Vorig jaar ging ik spontaan op vakantie met de kick bike – het was mijn eerste kickbike-avontuur waarvan ik niet wist of het kon. Afgelopen weekend ging ik weer op avontuur met de kickbike, deze keer off road – ik wist niet of dat kon..
Ik ging de Green Divide proberen te volbrengen op mijn step. Na mijn Zweden-avontuur had ik nog dagen vrij en was ik mentaal niet geheel uitgespeeld in de buitenlucht. Dus zat ik op de bank te dubben wat ik kon/wilde doen in een lang weekend. En dan weet ik eigenlijk niet hoe het allemaal bij elkaar komt, maar een dag later pakte ik de trein. Ik ging met mijn kickbike naar Naarden-Bussum, startpunt van de Green Divide. Met een lengte van 300 kilometer is de Green Divide de langste groene offroad bikepacking route van Nederland. Een aantal jaar geleden heb ik deze gegraveled en nu wil ik het proberen op de kickbike.
Dag 1 Naarden-Bussum – Rhenen
Vandaag kickbike ik het deel dat ik eigenlijk best goed ken; hier fiets/gravel ik vaker. Het eerste deel van dit stuk vind ik erg mooi, dat is ook het minst bekend bij mij. Via mooie gravelpaadjes gaat het door ’t Gooi en het stept lekker door. Mijn eerste pauze doe ik bij Theehuis ’t Bluk; midden op de heide oostelijk van Hilversum. Hier stop ik nooit omdat het relatief dichtbij huis is. Maar nu is het lekker om even rustig te zitten en alvast een kleine evaluatie te doen. Voor vanavond heb ik nog geen slaapplek. De eerste 20km zijn om gevlogen; letterlijk en figuurlijk. Gisteren en vandaag had ik rondgebeld voor Vrienden Op De Fiets, maar zo op het laatste moment heb ik nog geen succes gehad. Ik mik op Amerongen maar met mijn huidige snelheid kan ik Rhenen wel bereiken – daar boek ik dan ook een hotel.
Ik stap weer op de kickbike en pendel voort. Bij Lage Vuursche maakt de route een beetje een gek alternatief – ik weet namelijk een veel leukere, offroad, oplossing. Ai, ik heb niet zo goed nagedacht – de gpx die ik volg is al zo’n 5 jaar oud en in de tussentijd zijn er vast veel dingen veranderd. Het zij zo, ik los het onderweg wel op en desnoods moet ik meer km’s steppen. Wegopbrekingen, of padopbrekingen, kan ik ook niet plannen/vermijden. Zo eentje had ik er namelijk daarnet al gehad.
De Heuvelrug ligt er lekker bij. Het weer is iets minder – beetje frisjes met maartse hagelbuien. Hard doorsteppen dan blijf ik warm genoeg. Ik step langs Austerlitz, door Maarn en kom dan op het Let de Stigterpad – altijd een prachtig pad. Bij Rhenen zwaai ik eerst ‘achterlangs’ voor ik de klim de Grebbeberg neem. Het hagelt weer en alles wordt een beetje wit – de hagel blijft liggen. In het dorp zet ik de gps op stop en step via de supermarkt naar mijn hotel. Ik ben nat en koud en verkleumd als ik aankom, maar de warmte en het eten maken alles al weer snel goed.
Dag twee Rhenen – Beekbergen
Het is een koude nacht geweest met kans op gladheid dus ik vertrek niet al te vroeg. Gelukkig schijnt de zon al volop en dat voelt minder koud aan. Ik vervolg mijn tocht richting Wageningen en de Veluwe. Het gaat dan al snel door het bos over wat modderigere paadjes. Het tempo zakt wat, maar dat had ik al verwacht. Vanaf nu ken ik de route steeds minder goed. Ik ben telkens benieuwd wat er nog meer komt. Af en toe zit op stukken van de mountainbike-route; gelukkig zijn het makkelijke stukken met niet teveel hoogteverschillen. Tricky zijn de boomwortels waar ik op ‘vastloop’ met mijn kickbike.
Het stuk naar Oosterbeek, gelukkig niet op de MTB-route want daar zaten flink wat hoogteverschillen in, is over een modderpad. Ik ben niet de enige die hier aan het kneuteren is; net afgestudeerde motoragenten komen hier vast te zitten, ze lachen er zelf het hardst om. Bij Oosterbeek ga ik het dorp in – ik heb behoefte aan een pauze en wil ook weer mijn slaapplek regelen. In het zonnetje kan ik, uit de wind gehuld in een fleece-deken, heerlijk op het terras van het Grand Café zitten.
Mijn gemiddelde van vandaag ligt lager dus moet ik mijn optimisme een beetje bijstellen. Het is overigens prachtig dus het maakt ook helemaal niets uit. Ik step nog vlak langs Arnhem maar merk hier bijna niets van. Zowel uitgestrekte heide, zandvlaktes en bossen doorkruis ik. Eigenlijk heb ik geen idee of ik noord/zuid ga – schaduw heb ik ook niet altijd.
Op het laatste deel, nog zo’n 800m te gaan, ga ik plots op mijn plaat. Oef, ik ging over de kop en kwam best hard neer. Ik sta even te draaien op mijn benen van de schrik en beide wielen draaien niet meer. Lastig, maar als het echt onoplosbaar is dan hoef ik niet ver meer. Ik inspecteer mijn kickbike en zie dat beide spatborden verbogen zijn – ahaa, dat valt te fiksen met wat duw- en trekwerk. Mijn wielen draaien gelukkig weer en langzaam step ik in het mulle zand verder naar mijn hotel. De smakkert heeft even mijn vertrouwen weggeslagen.
Dag drie Beekbergen – Elspeet
De dag begint bewolkt en daarmee frisjes. Het kost me iets meer tijd om weer op gang te komen; blijkbaar ben ik toch wat stijfjes van de smakkert van gisteren. Gelukkig start ik met een pad van betonplaten, ik kan er lekker inrollen. Het gaat richting Kootwijk en ik weet al dat ik Radio Kootwijk niet ga zien. Toch een beetje raar, ben al meerdere keren in de buurt geweest maar heb het imponerende gebouw nooit gezien.
Vandaag kom ik minder vaak langs horeca dus pak ik de eerste koffie-stop. Dit is bij een groot, populair restaurant of moet ik zeggen Buitenplaats; binnen drink ik mijn koffie naast een opgezette wolf. Ik kickbike grote stukken door het Kroondomein. Het is lekker rustig op de paden. De route gaat dwars door bossen en over mulle zandpaden. De tweede helft wordt het wat vlakker zodat ik uiteindelijk nog lekker door kan steppen ondanks boomwortels en ander potentieel val-gevaar.
In het allerlaatste deel ga ik door de Leuvenumse bossen en weet nu al dat ik dit deel bestempel als mijn meest favoriete deel van de route. Het is prachtig; ik ga slingerend door het bos en een stukje langs de beek. Al weet ik niet helemaal zeker of ik hier overal legaal gestept heb.. (oepsie)
In Elspeet zet ik de teller op stop en ga richting supermarkt. Ik sla nieuwe snacks voor morgen in want ook dan kom ik weinig horeca tegen. Verder loop ik langs de viskraam voor verse kibbeling. Hierna step ik nog 6km door naar mijn overnachtingsplek. Uiteindelijk zijn het minder kilometers op de “Green Divide-teller”, maar al met al best een lange dag.
Dag vier Elspeet – Zwolle
De laatste dag alweer – ik step met een slinger naar het zuiden, weer door een deel van het Kroondomein, en dan richting het oosten, Zwolle. Van de vorige keer weet ik dat ik het laatste deel best pittig vond. Ik ga het zien – vandaag heb ik geen haast. Ik bind mijn tas weer op mijn bagagerekje en zorg dat deze goed vast ligt. Met al dat gestuiter wil ik natuurlijk niet dat deze er af gaat glijden. Ik trek mijn wanten aan – deze heb ik op het allerlaatste moment van thuis meegegrist en ik heb ze nu de hele tijd aan. De maartse buien en de venijnige wind zorgen ervoor dat het geen warm tochtje is – gelukkig piept de zon er geregeld door.
Ook vandaag kom ik weinig horeca tegen, dus ik step een klein stukje om. Misschien was het niet de allerhandigste keuze om bij pannenkoekenhuis De Ossenstal mijn koffie te willen drinken. Het is tjokvol, alle tafeltjes zijn gereserveerd en kinderen rennen met stroopwangen rond. Binnen tien minuten ben ik weg uit de lawaaierige ruimte en twee kilometer later ben ik op stille paadjes. Wat ben ik verwend in deze dagen met stilte, rust en ruimte om mij heen.
Af en toe is een pad afgesloten, af en toe zit ik op een MTB-route maar eigenlijk loopt de route heerlijk door en ga ik sneller dan verwacht. Ik doe wat extra stops onderweg in het zonnetje en bemerk dat het drukker is dan afgelopen dagen.
Nog zo’n kleine 15km te gaan en ik ga aftellen – dat is niet handig want juist in dit stuk zitten nog een paar steile, mulle zandheuvels. Dat was waarschijnlijk de valkuil van de vorige keer. Dus ik stop, neem een reepje en kijk om mij heen – hoe tof is deze route toch eigenlijk. Heerlijk door de natuur over prima berijdbare paden vier dagen lang kunnen genieten.
Nu is Zwolle dan toch echt in zicht, ik kickbike over de IJssel en slinger nog door een park en pas de laatste kilometer is in bebouwd gebied. Ik koop mijn fietskaartje en pak de stoptrein. Ruim een uur later ben ik weer thuis maar wel een heerlijk avontuur rijker. En ja, voor nu ben ik wel even uitgespeeld – er mag weer gewerkt worden om volgende avonturen te kunnen beleven.
De getallen achter mijn verhaal:
- Naarden-Bussum – Rhenen 83km, 471hm
- Rhenen – Beekbergen 85km, 576 hm
- Beekbergen – Elspeet 71km, 464 hm
- Elspeet – Zwolle 61km, 358 hm
Mijn gemiddelden op de kickbike lagen rond tussen de 12 en 14km/u.
Bagage had ik in een dry bag op mijn bagage-rekje voorop gedaan. Veel meer dan een tandenborstel, extra (regen)kleding, een boek en snacks voor onderweg had ik niet mij bij.
