit te krijgen en niet omver te laten blazen. Mijn jas flappert, mijn pulka breekt uit en ik houd mijn stokken gespannen vast (anders zwaaien ze opzij). Oeioei, ik ben blij al ik de luwte bereik. Hier ga ik uitgebreid koffie drinken en wat snacken – ik ben namelijk al vier uur onderweg.
De route gaat verder bergafwaarts door het bos, over een sneeuwscooterspoor. Het is mooi en ik ben blij dat het te doen is qua wind en qua sneeuw. Na 21km kom ik op een punt waar ik hoopte een shortcut te kunnen nemen. Maar nee, ik mag nog 9km door. Gelukkig is dit over een prachtige loipe, wel met wat meer sportieve hoogtemeters (dat is dus steil).
Rond drie uur kom ik in het dorp, Ås i Tydal, aan. Hier is geen sneeuw meer en dus moet ik nog maar zien hoe ik bij het hotel kom (2km verderop). Bij het lokale cultuurhuis neem ik een koffie met croissant en bekijk mijn opties. Eigenlijk zijn er niet veel opties – of het hotel bellen of een uur wachten en de bus pakken voor twee haltes en dan 400m wandelen. Ik kies voor het laatste. De buschauffeur helpt me de pulka in de bus te leggen – als ik hem zeg waar ik heen ga, glimlacht bij en schud zijn hoofd. Tja, de lente is een maand te vroeg gekomen (weinig sneeuw meer) maar geen nood. Mijn buschauffeur besluit mij voor het hotel af te zetten; kortom, hij draait de grote lijnbus het kleine gravelpaadje op en rijdt rustig naar het hotel. Dat ik op die manier aankom, had de hoteleigenaar ook niet verwacht.
Morgen wordt een uitdaging want de lijnbus zal mij niet ook nog eens komen ophalen bij het hotel. Dus ’s avonds inspecteer ik het sneeuwrandje langs de weg – het zou nipt lukken om bij de bushalte te kunnen komen. Wat ik nog niet weet, is dat het de hele nacht hard blijft dooien en de volgende ochtend is dan ook dat kleine randje sneeuw verdwenen.
Gelukkig is daar de hoteleigenaar (op krukken), hij brengt mijn bagage met de tractor naar de bushalte. Ik besluit spontaan om alle Noorse mannen geweldig te vinden! Vooral als die ochtend een andere buschauffeur voor mij omrijdt met de lijndienst om mij vlakbij mijn hotel in Trondheim af te zetten.
In Trondheim moet ik erg wennen dat ik uit de witte wereld ben, geen stilte maar sirenes, bussen, auto’s en veel mensen die geluid maken. Dat doet mij maar weer beseffen dat ik toch wel erg gezegend ben dat ik weer een tijdje in de witte wereld heb mogen vertoeven. Hier kan ik wel weer even op teren..
2025, vrijdag 6 maart tot en met dinsdag 17 maart was ik in de Zweedse/Noorse bergen bij Helags en Sylarna
- dag 1: Östra Vålådalen – tent: 5,4km
- dag 2: tent – tent: 18.3km
- dag 3: tent – Härjångdalen: 18,3km
- dag 4: Härjångdalen – Holke: 14,5km
- dag 5: Holke – Helags: 8,8km
- dag 6: Helags
- dag 7: Helags – Sylarna: 21km
- dag 8: Sylarna
- dag 9: Sylarna – Storulvån: 16,9km
- dag 10: Storulvån – Blåhammaren: 12km
- dag 11: Blåhammaren – Storerikvollen: 15.5km
- dag 12: Storerikvollen – Ås i Tydal: 30km